کتاب یک روز پس از شادی

کتاب یک روز پس از شادی (Baltus le lorrain)، نوشته رنه بازن و ترجمه قاسم صنعوی، داستانی است از زندگی در لورنِ مرزی؛ جایی که خاطره‌ی جنگ، دلبستگی به سرزمین و رنجِ انتظار به سرنوشت یک خانواده گره می‌خورد. داستان در مزرعه‌ها، روستاها و خانه‌هایی می‌گذرد که آدم‌هایش با امید، فقدان و وفاداری به گذشته زندگی می‌کنند. انتشارات گل آذین در سال ۱۳۸۶ این کتاب را منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب یک روز پس از شادی اثر رنه بازن

کتاب یک روز پس از شادی، اثر رنه بازن، در فضایی روستایی و مرزی شکل می‌گیرد؛ فضایی که در آن زندگی روزمره با سیاست، جنگ و حس تعلق به خاک در هم آمیخته است. داستان در لورن می‌گذرد؛ منطقه‌ای که زیر سایه‌ی کشمکش‌های ملی و تغییر قدرت‌ها، نه‌فقط جغرافیا بلکه ذهن و عاطفه‌ی مردمش نیز دگرگون شده است. رنه بازن از همان آغاز، مزرعه، جاده، جنگل و خانه را در پس‌زمینه می‌گذارد و آن‌ها را به بخشی از هویت شخصیت‌ها بدل می‌کند. خانواده‌ی بالتوس در مرکز داستان قرار دارد؛ خانواده‌ای که هر عضو آن به‌شکلی با فقدان، انتظار، ایمان، وظیفه و دلبستگی به وطن دست‌وپنجه نرم می‌کند.

کتاب یک روز پس از شادی از خلال سرگذشت این خانواده، حال‌وهوای یک جامعه‌ی زخم‌خورده را نشان می‌دهد. لئو، ژاک، ژرار، اوران و ماری هرکدام نماینده‌ی نوعی واکنش به فشار زمانه‌اند؛ یکی با سرسختی روستایی، یکی با مسئولیت آموزشی، یکی با باور مذهبی و دیگری با اندوهی که آرام‌آرام همه‌ی زندگی‌اش را در بر می‌گیرد. داستان در بخش‌های مربوط به نیکولا و ناپدیدشدن او انتظار را به نیرویی تعیین‌کننده در زندگی شخصیت‌ها تبدیل می‌کند. در کنار خط اصلی، رنه بازن تصویری روشن از مناسبات روستا، نقش کلیسا، مدرسه، مزرعه و حتی زبان و لهجه در حفظ حافظه‌ی جمعی ارائه می‌دهد.

رنه بازن در کتاب یک روز پس از شادی، بیشتر بر جزئیات زندگی، گفت‌وگوهای کوتاه، سکوت‌های طولانی و تغییرات تدریجی تکیه کرده است. همین ویژگی باعث می‌شود رنج شخصیت‌ها به‌صورت ملموس و انسانی دیده شود. در این داستان، شادی معنایی ساده و یکدست ندارد و هر گشایش تازه با سایه‌ای از گذشته همراه است. این کتاب بیش از هر چیز درباره‌ی دوام‌آوردن، به‌یادسپردن و زیستن در سرزمینی است که تاریخْ بارها آرامش آن را بر هم زده است.

خلاصه داستان یک روز پس از شادی

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
داستان با معرفی مزرعه‌ی اورنی ـ او ـ موتون و خانواده‌ی بالتوس آغاز می‌شود؛ خانواده‌ای ریشه‌دار در لورن که زندگی‌شان تحت‌تأثیر جنگ و اشغال شکل گرفته است. لئو در مزرعه مانده، ژاک معلم روستاست و ماری، همسر او، در اندوه ناپدیدشدن پسرش، نیکولا، فرو رفته است. نیکولا که به ارتش آلمان برده شده، پس از مدتی در جبهه مفقود می‌شود و همین خبر تعادل خانواده را بر هم می‌زند. در کنار این رنج، اوران و دیگر اعضای خانواده نیز با امید بازگشت، خاطره‌ی گذشته و تغییرات پس از جنگ روبه‌رو هستند. داستانْ سرگذشت این آدم‌ها را در بستر انتظار، دلبستگی به سرزمین و زخم‌های به‌جا‌مانده از تاریخ دنبال می‌کند.

چرا باید کتاب یک روز پس از شادی را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب یک روز پس از شادی را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب تصویری دقیق از زندگی در یک منطقه‌ی مرزی ارائه می‌دهد؛ جایی که جنگ فقط در میدان نبرد رخ نمی‌دهد و وارد خانه، مدرسه و مزرعه می‌شود.
• داستانْ اندوهِ انتظار و ناپدیدشدن را از زاویه‌دید یک خانواده نشان می‌دهد و تأثیر آن را بر روابط روزمره آشکار می‌کند.
• شخصیت‌ها هرکدام با شیوه‌ای متفاوت به فشار زمانه پاسخ می‌دهند و همین تنوع لایه‌های انسانی داستان را پررنگ می‌کند.
• فضاسازی کتاب بر جزئیات مکان، آب‌وهوا، سکوت و گفت‌وگوهای کوتاه استوار است و حس زیستن در لورن را ملموس می‌کند.
• این اثر برای شناخت پیوند میان هویت محلی، خاطره‌ی جمعی و تجربه‌ی جنگ منبعی مناسب به‌ شمار می‌آید.
• این کتاب نشان می‌دهد که چگونه پس از پایان درگیری‌ها، رنج و امید در زندگی آدم‌ها ادامه می‌یابد.

