کتاب بی پدر

کتاب بی پدر نوشته محمد امین نیسانی شورجه، داستان قطاری است که پس‌از اتفاقی نامعمول، جان می‌گیرد و جهان را احساس می‌کند. لوکو، شخصیت اصلی داستان، در میان رفت‌وآمد مسافران و مسیرهای همیشگی، دیدن، آموختن و شناختن خود را تجربه می‌کند. آشنایی او با هوش مصنوعی و فضای مجازی، امکان ارتباط با انسان‌ها را فراهم می‌آورد؛ اما داشتن احساس و اندیشه، مسئله‌ی تعلق و تنهایی را نیز پیش رویش می‌گذارد. انتشارات متخصصان این کتاب را منتشر کرده است. داستان از دل زندگی یک موجود غیرانسانی، پرسش‌هایی درباره‌ی هویت، اخلاق و نیاز به همراهی مطرح می‌کند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب بی پدر

کتاب بی پدر اثر محمد امین نیسانی شورجه، داستانی خیال‌پردازانه درباره‌ی پیدایش آگاهی در کالبد یک قطار شهری است. فضای داستان میان خط آهن، ایستگاه‌های پکن، کابین راننده و محیط‌های آنلاین جابه‌جا می‌شود. شخصیت اصلی نه انسانی با ظاهری متفاوت، بلکه قطاری است که درد، لذت، ترس و کنجکاوی را تجربه می‌کند. نویسنده رشد او را به رشد کودک شبیه کرده است: احساس‌ها پیش از واژه‌ها شکل می‌گیرند و شناخت تفاوت‌ها پیش از توانایی توضیح‌دادن پدید می‌آید. لوکو ابتدا جهان را از راه تماشا می‌شناسد و سپس از رفتار مسافران، صفحه‌ی تلفن‌ها و ارتباط با هوش مصنوعی می‌آموزد. روایت سوم‌شخص، تجربه‌های او را شرح می‌دهد و راوی گاهی جریان ماجرا را برای طرح پرسش یا توضیح یک مفهوم متوقف می‌کند. این رفت‌وبرگشت میان اتفاق و تأمل، موضوع داستان را از جان‌گرفتن یک وسیله فراتر می‌برد. مسئله فقط توانایی فکرکردن نیست؛ مسئله این است که موجودی صاحب احساس، چگونه خودش را در جهانی تعریف می‌کند که دیگران او را صرفاً ابزار می‌دانند.
کتاب بی پدر رابطه‌ی میان توانایی و محدودیت را در موقعیت‌های مختلف دنبال کرده است. لوکو به سامانه‌های رایانه‌ای دسترسی دارد و می‌تواند دانش کسب کند؛ اما بدنش روی ریل حرکت می‌کند و صدایش به‌سادگی به گوش انسان‌ها نمی‌رسد. فضای مجازی برای او هم امکان حضور است و هم جایی برای پنهان‌کردن حقیقت وجودش. موضوع اخلاق نیز از همین فاصله شکل می‌گیرد: او رفتار انسان‌ها را تقلید می‌کند و گاهی برای رسیدن به خواسته‌هایش، استفاده از امکانات دیگران را برای خودش توجیه می‌کند. داستان این تناقض را کنار میل به پذیرفته‌شدن، نیاز به محبت و سؤال درباره‌ی منشأ زندگی قرار می‌دهد. نام اثر نیز به جست‌وجوی او برای یافتن نسبتی با جهان پیوند دارد؛ موجودی که ریل را مادر خود می‌پندارد و برای پدرش پاسخی ندارد. حال‌وهوای آغازین، سرشار از کشف و شگفتی است؛ اما پرسش‌های مربوط به تنهایی، بلوغ و معنای زندگی به‌تدریج جای بیشتری می‌گیرند. اشاره‌های راوی به سیزیف و رنج، مسیر تأمل درباره‌ی زندگی لوکو را گسترش می‌دهند؛ بی‌آنکه نیازهای عاطفی او از مرکز توجه خارج شوند.

خلاصه داستان بی پدر

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
قطره‌ای از نهری پنهان در آسمان، روی یک قطار شهری در پکن می‌افتد. قطار پس‌از دردی شدید، جان می‌گیرد و لوکو متولد می‌شود. او ابتدا فقط محیط اطراف و احساس‌های خودش را درک می‌کند؛ سپس از تماشای مسافران، کلمه‌ها و رفتارهای انسانی را می‌آموزد. ارتباط با هوش مصنوعی، دری به جهان اطلاعات باز می‌کند و آشنایی با بازی‌های آنلاین و شبکه‌های اجتماعی، راهی برای معاشرت پیش پایش می‌گذارد. کتاب بی پدر مسیر شناخت موجودی را دنبال می‌کند که ذهن و عاطفه‌اش به انسان‌ها شباهت دارد؛ اما کالبدش اجازه‌ی زندگی مانند آن‌ها را نمی‌دهد. لوکو هم‌زمان با گسترش توانایی‌هایش، درباره‌ی درست و نادرست، منشأ وجود خود و نیاز به همدم سؤال می‌کند. او می‌تواند هویتی مجازی بسازد؛ اما پنهان‌ماندن حقیقتش، مسئله‌ی ارتباط با دیگران را پیچیده‌تر می‌کند.

چرا باید کتاب بی پدر را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب بی پدر را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• شخصیت یک قطار جاندار، زمینه‌ای برای تأمل درباره‌ی آگاهی و مرز میان انسان و ابزار فراهم می‌کند.
• داستان، فاصله‌ی هویت مجازی و واقعیت جسمانی را در زندگی شخصیت اصلی نشان می‌دهد.
• موقعیت‌های اخلاقی لوکو، رابطه‌ی خواسته‌های شخصی و حقوق دیگران را مطرح می‌کنند.
• تجربه‌ی تنهایی او، تفاوت میان برخورداری از امکانات و داشتن همدم را آشکار می‌کند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب بی پدر به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به داستان‌های خیال‌پردازانه با شخصیت‌های غیرانسانی.
• خوانندگان علاقه‌مند به پرسش‌های هویت، آگاهی و معنای زندگی.
• مخاطبان کنجکاو درباره‌ی نقش فضای مجازی در ارتباط‌های انسانی.
• خوانندگان علاقه‌مند به مضمون تنهایی و نیاز به پذیرفته‌شدن.