کتاب سپید کژ

کتاب سپید کژ نوشته قاسم (مهرداد) نیک جو، داستان ورود نازنین به دانشگاه و روبه‌روشدن او با پرسش‌هایی درباره‌ی آزادی، عشق و گذشته‌ی پدرش است. قبولی در رشته‌ی اقتصاد دانشگاه مازندران، زندگی او را از خانه‌ی پدری در تهران به فضای دانشجویی بابلسر می‌برد؛ جایی که دوستی‌های تازه، بحث‌های فکری و نخستین نشانه‌های دلبستگی در کنار هم شکل می‌گیرند. نشر سنجاق این کتاب را منتشر کرده است. سکوت پدر درباره‌ی خاطرات مشترکش با یک دوست قدیمی، در پس هیجان این شروع تازه، کنجکاوی نازنین را برمی‌انگیزد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب سپید کژ

کتاب سپید کژ نوشته قاسم (مهرداد) نیک جو، رمانی با مضامین اجتماعی و عاطفی است که تجربه‌ی استقلال یک دختر دانشجو را در پیوند با مناسبات خانواده و جامعه دنبال می‌کند. نازنین میان اشتیاق به ساختن آینده و نگرانی از تنهایی پدر و مادرش قرار دارد. دانشگاه برای او فقط محل تحصیل نیست؛ محیطی است که باورهای آشنایش را در برابر رفتارها و نظرهای متفاوت قرار می‌دهد. راوی سوم‌شخص، افکار و احساسات نازنین را شرح می‌دهد و گاهی برای معرفی دیگر شخصیت‌ها، به خاطرات و ویژگی‌هایشان نزدیک می‌شود. توصیف جاده، دریا، درختان نارنج و محوطه‌ی دانشگاه، حال‌وهوای آغاز زندگی دانشجویی را می‌سازد. نویسنده در کنار این تصویرهای روشن، سکوت‌ها و اضطراب‌هایی را قرار داده که به گذشته‌ی پدر مربوط‌اند. حضور او به‌عنوان نظامی سابق، موضوع مسئولیت و سنگینی خاطره را وارد فضای رمان کرده است. دوستی دیرینه‌ی پدر با علی‌محمدی نیز پیوندی میان امنیت زندگی امروز نازنین و تجربه‌های ناگفته‌ی نسل پیش از او ایجاد می‌کند. این تقابل، شور شروعی تازه را در کنار اندوه خاطراتی قرار می‌دهد که هنوز اثرشان در رفتار آدم‌ها دیده می‌شود.
کتاب سپید کژ بخش مهمی از مضمون‌های خود را از خلال گفت‌وگوها پیش می‌برد. شوخی‌های سیمین، حرف‌های مینا و فاطمه در اتاق خوابگاه و پرسش‌های آرمان در محیط دانشگاه، موقعیت‌هایی برای طرح موضوع‌هایی چون حق انتخاب، محدودیت‌های جنسیتی و رابطه‌ی احترام با کنترل فراهم می‌کنند. تفاوت رفتار پدر نازنین با پدر سیمین، دو برداشت از حمایت خانوادگی را نشان می‌دهد؛ یکی آزادی بیشتری برای تصمیم دخترش قائل است و دیگری مراقبت را با مرزبندی همراه می‌کند. درس اقتصاد نیز به بحثی درباره‌ی انگیزه، محدودیت و هزینه‌ی انتخاب تبدیل می‌شود. آرمان در این میان، هم توجه عاطفی نازنین را برمی‌انگیزد و هم بحث‌های مربوط به عدالت و اندیشه‌های اقتصادی را به جمع دوستان می‌آورد. دیدگاه‌های مطرح‌شده، بخشی از گفت‌وگو و شخصیت‌پردازی‌اند. فضای رمان میان خنده‌های جمعی، تأمل‌های شخصی و ابهام‌های گذشته حرکت می‌کند؛ به‌گونه‌ای که شناخت نازنین از دیگران، هم‌زمان به فرصتی برای بازاندیشی درباره‌ی خواسته‌ها و باورهای خودش تبدیل می‌شود.