خواندن کتاب یک روز پس از شادی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب یک روز پس از شادی به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌های تاریخی و اجتماعی که در بستر جنگ و پیامدهای آن شکل گرفته‌اند.
• خوانندگانی که به داستان‌های خانواده‌محور با محوریت فقدان، انتظار و وفاداری علاقه دارند.
• کسانی که می‌خواهند با فضای روستاها و نواحی مرزی اروپا در دوره‌ی پس از جنگ آشنا شوند.
• مخاطبانی که از داستان‌های شخصیت‌محور و آرام باتکیه‌بر جزئیات زندگی روزمره لذت می‌برند.
• علاقه‌مندانی که می‌خواهند تأثیر سیاست و اشغال را بر زندگی عادی مردم از نزدیک‌ ببینند.

درباره رنه بازن

رنه بازن (René Bazin) نویسنده‌ی فرانسوی، در ۲۰ دسامبر ۱۸۵۳ در شهر آنژه به دنیا آمد و در ۲۰ ژوئیه‌ی ۱۹۳۲ در پاریس درگذشت. او پس از پایان تحصیلات حقوق، از سال ۱۸۷۵ در دانشگاه کاتولیک آنژه به تدریس پرداخت، اما علاقه‌ی عمیقش به ادبیات باعث شد این مسیر را کنار بگذارد و به نویسندگی روی بیاورد.

بازن فعالیت ادبی خود را با انتشار رمانی درباره‌ی زندگی خانوادگی آغاز کرد و کمی بعد با رمان لکه‌ای از جوهر (Une Tache d'Encre) به شهرت رسید. این اثر که داستانش در محله‌ی دانشجویی کارتیه لاتنِ پاریس می‌گذرد، جایزه‌ی فرهنگستان فرانسه را برایش به ارمغان آورد. او هم‌زمان سال‌ها سفرنامه‌ها و گزارش‌های خود را در مجله‌ی معتبر La Revue des Deux Mondes منتشر می‌کرد و این همکاری تا سال ۱۹۲۶ ادامه داشت.

از مهم‌ترین آثار رنه بازن می‌توان به خانواده‌ی نوئله، زمینی که می‌میرد، خانواده‌ی اوبرله، گندمی که سبز می‌شود و داویده بیرو اشاره کرد. رمان زمینی که می‌میرد، که به پیامدهای مهاجرت روستاییان و رهاشدن سرزمین مادری می‌پردازد، جایگاه او را به‌عنوان یکی از نویسندگان برجسته‌ی فرانسه تثبیت کرد. انتشار این اثر و چند رمان دیگر زمینه‌ی عضویت او را در فرهنگستان فرانسه در سال ۱۹۰۴ فراهم آورد.

بازن در آثارش به موضوع‌هایی مانند خانواده، زندگی روستایی، هویت ملی، باورهای مذهبی و دگرگونی‌های اجتماعی توجه ویژه‌ای داشت و  بیش از آنکه به سرگرم‌کردن خواننده بیندیشد، می‌کوشید او را به تأمل درباره‌ی مسائل اجتماعی و اخلاقی وادارد. او نویسنده‌ای با گرایش‌های ملی‌گرایانه و کاتولیک بود و آثارش بر بسیاری از خانواده‌های سنتی فرانسه تأثیر گذاشت.

رمان زمینی که می‌میرد دو بار به سینما راه یافت؛ نخست در سال ۱۹۲۶ به کارگردانی ژان شو و بازی مادلن رنو و بار دیگر در سال ۱۹۳۶ به کارگردانی ژان واله.

نظر افراد یا مجله‌های مشهور درباره این کتاب چیست؟

فردینان برونتی‌یر، منتقد برجسته‌ی فرانسوی، درباره‌ی او نوشته است: «در دستان شما، رمان اجتماعی همچنان رمان و هنر باقی می‌ماند.»

رنه دومی، دیگر منتقد نامدار فرانسوی، نیز درباره‌ی بازن می‌گوید: «او زندگی مردم شهرستان را چنان تصویر می‌کند که خواننده، به‌جای دیدن کاریکاتوری از آن، با چهره‌ی واقعی و آرامش و تأمل نهفته در آن روبه‌رو می‌شود.»

بخشی از کتاب یک روز پس از شادی

«دخترِجوان بيرون پريد. معلم برخاسته و تا درگاه به دنبال دختر رفته بود. لئو بالتوس نيز با ناراحتی از اين كه به خاطرِ زن برادری نيمه‌ديوانه دو ساعت وقت و مقداری حرف تلف كرده، برخاست. چند صدای درهم، همهمه‌وار، بی آن كه بتوان حدس زد چه می‌گويند، به درون آمد. به جای يك مرد، سه تن كه از پلكان بالا می‌آمدند آشكار شدند: مانسوئی، جوان پا برجا، دارای رفتار راحت، كه خدمت نظامش را تازه تمام كرده بود؛ چوپان بسيار پير كه ريش تا زيرِ چشم‌هايش را پوشانده بود، فرورفته در شنل؛ يك نوجوان كوتوله، تنومند، كارگر مزرعه. هر سه در تاريكی به آن سوی ميز رفتند. گذرشان ديده می‌شد، ولی كسی نگاهشان نمی‌كرد. نگاه همه متوجه دو زنی بود كه بايد وارد می‌شدند. ژاك بالتوس خودش را در امتداد ديوار عقب كشيده‌بود. مادر و دختر كه دست به دست هم داده بودند به فضای روشن قدم گذاشتند. هر دو يك قد و قامت داشتند، يكی بسيار موطلايی، ديگری تقريباً موسياه و رنگ‌پريده، كه سياهی درشتی دورِ چشم‌هايش هاله زده بود.»