کتاب درآمدی بر انسان شناسی آموزش و پرورش

کتاب درآمدی بر انسان شناسی آموزش و پرورش نوشته جورج اف. نلر و ترجمه حمیدرضا بیژنی است. این کتاب را نشر نقد فرهنگ در حوزهٔ مطالعات میان‌رشته‌ای منتشر کرده است تا پیوند اساسی میان دانش انسان‌شناسی فرهنگی و فرایندهای تربیتی را تبیین کند. نویسنده با بهره‌گیری از تجربه‌های میدانی و دیدگاه‌های مکاتب گوناگون نشان می‌دهد که نهاد آموزش چگونه بازتاب‌دهنده و مجری ارزش‌ها و الگوهای فرهنگی یک جامعه است و شناخت عمیق فرهنگ چگونه می‌تواند روش‌های تدریس و سیاست‌های آموزشی را دگرگون کند. نسخهٔ الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب درآمدی بر انسان شناسی آموزش و پرورش

کتاب درآمدی بر انسان شناسی آموزش و پرورش نوشته جورج اف. نلر، به بررسی یکی از حوزه‌های جذاب و بنیادین علوم اجتماعی می‌پردازد که در نقطه تلاقی تعلیم و تربیت با انسان‌شناسی فرهنگی قرار دارد. نلر ایدهٔ اولیه این کتاب را حاصل دهه‌ها پژوهش، از مشاهدهٔ وضعیت نظام‌های آموزشی در آلمان گرفته تا پژوهش‌های میدانی دربارهٔ فرهنگ‌های بومی مکزیک برای دولت ایالات متحده و گفت‌وگو با متفکران برجسته‌ای چون برونیسلاو مالینوفسکی، رالف لینتون و رابرت ردفیلد می‌داند. در این اثر، نویسنده تلاش می‌کند به شیوه‌ای نظام‌مند نشان دهد که مدرسه جزیره‌ای جداگانه از جامعه نیست؛ بلکه بخشی از یک کل فرهنگی بزرگ‌تر است که در کنار سایر نهادها وظیفه فرهنگ‌پذیری و تداوم ارزش‌ها را بر عهده دارد.
این اثر ساختاری تحلیلی دارد و در فصل‌های مختلف به مفاهیم پایه و مناقشات بنیادین می‌پردازد. نویسنده در فصل اول به تعریف انسان‌شناسی، معنا و محتوای فرهنگ و نسبت آن با آموزش پرداخته است. در فصل دوم با عنوان نظریه‌های فرهنگ، سه دیدگاه اصلی فراارگانیک، مفهوم‌گرایانه و واقع‌گرایانه را در بوته نقد می‌گذارد و تقابل میان نسبی‌گرایی فرهنگی و جهان‌گرایی فرهنگی را تحلیل می‌کند. در فصل سوم با بررسی انسان، فرهنگ و شخصیت، چگونگی درونی‌سازی فرهنگ، نقش الگوهای زبانی و ارتباط میان تربیت کودک و ویژگی‌های شخصیتی بزرگسالان را شرح می‌دهد. این اثر با دقت نظری به مخاطب نشان می‌دهد که مفروضات پنهان فرهنگی چگونه عملکرد معلمان، برنامه‌ریزی‌های درسی و واکنش دانش‌آموزان را تحت‌تأثیر قرار می‌دهند.

خلاصه کتاب درآمدی بر انسان شناسی آموزش و پرورش

کتاب درآمدی بر انسان شناسی آموزش و پرورش با طرح این پرسش اساسی پیش می‌رود که آموزش و پرورش چه نسبتی با بافت فرهنگی جوامع دارد. جورج اف. نلر استدلال کرده است که آموزش تنها آموزش مستقیم در مدرسه نیست؛ بلکه سازوکاری گسترده برای فرهنگ‌پذیری است که نسل جدید را به حاملان ارزش‌ها و الگوهای جامعه بدل می‌کند. نویسنده ضمن مقایسه دیدگاه‌های جبرگرایانهٔ فراارگانیک با رویکردهای مفهوم‌گرایانه و واقع‌گرایانه، این پرسش را مطرح می‌کند که آیا مدرسه باید صرفاً پاسدار میراث گذشته باشد یا می‌تواند پیش‌ران تغییرات اجتماعی شود؟ این کتاب تأکید کرده است که بدون درک تنوع فرهنگی، تضاد ارزش‌ها و نقش نمادها، هرگونه سیاست‌گذاری آموزشی به شکست منجر خواهد شد.

