کتاب تلومر

کتاب تلومر نوشته ندا علیپور، مجموعه‌ای از داستان‌های فارسی است که رابطه‌ی انسان با بدن، خاطره و گذر عمر را بررسی می‌کند. شخصیت‌ها میان خواسته‌های خود و تصویری که دیگران از آن‌ها ساخته‌اند گرفتار شده‌اند؛ از دختری که زندگی‌اش زیر سایه‌ی خواهر ازدست‌رفته‌اش شکل گرفته تا بازیگری که رؤیای بازگشت به جوانی را دنبال می‌کند. مرگ و میل به ادامه‌دادن زندگی، پشت اتفاق‌های روزمره‌ی این داستان‌ها حضور دارند. انتشارات عینک این کتاب را منتشر کرده است. داستان‌ها همچنین این سؤال را پیش می‌کشند که تغییر ظاهر یا تکرار گذشته، چه نسبتی با هویت انسان دارد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب تلومر

کتاب تلومر مجموعه‌داستانی از ندا علیپور است که تجربه‌های جسمانی را به کشمکش‌های عاطفی و پرسش‌های مربوط به هویت پیوند می‌دهد. خانه، خیاطی، مطب، خیابان و فضای سینما، محل برخورد شخصیت‌ها با خواسته‌ها و ترس‌هایشان هستند. نویسنده در داستان‌های «گلایل سفید»، «تلومر» و «استخوان ترکاندن»، از موقعیت‌های متفاوتی برای بررسی رابطه‌ی آدم‌ها با خودشان استفاده کرده است. سوگ والدین، نگرانی از پیرشدن و رنج ناشی از قضاوت درباره‌ی ظاهر، موضوع‌هایی جدا از زندگی روزمره نیستند؛ این احساس‌ها در انتخاب لباس، آماده‌کردن غذا، گرفتن عکس و ایستادن مقابل آینه نمود پیدا می‌کنند. روایت اول‌شخص در این داستان‌ها، فاصله‌ی میان ظاهر رفتار و احساس پنهان شخصیت را آشکار می‌کند. دیگران ممکن است مراقبت یا محبت را در رفتار خود ببینند، اما راوی همان رفتار را محدودکننده تجربه کند. توجه به بو، مزه، صدا و تماس پوست نیز باعث می‌شود اضطراب فقط در حد یک فکر باقی نماند. بدن شخصیت‌ها محل بروز فشارهایی است که همیشه امکان بیان مستقیمشان وجود ندارد.
کتاب تلومر در کنار جزئیات ملموس زندگی، از امکان‌های خیال‌پردازانه‌ی مرتبط با پزشکی نیز استفاده کرده است. مطالب مربوط به شبیه‌سازی در «گلایل سفید»، پرسش درباره‌ی جایگزین‌کردن یک انسان را کنار تجربه‌ی سوگ قرار می‌دهند. داستان هم‌نام مجموعه نیز جوانی را نه صرفاً به‌عنوان وضعیتی جسمانی، بلکه در ارتباط با حافظه، اعتبار اجتماعی، میل و تعلق بررسی می‌کند. عنوان‌های درونی این داستان، از جمله «منارک»، «آدرنالین»، «استروژن» و «ملانوسیت»، تغییرات بدن را به تجربه‌های شخصیت نزدیک می‌کنند. تصاویر تکرارشونده‌ای مانند لباس عروس کهنه، شمع تولد و تار موی سفید نیز نشانه‌هایی از برخورد گذشته و اکنون هستند. لحن راویان گاهی تلخ و معترض است و گاهی از شادی و اشتیاق پر می‌شود. این جابه‌جایی احساس، شخصیت‌ها را از تبدیل‌شدن به نمونه‌هایی صرفاً رنج‌کشیده دور می‌کند. آن‌ها هم‌زمان ممکن است مشتاق زندگی باشند و از شرایط خود خشمگین شوند. مجموعه از همین تضادها برای طرح مسئله‌ی اختیار بهره می‌گیرد: حق تصمیم‌گرفتن درباره‌ی بدن، خاطرات و شیوه‌ی ادامه‌دادن زندگی.

خلاصه داستان تلومر

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
کتاب تلومر در «گلایل سفید» از جشن تولد دختری آغاز می‌شود که جزئیات مراسم برایش بیش از اندازه آشنا و تکراری است. لباس‌ها، هدیه‌ها و حتی انتظارهای مادر، او را به زندگی خواهری پیوند می‌دهند که دیگر زنده نیست. دختر می‌خواهد بداند کدام خاطره و انتخاب واقعاً به خودش تعلق دارد. داستان هم‌نام مجموعه، بازیگری را دنبال می‌کند که تغییرات ناشی از افزایش سن برایش آزاردهنده شده است. پیشنهاد یک جراحی نامتعارف، امکان بازگشت به جوانی را پیش روی او می‌گذارد، اما رابطه‌ی او با گذشته و جایگاه حرفه‌ای‌اش پیچیده‌تر می‌شود. «استخوان ترکاندن» نیز تجربه‌ی شخصیتی را روایت می‌کند که میان گرسنگی، تلاش برای کاهش وزن، نگرانی مادر و نگاه تحقیرآمیز دیگران گرفتار است. این موقعیت‌ها پرسش مشترکی دارند: انسان چگونه می‌تواند زندگی و بدنش را متعلق به خودش بداند؟

چرا باید کتاب تلومر را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب تلومر را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• داستان‌ها مرز میان محبت خانوادگی و تحمیل خواسته‌ها را از خلال رفتارهای روزمره بررسی می‌کنند.
• پیوند موضوع‌های پزشکی با حافظه و هویت، فرصتی برای فکرکردن به معنای جوانی فراهم می‌کند.
• توصیف‌های حسی، تجربه‌ی فشار اجتماعی بر بدن را ملموس می‌کنند.
• راویان، هم‌زمانی میل به زندگی و ترس از تغییر را نشان می‌دهند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب تلومر به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به داستان کوتاه فارسی با محوریت کشمکش‌های روانی و اجتماعی.
• خوانندگانی که به موضوع‌های سوگ، هویت و رابطه‌ی والدین و فرزندان علاقه دارند.
• دوستداران داستان‌هایی که امکان‌های پزشکی را به پرسش‌های انسانی پیوند می‌دهند.