کتاب نیما

کتاب نیما نوشته سید علیرضا حیدری امغان، رمانی درونی و تأمل‌برانگیز درباره‌ی فروپاشی یک زندگی مشترک و مواجهه‌ی مردی با سهم خودش در این شکست است. راوی پس از رفتن فرشته، میان خاطره، خشم، دلتنگی و بازنگری در گذشته سرگردان می‌شود و کم‌کم به سؤالاتی می‌رسد که فقط به عشق و جدایی محدود نیستند. این داستان که انتشارات شمشاد آن را منتشر کرده، از دل یک جدایی، بحثی گسترده‌تر درباره‌ی صداقت، وابستگی، ترس و امکان دوباره‌ساختن خود بیرون می‌کشد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب نیما

کتاب نیما نوشته‌ی سید علیرضا حیدری امغان از همان فصل‌های آغازین، خواننده را وارد ذهن مردی می‌کند که پس از ۲۵ سال زندگی مشترک، ناگهان با خلأیی عمیق روبه‌رو شده است. فرشته رفته و راوی مانده است با خانه‌ای که باید خالی شود، اشیایی که دیگر معنای سابق را ندارند و گذشته‌ای که مدام از نو مرور می‌شود. آنچه این رمان را پیش می‌برد فقط واقعه‌ی جدایی نیست، بلکه کندوکاو پیوسته‌ی راوی در معنای عشق، تعهد، صداقت، سکوت و سهم ترس در دوام رابطه است. متن از دل گفت‌وگوها، خاطره‌ها و تک‌گویی‌های طولانی، تصویری از مردی می‌سازد که تازه بعد از فروپاشی، به خودش نگاه کرده است.

کتاب نیما فقط روایت سوگواری برای یک رابطه‌ی ازدست‌رفته نیست. رمان به‌تدریج لایه‌های دیگری هم باز می‌کند؛ از دوستی‌های فکری و هنری راوی تا حضور شخصیت‌هایی مثل حاجی صابر، احمد، حاج باقر و بهجت که هر یک آینه‌ای برای دیدن بخشی از بحران او هستند. فضای اثر میان خانه، کافه، کتابفروشی، خیابان و خلوت ذهنی راوی در رفت‌وآمد است و همین جابه‌جایی‌ها به متن حالتی زنده و متفکرانه می‌دهد. 

زبان سید علیرضا حیدری امغان سرشار از تصویر، تشبیه و جمله‌های تند و صریح است و در عین‌ حال بر محور یک کشمکش روشن می‌چرخد: آیا ماندن همیشه نشانه‌ی وفاداری است یا گاهی فقط شکل دیگری از ترس و پنهان‌کاری؟ او در کنار پرداختن به عشق و جدایی، به مسئله‌ی هویت فردی، مرز میان همراهی و بلعیدن دیگری، فشار عرف و امکان انتخابی تازه هم پرداخته است.

خلاصه داستان نیما

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

راوی کتاب نیما پس از رفتن همسرش فرشته، زندگی‌اش را از نو مرور می‌کند و می‌کوشد بفهمد چه چیزی در این ۲۵ سال به بن‌بست رسیده است. او در خلوت‌های طولانی، گفت‌وگو با دوستان و کار در یک کتابفروشی قدیمی، کم‌کم به این نتیجه می‌رسد که سال‌ها میان تعهد و صداقت، اولی را انتخاب کرده و بسیاری از تردیدهایش را پنهان نگه داشته است. 

ورود بهجت به زندگی او، این بحران را از سطح خاطره و حسرت فراتر می‌برد و او را با پرسش‌های دشوارتر روبه‌رو می‌کند؛ پرسش‌هایی درباره‌ی اخلاق، آزادی، مسئولیت و اینکه انسان تا کجا حق دارد مطابق خواست خودش زندگی کند.

چرا باید کتاب نیما را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب نیما را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب جدایی را فقط به‌ عنوان یک اتفاق عاطفی نشان نمی‌دهد و آن را به مسئله‌ی هویت، ترس و خودشناسی پیوند می‌زند.
• خواننده با ذهنیتی روبه‌رو می‌شود که مدام خودش را بازخواست می‌کند و از دل این بازخواست، پرسش‌های جدی درباره‌ی عشق و تعهد شکل می‌گیرد.
• حضور شخصیت‌های فرعی مثل احمد، حاج باقر و بهجت زاویه‌های متفاوتی برای فهم بحران راوی به وجود می‌آورد.
• کتاب به مرز باریک میان مراقبت، وابستگی و مالکیت در رابطه توجه کرده است.
• فضای کتابفروشی، کافه و گفت‌وگوهای فکری، به رمان حال‌وهوایی می‌دهد که فقط بر حادثه تکیه ندارد و بر تأمل هم استوار است.
• خواندن این اثر برای کسانی که به روایت‌های درون‌نگر و شخصیت‌محور علاقه دارند، امکان همراهی با یک فرایند دشوارِ بازنگری در زندگی را فراهم می‌کند.

خواندن کتاب نیما را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب نیما به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌های شخصیت‌محور که بیشتر بر کشمکش‌های درونی تکیه دارند.
• خوانندگانی که به داستان‌هایی درباره‌ی جدایی، بازنگری در گذشته و ساختن دوباره‌ی زندگی علاقه دارند.
• کسانی که می‌خواهند در قالب داستان با پرسش‌هایی درباره‌ی صداقت، تعهد و آزادی در رابطه روبه‌رو شوند.
• مخاطبانی که از فضاهای فکری و گفت‌وگوهای طولانی میان شخصیت‌ها لذت می‌برند.
• علاقه‌مندان به رمان‌های اجتماعی و روان‌شناختی با تمرکز بر بحران میانسالی و تغییر.

بخشی از کتاب نیما

«حاجی صابر از محله‌های بالای شهر خنزرپنزر می‌خرد و به مردمان پایینِ شهر می‌فروشد. حدوداً هفتاد سال سن دارد. ساکت و آرام، با محاسن سفید و یک عرق‌چین سیاه روی سرش. مرد نجیبی‌ست. بیست‌وپنج سال است که من و فرشته لوازم ریز و درشت منزلمان را با حاجی صابر معامله می‌کنیم. حاجی یک سمسار سیار است. نی می‌نوازد. مثل چوپان‌ها. وانتش را کنار خیابان پارک می‌کند و نی می‌نوازد، به این معنا که من آمدم. همسایه‌ها هم یک در میان از پنجره‌هاشان دست تکان می‌دهند، به این معنا که ما تو را دیدیم، حتی اگر مشتری‌ات نباشیم. همه حاجی صابر را دوست دارند. سکوت و نجابت و انصافش مثال‌زدنی ست. به قول خودش پنج کلاس سواد دارد، اما همین یک‌سال پیش خانه‌اش را، تنها دارایی‌اش را فروخته بود تا همسر دخترش؛ دست از سر دخترش بردارد و او را طلاق بدهد. آن مردک بی‌همه‌چیز هم پول را که گرفته بود؛ انیس آغا را طلاق داده بود و گورش را گم کرده بود. حالا حاجی صابر، همسرش، انیس آغا و نوه‌اش همه در یک خانهٔ اجاره‌ای در پایینِ شهر زندگی می‌کنند. نزدیک ریل راه‌آهن. هر سفری چهارستون خانهٔ آنان را می‌لرزاند. انیس آغا گاهی نیمه‌های شب؛ گوش‌های دخترش را با دست می‌پوشاند تا خوابش آشفته نشود. قطارهای لعنتی اصلا مراعات حال حاجی صابر و خانواده‌اش را نمی‌کنند.»