چرا باید کتاب درآمدی بر انسان شناسی آموزش و پرورش را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب درآمدی بر انسان شناسی آموزش و پرورش را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب چارچوبی نظری برای تحلیل ارتباط میان مؤلفه‌های فرهنگی و شیوه‌های آموزشی فراهم می‌کند.
• خواننده با مطالعهٔ این کتاب درمی‌یابد که چرا آموزش رسمی در تعارض با الگوهای فرهنگیِ درونی‌شده دچار اختلال می‌شود.
• این اثر تفاوت رویکردهای بنیادین انسان‌شناسی مانند نسبی‌گرایی و جهان‌گرایی را در پیوند مستقیم با مکاتب فلسفه آموزش روشن می‌سازد.
• این کتاب به مربیان و سیاست‌گذاران کمک می‌کند تا سازوکارهای پنهان فرهنگ‌سازی و اثر روش‌های پرورشی بر ساختار شخصیتی افراد را بهتر بشناسند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب درآمدی بر انسان شناسی آموزش و پرورش برای این افراد مناسب است:

• دانشجویان و پژوهشگران رشته‌های علوم تربیتی، علوم اجتماعی و انسان‌شناسی که به مطالعات میان‌رشته‌ای علاقه دارند.
• معلمان، مدیران و برنامه‌ریزان درسی که به دنبال درک نقش زمینه‌های فرهنگی دانش‌آموزان در یادگیری هستند.
• علاقه‌مندان به فلسفه آموزش و پرورش که می‌خواهند پیوند دیدگاه‌های نظری را با ساختار واقعی جوامع بررسی کنند.
• پژوهشگرانی که دغدغه آسیب‌شناسی نظام‌های آموزشی و ایجاد تحولات متناسب با تغییرات فرهنگی را دارند.

بخشی از کتاب درآمدی بر انسان شناسی آموزش و پرورش

«انسان‌شناسی مطالعهٔ انسان و شیوه‌های زندگی او است. این رشته دو شاخهٔ اصلی دارد: انسان‌شناسی زیستی، که به دنبال تکامل ارگانیسم انسان و سازگاری آن با محیطهای مختلف است و انسان‌شناسی فرهنگی، که فرهنگهای زنده و مرده را مطالعه می‌کند. در گسترده‌ترین حالت، انسان‌شناسی فرهنگی شامل زبان‌شناسی (مطالعهٔ اشکال گفتار)، باستان‌شناسی (مطالعهٔ فرهنگهای مرده) و قوم‌شناسی است که مطالعهٔ فرهنگهای زنده یا فرهنگهایی است که می‌توان آنها را مستقیماً مشاهده کرد. دغدغهٔ ما ارتباط آموزش و پرورش با انسان‌شناسی فرهنگی در جهت مورد آخر است.
انسان‌شناسی حدود یک قرن پیش در جوشش ایده‌های برانگیخته‌شدهٔ برآمده از اکتشاف، باستان‌شناسی، زمین‌شناسی و بیش از همه داروینیسم به یک علم تبدیل شد. اولین انسان‌شناسان انگلیسی و آمریکایی، مانند ادوارد برنت تایلور و لوئیس هنری مورگان، تحت تأثیر مفهوم تکامل ارگانیک، همهٔ فرهنگها را به عنوان مراحلی در یک بزرگراه واحد که منجر به جوامع صنعتی اروپا و آمریکا می‌شود، در نظر گرفتند. به عنوان مثال، مورگان سه مرحلهٔ ضروری رشد فرهنگیِ وحشی‌گری، بربریت و تمدن را با زیرشاخه‌های فرعی مناسبشان مطرح کرد.»