کتاب هیچ کس کامل نیست، من بدتر از همه ام!؟

کتاب هیچ‌کس کامل نیست، من بدتر از همه‌ام!؟ نوشته‌ی محسن پورشمسا مجموعه‌ای از فصل‌های کوتاه و طنزآمیز درباره‌ی عادت‌ها و بهانه‌هایی است که زندگی را درجا نگه می‌دارند. انتشارات آوای ویانا آن را منتشر کرده است. نویسنده در این اثر با زبانی صریح و شوخ‌طبع، سراغ موضوعاتی مثل تنهایی، نخواندن کتاب، فرار از تغییر، نداشتن مهارت، نترسیدن از بی‌سوادی، نرفتن دنبال علاقه و حتی قهر با ورزش و برنامه‌ریزی رفته است. ساختار کتاب طوری طراحی شده که هر فصل را می‌توان مستقل خواند و با یک موقعیت آشنا و اغراق‌شده روبه‌رو شد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب هیچ کس کامل نیست، من بدتر از همه ام!؟

کتاب هیچ‌کس کامل نیست، من بدتر از همه‌ام!؟ با یک مقدمه‌ی صریح و خودافشاگر شروع می‌شود؛ جایی که محسن پورشمسا توضیح داده است این اثر قرار نیست خواننده را با جملات انگیزشی و شعارهای «فکر مثبت کن» سرگرم کند. در همان صفحات آغازین تأکید شده که اگر قرار است تغییری رخ دهد باید از روبه‌روشدن با واقعیت‌های تلخ، تعلل‌ها و ترس‌های روزمره شروع شود. نویسنده در مقدمه توضیح داده هر فصل را می‌توان جداگانه خواند و هر کدام تکه‌ای از پازل رفتارهای خودتخریبی است. کتاب هیچ‌کس کامل نیست، من بدتر از همه‌ام!؟ در ۲۸ فصل تنظیم شده که عناوین آن‌ها عمداً برعکس توصیه‌های رایج انتخاب شده‌اند؛ از «تنهایی، شاه‌کلید آرامش!» و «تغییر یعنی خیانت به خود!» تا «کتاب نخون! چون فکر کردن خطرناکه!» و «ورزش نکن! چون تنبلی شیک‌تره!». در هر فصل ابتدا یک داستان کوتاه درباره‌ی شخصیتی مثل پژمان، مونا، فرح، حبیب، سهراب یا نازی روایت شده که نمونه‌ی یک الگوی رفتاری آشناست. بعد از داستان، فهرستی از «دلایل» آورده شده که چرا فلان کار را نباید انجام داد؛ دلایلی که در ظاهر منطقی‌اند اما در متن کتاب به‌عنوان بهانه‌های مخرب و محدودکننده به تصویر کشیده شده‌اند. در ادامه‌ی کتاب هیچ‌کس کامل نیست، من بدتر از همه‌ام!؟ موضوعاتی مثل نرفتن دنبال علاقه، قهر با استقلال مالی، نخواندن کتاب، فرار از ورزش، بی‌برنامگی، بی‌هدفی، بی‌میلی به درس‌خواندن، یادنگرفتن مهارت و هنر، کمال‌گرایی فلج‌کننده، خودخواهی در برابر بخشندگی، نادیده‌گرفتن زبان انگلیسی، بی‌توجهی به تناسب اندام، ترس از عشق، بی‌اعتمادی افراطی، فرار از ریسک و حتی اخم‌کردن به‌جای انرژی مثبت بررسی شده است. لحن نویسنده در سراسر کتاب ترکیبی از طنز، اغراق و جدیت است؛ به‌گونه‌ای که خواننده هم‌زمان می‌خندد و با خود روبه‌رو می‌شود. پایان بسیاری از فصل‌ها با یک جمله‌ی کوتاه و ماندگار جمع‌بندی شده که نقش ضربه‌ی نهایی را دارد.

