کتاب سامسارا

کتاب سامسارا (مجموعه داستان کوتاه) نوشته مریم آمارلو (مارا آمارا)، از آدم‌هایی روایت می‌کند که در عمارت‌های قدیمی، اتاق‌های دورافتاده و میان ساخته‌های ذهن خود گرفتار شده‌اند. یک نویسنده حضور شخصیت داستانش را احساس می‌کند؛ پدربزرگی درمان نوه‌هایش را در ترکیب‌های تازه‌ی سیب جست‌وجو می‌کند؛ نقاشی نیز با آدمک نقاشی‌اش روبه‌رو می‌شود. مرز میان خیال و واقعیت در این موقعیت‌ها ثابت نمی‌ماند. انتشارات عینک این کتاب را منتشر کرده است. داستان‌ها از خلال اشیا، صداها و رفتارهای تکرارشونده، تجربه‌هایی از تنهایی، ترس و میل به رهایی می‌سازند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب سامسارا

کتاب سامسارا نوشته مریم آمارلو (مارا آمارا)، مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه با فضاهای وهم‌آلود است که ادراک شخصیت‌ها را در مرکز اتفاق‌ها قرار می‌دهد. آدم‌ها همیشه نمی‌توانند میان چیزی که می‌بینند، چیزی که به یاد می‌آورند و چیزی که ساخته‌ی ذهنشان است، تمایز بگذارند. عمارت‌های فرسوده، اتاق‌های تودرتو، کتابخانه‌ها و پنجره‌های نیمه‌باز، زمینه‌ی شکل‌گرفتن این تردیدها هستند. نویسنده جزئیات محیط را به‌دقت دنبال کرده است؛ رنگ پرده، نور روی میز، بوی ظرف‌های مسی و صدای قدم‌ها در راهرو، گاهی به‌اندازه‌ی رفتار آدم‌ها اهمیت پیدا می‌کنند. داستان عمارت سرهنگ، نمونه‌ی مشخص این شیوه است. نگاه سرهنگ گشتاسب روی آشپزخانه و کار روزانه‌ی المیرا مکث می‌کند و از مشاهده‌ی رنگ‌ها به پرسش درباره‌ی دنیای ذهنی او می‌رسد. خواننده بیش از آنکه فقط منتظر حادثه باشد، درگیر چگونگی دیده‌شدن محیط می‌شود. جمله‌های امتدادی، تکرار نام‌ها و بازگشت به تصویرهای مشابه نیز حس مکث و گرفتارماندن در یک موقعیت را تقویت می‌کنند. زمان در چنین فضایی همیشه از ترتیب روشن اتفاق‌ها پیروی نمی‌کند و خاطره یا تصور می‌تواند مسیر صحنه را تغییر دهد.
کتاب سامسارا همچنین نسبت میان آفریننده و آفریده را به پرسش می‌کشد. داستان افسون نویسنده، نوشتن را از فعالیتی پشت میز به مسئله‌ای در زندگی آلندا تبدیل می‌کند. حضور شعرا، شخصیت رمان او، اطمینانش به مرزهای واقعیت را برهم می‌زند. داستان پینوکیو نیز از خلال رابطه‌ی نقاش و آدمک تصویرش، شکل دیگری از همین مسئله را پیش می‌برد. دغدغه‌ی تسلط بر دیگری در داستان پشت درهای اتاقک سیب‌خوری عمارت سامسارا نیز دیده می‌شود؛ جایی که مراقبت، آرزوی درمان و محدودیت در کنار هم قرار گرفته‌اند. شخصیت‌ها اغلب خواهان تغییر وضعیت خود هستند، اما رابطه‌هایشان امکان تصمیم‌گیری را دشوار می‌کند. تنهایی در این داستان‌ها فقط نبودن دیگران نیست؛ آدم‌ها حتی هنگام گفت‌وگو نیز ممکن است در فهم تجربه‌ی یکدیگر ناتوان بمانند. فضای پررمزوراز مجموعه از همین فاصله‌ها، حضورهای نامطمئن و نشانه‌های روزمره شکل می‌گیرد، نه صرفاً از وقوع اتفاقی غیرعادی.

خلاصه داستان سامسارا

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
کتاب سامسارا چند موقعیت مستقل را پیش می‌برد. سرهنگ گشتاسب، نظامی بازگشته به عمارت موروثی، وقتش را صرف نوشتن و تماشای اطراف می‌کند. توجه او به کار المیرا، پرسش‌هایی درباره‌ی معنای عادت‌های روزانه پیش می‌آورد. آلندا، مدیر مدرسه و نویسنده، در تعیین سرنوشت شعرا، شخصیت رمانش، درمانده است. دوستانش برای ادامه‌ی داستان پیشنهادهایی دارند، اما حضور نامطمئن شعرا مسئله را پیچیده‌تر می‌کند. در عمارتی دیگر، راوی و ماسا باید طبق دستور پدربزرگ سیب بخورند؛ پدربزرگ امیدوار است درمان لرزش دست‌وپای آن‌ها را پیدا کند. غیبت او نظم خانه را به‌هم می‌ریزد. نقاشی ساکن زیرزمین نیز قصد فروش تابلویش را دارد، اما آدمک تصویر به این تصمیم اعتراض می‌کند. هریک از این موقعیت‌ها، اختیار آدم‌ها را در برابر خواسته‌ها و ساخته‌هایشان محک می‌زند.

چرا باید کتاب سامسارا را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب سامسارا را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• توصیف‌های دیداری و شنیداری، نقش اشیا و محیط را در شکل‌گیری احساس شخصیت‌ها نشان می‌دهند.
• رابطه‌ی نویسنده و شخصیت داستانش، پرسش‌هایی درباره‌ی اختیار و آفرینش ادبی مطرح می‌کند.
• موقعیت‌های مراقبت و وابستگی، زمینه‌ای برای فکرکردن به مرز حمایت و محدودکردن دیگری فراهم می‌کنند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب سامسارا به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به داستان‌های کوتاه وهم‌آلود و موقعیت‌های نامطمئن.
• خوانندگانی که توصیف جزئیات محیط و حرکت میان ذهن شخصیت‌ها را می‌پسندند.
• علاقه‌مندان به مضمون تنهایی و رابطه‌ی هنرمند با آفریده‌اش.