خلاصه داستان سپید کژ

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
نازنین شریفی پس از قبولی در رشته‌ی اقتصاد دانشگاه مازندران، همراه پدر و مادرش راهی بابلسر می‌شود. پدر، دوست قدیمی‌اش علی‌محمدی را تکیه‌گاهی برای دخترش می‌داند و خانواده نخست به خانه‌ی او می‌روند. دیدار دو دوست، خاطراتی سنگین را زنده می‌کند و نازنین از میان مکث‌ها و جمله‌های ناتمامشان، متوجه موضوعی ناگفته می‌شود. زندگی دانشگاهی، مسیر دیگری پیش روی او می‌گذارد. آشنایی با سیمین و هم‌اتاقی‌هایش، مینا و فاطمه، دلهره‌ی دوری از خانه را کاهش می‌دهد. نازنین در محوطه‌ی دانشگاه با آرمان آشنا می‌شود؛ دانشجویی که حرف‌هایش درباره‌ی شعر، اقتصاد و عدالت توجه او را جلب می‌کند. کتاب سپید کژ این شروع تازه را میان کنجکاوی نسبت به گذشته، تجربه‌ی دوستی و شکل‌گیری احساسی عاطفی دنبال می‌کند؛ درحالی‌که نازنین درباره‌ی معنای آزادی و بهای انتخاب‌هایش بیشتر می‌اندیشد.

چرا باید کتاب سپید کژ را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب سپید کژ را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• زندگی خوابگاهی و شکل‌گیری دوستی میان دخترانی با پیشینه‌های متفاوت، بخشی از تجربه‌ی ورود به دانشگاه را نشان می‌دهد.
• مقایسه‌ی رفتار والدین، زمینه‌ای برای تأمل درباره‌ی تفاوت حمایت و کنترل فراهم می‌کند.
• بحث‌های کلاس اقتصاد، مفهوم انتخاب را به تصمیم‌های شخصی پیوند می‌زنند.
• خاطرات ناگفته‌ی پدر، در کنار مسیر عاطفی نازنین، کنجکاوی داستانی ایجاد می‌کنند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب سپید کژ به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌های اجتماعی و عاطفی با فضای دانشجویی.
• خوانندگانی که به مسئله‌ی استقلال دختران و تفاوت نگاه نسل‌ها علاقه دارند.
• کسانی که از همراه‌شدن با شخصیت‌های پرسشگر در آغاز زندگی مستقل لذت می‌برند.

بخشی از کتاب سپید کژ

«پدر نازنین مردی بود که وقتی قدم در اتاق می‌گذاشت، فضا رنگ دیگری می‌گرفت. قدی متوسط، شانه‌هایی هنوز محکم با وجود سال‌ها جراحت، و نگاهی که انگار همزمان در گذشته و حال پرسه می‌زد. چهره‌اش همیشه آمیخته‌ای از صلابت و مهربانی بود؛ همان‌قدر که می‌توانست در یک لحظه دستور بدهد و همه را به انضباط وادارد، در لحظه‌ای دیگر با لبخند ساده‌ای دل خانواده‌اش را آرام کند.
او روزگاری افسر ارتش شاهنشاهی بود. یونیفرم اتو کشیده، کفش‌های همیشه واکس‌خورده و عادت به بیدار شدن قبل از اذان، هنوز هم در وجودش مانده بود. بعدتر، جنگ ایران و عراق او را به میدان‌های آتش کشاند. ترکش کوچکی که در پای چپش جا خوش کرده بود، مثل سایه‌ای قدیمی همراهش مانده بود. هر قدمی که برمی‌داشت، گویی خاطره‌ای از جبهه را با خود حمل می‌کرد.
مذهبی بود، اما نه از آن دست که دیگران را در حصار باید و نباید زندانی کند. نماز و قرآنش ترک نمی‌شد، اما وقتی همسرش خواست درس بخواند یا وقتی نازنین پوششی ساده‌تر از انتظارش برگزید، هیچ نگفت. ایمان را برای خودش داشت و آزادی را برای خانواده‌اش. همین تضاد زیبا بود که نازنین همیشه به آن دل بسته بود: انضباط یک افسر و مهربانی یک پدر.
با همه این‌ها، چیزی در وجود او بود که هیچ‌کس به‌درستی نمی‌شناخت. شبیه صخره‌ای که از بیرون سخت و استوار است، اما در دلش غاری تاریک و ناشناخته دارد.»