خلاصه کتاب هیچ کس کامل نیست، من بدتر از همه ام!؟

این کتاب با یک بازی آگاهانه با ذهن خواننده پیش می‌رود: در ظاهر، هر فصل فهرستی از «چرا نباید»‌هاست؛ چرا نباید دوست پیدا کرد، چرا نباید تغییر کرد، چرا نباید تلاش کرد، سفر رفت، کتاب خواند، ورزش کرد، برنامه‌ریزی داشت، هدف گذاشت، درس خواند، مهارت و هنر یاد گرفت، بخشنده بود، زبان انگلیسی آموخت، عاشق شد یا ریسک کرد. در هر فصل یک شخصیت نمونه معرفی شده که با همین منطق‌ها زندگی‌اش را کوچک و محدود کرده است. در لایه‌ی زیرین، کتاب هیچ‌کس کامل نیست، من بدتر از همه‌ام!؟ این بهانه‌ها را به سخره گرفته و نشان داده است پشت هر «دلیل منطقی» برای تنبلی، ترس، انزوا یا بی‌مسئولیتی، نوعی فرار از رشد و مواجهه با خود پنهان است. نویسنده با وارونه‌گفتن توصیه‌ها، خواننده را وادار کرده است میان خنده و تلخی، شباهت‌های خودش را با این شخصیت‌ها ببیند و به‌جای انتظار شنیدن تعریف و تمجید، مسئولیت انتخاب‌های روزمره را جدی‌تر بگیرد.

چرا باید کتاب هیچ کس کامل نیست، من بدتر از همه ام!؟ را بخوانیم؟

این کتاب با لحن طنز و ساختار معکوس، بهانه‌های آشنا برای نرفتن به‌سوی تغییر را جلوی چشم می‌آورد. خواننده در آینه‌ی شخصیت‌های کتاب، ترس‌ها و تعلل‌های خودش را می‌بیند و می‌تواند الگوهای فکری محدودکننده را شناسایی کند. ترکیب داستان‌های کوتاه و فهرست‌وارکردن «دلایل» باعث شده مواجهه با موضوعات جدی، سبک‌تر و قابل‌هضم‌تر شود.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن این کتاب به کسانی پیشنهاد می‌شود که مدام کارها را به فردا موکول می‌کنند، از تغییر می‌ترسند یا درگیر کمال‌گرایی و خودسرزنش‌گری‌اند. همچنین برای علاقه‌مندان به متون خودکاوانه‌ی طنزآمیز که دوست دارند رفتارهای روزمره‌ی خود را از زاویه‌ای متفاوت ببینند مناسب است. «بیایید راستش رو بگیم: تا حالا چند بار به خودمون گفتیم از فردا دیگه جدی شروع می‌کنم!؟ و خب... فردا که اومد، ما هنوز روی مبل لم دادیم و داریم چیپس می‌خوریم! در همین لحظه، آدم‌هایی هستند که مثل خرگوش برق‌آسا می‌دون و به هدف‌هاشون می‌رسن، و ما؟ ما هنوز دنبال کنترل تلویزیون می‌گردیم. معمولاً تقصیر رو گردن انگیزه، شانس یا حتی ژن خوب می‌ندازیم. ولی بیاید خودمون رو گول نزنیم؛ مشکل جای دیگه‌ایه. این کتاب هم نیومده ما رو با فکر مثبت کن یا جهان انرژی‌ش رو می‌فرسته سر کارمون بذاره. نه. اینجا خبری از جملات قشنگ روی ماگ نیست. ما اومدیم تا با واقعیت‌های تلخ روبه‌رو شیم: همون ترس‌ها، تعلل‌ها و بی‌تفاوتی‌هایی که مثل موریانه، آروم‌آروم زندگی‌مون رو می‌جون. اگر دنبال دلگرمی‌های قشنگ و مصنوعی هستیم، بهتره همین‌جا کتاب رو ببندیم. ولی اگر حوصله‌ی شنیدن حرف‌های بی‌تعارف رو داریم، اگر جرات داریم توی آینه نگاه کنیم و بپذیریم که خیلی وقت‌ها خودمون عامل سکون و بدبختی‌مون بودیم... خب...»