کتاب جرم شناسی

«جرم شناسی» اثر هیربد امانی (-۱۳۳۰)، به معرفی جرم‌شناسی و مکاتب آن، جرم‌شناسی علمی و غیر علمی و انواع جرم‌ها و ویژگی‌های شخصیتی بزه‌کاران و هرآن‌چه که مستقیم و غیرمستیقیم در این دایره قرارمی‌گیرد پرداخته‌است. نویسنده در این کتاب سعی نموده تعریفی عام از جرم‌شناسی برای خواننده عادی و غیرمتخصص داشته‌باشد و مبانی آن را بشناساند. بخشی از کتاب: جرم‌شناسی قبل از هر چیز معتقد است که بزهکار یک انسان است و به لحاظ یک سلسله عوامل و شرایط اندیشه را به عمل رسانده است و این مکانیسم گذرا ممکن است در هر فرد وجود داشته باشد. بنابراین، باید هنگام پرداختن به جرم و مجرم کلیه جهات و شرایط و شیوه ارتکاب جرم وشخصیت فرد مورد توجه قرار گیرد تا بهترین ضمانت اجرا درباره او اعمال شود. جرم‌شناس نمی‌گوید که داروی نهائی را پیدا کرده است، چرا که در این صورت رشته علمی نخواهد بود، بلکه مدعی است از نرخ بزهکاری می‌کاهد، نه اینکه آنرا ریشه‌کن می‌کند. جرم‌شناس معتقد است می‌خواهد از طریق مطالعات خود بزهکاری را به سطحی برساند که برای افکار عمومی قابل تحمل باشد. این سؤال باقی است که سطح قابل قبول کجاست؟ جرم‌شناس با ارایه یافته‌های خود به مقامات تصمیم‌گیرنده قضایی، اجتماعی، سیاسی و فرهنگی، ابزارهائی را برای اعمال سیاست جنایی مناسب پیش‌بینی می‌کند تا آن ابزارها قادر باشند سطح بزهکاری جامعه را در حد و سطح قابل تحمل برای عموم مردم نگه دارند. در اینجا اصطلاح «قابل تحمل بودن بزهکاری» در جرم شناسی شکل گرفت. این مفهوم بدین معناست که رشد بزهکاری می‌بایست در سطحی باشد که به امنیت و آرامش جامعه خللی وارد نشود.