کتاب تکه پاره ها

کتاب تکه پاره ها (مجموعه دل نوشته های کوتاه) نوشته علیرضا بهنام فر، مجموعه‌ای از قطعه‌های کوتاه درباره‌ی عشق، تنهایی، سوگ و خستگی از زندگی است. نویسنده احساس‌های گوناگون را گاهی در چند سطر فشرده کرده و گاهی در بندهایی آهنگین گسترش داده است. تصویرهایی مانند قهوه، زخم، کویر و پنجره، تجربه‌های روزمره را به اندوه و دلتنگی پیوند می‌دهند. نشر سنجاق این کتاب را منتشر کرده است. یکی از ویژگی‌های مجموعه، رفت‌وبرگشت میان میل به همراهی و ترس از آسیب‌دیدن در رابطه‌هاست؛ نزدیکی به دیگری هم پناه است و هم سرچشمه‌ی رنج. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب تکه پاره ها

کتاب تکه پاره ها نوشته علیرضا بهنام فر، از نوشته‌هایی کوتاه تشکیل شده است که بسیاری از آن‌ها شکل و آهنگ شعر دارند. عبارت «تقدیم به بی حوصله ها» در آغاز، کوتاهی قطعه‌ها را به بخشی از شیوه‌ی مواجهه با مجموعه تبدیل می‌کند. هر نوشته، مکثی مستقل بر یک احساس، خاطره یا دریافت است و خواندن مجموعه به پیگیری ماجرایی پیوسته وابسته نیست. گوینده اغلب از جایگاه «من» سخن می‌گوید، اما گاهی به «ما» می‌رسد و رنج شخصی را به تجربه‌ای مشترک نزدیک می‌کند. خطاب به معشوق، رفیق، پدر و چهره‌های ازدست‌رفته، صورت‌های متفاوتی از نیاز به دیگری را آشکار می‌سازد. عشق در این نوشته‌ها تنها مایه‌ی آرامش نیست؛ انتظار، دلخوری، حسرت و بی‌اعتمادی نیز همراه عشق حضور دارند. اندوه، فضای غالب مجموعه را می‌سازد، اما تصویر خانه‌ی مادر و خاله، عطر نان یا وعده‌ی دوباره قهوه‌خوردن، امکان مهر و همراهی را کاملاً کنار نمی‌گذارند. این جابه‌جایی میان تیرگی و روشنایی، احساس گوینده را از یک حالت ثابت بیرون می‌آورد.
کتاب تکه پاره ها از نظر شکل نوشتن نیز یکدست نیست: بعضی قطعه‌ها بر قافیه و تکرار تکیه دارند و بعضی دیگر، جمله‌ای کوتاه را میان چند سطر تقسیم می‌کنند. واژه‌های محاوره‌ای در کنار تعبیرهای ادبی قرار گرفته‌اند و بازی با کلمات، گاهی لحنی تلخ و کنایه‌آمیز ساخته است. نویسنده از اشیای آشنا برای بیان احساس استفاده می‌کند؛ بالش، آینه، چای، انگور و دیوار کوتاه، تنها اجزای محیط نیستند و به نشانه‌هایی از بی‌خوابی، بیگانگی با خود، گذر عمر یا آسیب‌پذیری تبدیل می‌شوند. اشاره به نام‌ها و شخصیت‌های ادبی و سینمایی نیز بخشی از جهان ذهنی گوینده را نشان می‌دهد. این ارجاع‌ها معمولاً در دل بیان شخصی قرار دارند و موضوع بحثی جداگانه نیستند. مجموعه، فصل‌بندی موضوعی مشخصی ندارد و قطعه‌ها پشت سر هم آمده‌اند؛ بنابراین تغییر حال‌وهوا بیشتر از خلال فاصله‌ی میان نوشته‌ها احساس می‌شود. کوتاهی نوشته‌ها الزاماً به معنای سبک‌بودن مضمون نیست. مرگ، فرسودگی جسم، فقدان و ناتوانی از ادامه‌دادن بارها در تصویرها بازمی‌گردند. خواندن مجموعه، مواجهه با بیان ادبی این احساس‌هاست و نباید هر سخن گوینده را گزارش مستقیمی از زندگی نویسنده دانست.

چرا باید کتاب تکه پاره ها را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب تکه پاره ها را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• قطعه‌های مستقل، امکان خواندن مکث‌دار و جداگانه‌ی نوشته‌ها را فراهم می‌کنند.
• تصویرهای روزمره نشان می‌دهند اشیا چگونه می‌توانند حامل دلتنگی، خاطره و احساس فقدان شوند.
• هم‌نشینی قافیه، گفتار محاوره‌ای و جمله‌های کوتاه، شکل‌های متفاوت بیان احساس را پیش چشم می‌گذارد.
• کشمکش میان نیاز به محبت و ترس از رنج، زمینه‌ای برای تأمل در رابطه‌ها فراهم می‌کند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب تکه پاره ها به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به شعرهای کوتاه و دل‌نوشته‌های عاطفی.
• خوانندگانی که مضمون‌های تنهایی، سوگ و فرسودگی برایشان اهمیت دارد.
• مخاطبانی که از بازی‌های کلامی و طنز تلخ در بیان احساس استقبال می‌کنند.
• کسانی که خواندن قطعه‌های مستقل را به متن‌های پیوسته ترجیح می‌دهند.

بخشی از کتاب تکه پاره ها

«بعضی
هفته ها
یک ماه طول می کشند
بعضی روزها
یک سال.
پنجاه سال
هفتاد می شود
یا شاید صد سال.
و ناگهان
یک شب
پیر می شوی
و از زندگی
سیر می شوی...‌
بیشتر عمر را
نادیده
سقف آسمان را
ساییده
یک و نیم هم قد ندارد
مرامش حد ندارد
یک لقمه نان؛
پستانک
جان منی بس دانک...‌
*
به خواب رفته ای و من
به پیچ و تاب می روم
و قطره قطره می چکم
ببین چه آب می روم...‌
*
صبح که از صدای باران برخاستم
از پنجره به خیابان نگریستم
زمین خشک و آسمان برهوت...
من در جهان دیگری می زیستم...
***
از حجم درد
متعجب می ‌شوی
بعد به درد خو می گیری
دیگران از تو می هراسند
تنها می شوی
از حجم تنهایی
متعجب می شوی
بعد
...
چقدر عمیق می خوابند
در عمل سبک تر از آبند
معده ام عجیب می سوزد
سر من بر زمین می دوزد
خوش به حال کبوتران در باد
ما که رفت عمر مان بر باد
هذیان نیست این زیان کامل هست
سرخی درون را شامل هست
احساس اینکه ممکن است
که آن بعدی ساکن است
قلبم سکوت می‌کند
بودن به ناچار لاکن است
…
حالا می فهمم
چطرر
چنارها
از درون می سوزند...
خورشید واره اید
که در حوض نور
غرق شنا شدید
حیف از شما
که با من
آشنا شدید
...
خورشید تظاهر می کند
شما
طلوع.
..
نشین تو روبرو دگر
به خرده های من نگر
که قهوه های فاسدت
به داد من رسد مگر..»