کتاب سی افسانه درباره شکسپیر

کتاب سی افسانه درباره شکسپیر (30great myths about Shakespeare) نوشته لائوری مگوایر و اما اسمیت، ترجمه سارا کاظمی منش و مجموعه‌ای است که باورهای رایج و قصه‌های شکل‌گرفته پیرامون زندگی و آثار ویلیام شکسپیر را زیر ذره‌بین برده است. نویسندگان با تکیه بر پژوهش‌های شکسپیرشناسی، تاریخ تئاتر و مطالعات متنی به‌سراغ گزاره‌هایی می‌روند که در ذهن مخاطبان جا افتاده‌اند؛ از محبوبیت شکسپیر در زمان حیاتش تا میزان تحصیلات او، شیوه‌ی اجرای نمایشنامه‌ها و رابطه‌اش با چاپ آثارش. نشر آوند دانش این کتاب را منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب سی افسانه درباره شکسپیر اثر لائوری مگوایر و اما اسمیت

کتاب سی افسانه درباره شکسپیر به قلم لائوری مگوایر و اما اسمیت به‌سراغ کلیشه‌ها و روایت‌های تثبیت‌شده درباره‌ی ویلیام شکسپیر (‫۱۵۶۴‏ - ‎۱۶۱۶) رفته و آن‌ها را در بستر تاریخی، فرهنگی و انتقادی بررسی کرده است. نویسندگان با الهام از آثاری مانند پنجاه افسانه‌ی بزرگ درباره‌ی روان‌شناسی عمومی، ساختار کتاب را بر پایه‌ی افسانه‌زدایی بنا کرده‌اند، اما به‌جای صدور حکم‌های قطعی، به فرایند شکل‌گیری افسانه‌ها، کمبود شواهد و نقش تخیل جمعی توجه نشان داده‌اند.

افسانه‌ها در کتاب سی افسانه درباره شکسپیر در قالب مقاله‌هایی مستقل و نسبتاً مفصل بررسی شده‌اند؛ مقالاتی که برای دانشجویان، پژوهشگران و علاقه‌مندان جدی تئاتر قابل‌استفاده است. این کتاب نشان می‌دهد که چگونه خاطرات مدرسه‌ای، شهرت جهانی شکسپیر، مداخلات رسانه‌ای و جذابیت زندگی‌نامه‌ای، بستری برای تولید و تکرار افسانه‌ها فراهم کرده‌اند. نویسندگان در مقدمه توضیح داده‌اند که افسانه را نه صرفاً به‌معنای داستان نادرست، بلکه به‌عنوان مجموعه‌ای از باورهای شخصی و عمومی در نظر گرفته‌اند که کارکرد فرهنگی دارند و اغلب جای خالیِ ندانسته‌های تاریخی را پر می‌کنند.

سی افسانه درباره شکسپیر علاوه‌بر افسانه‌های مربوط به زندگی‌نامه‌ی این نمایشنامه‌نویس بزرگ به حوزه‌هایی مانند اقتصاد تئاتر الیزابتی، وضعیت چاپ و نشر، آموزش انسان‌گرایانه، ترجمه و تأثیر متون کلاسیک و نیز شیوه‌های اجرای معاصر می‌پردازد. نویسندگان در هر فصل با رجوع به اسناد، نقل‌قول‌ها، نسخه‌های چاپی، آمار چاپ و اجرا و نمونه‌های اجرایی نشان می‌دهند که چگونه می‌توان میان «آنچه می‌دانیم» و «آنچه دوست داریم درباره‌اش باور کنیم»، فاصله گذاشت و درعین‌حال جذابیت افسانه‌ها را هم جدی گرفت.

خلاصه کتاب سی افسانه درباره شکسپیر

کتاب مجموعه‌ای از ۳۰ مقاله است که هرکدام بر یک باور جاافتاده درباره‌ی ویلیام شکسپیر تمرکز دارد؛ باورهایی مانند اینکه او محبوب‌ترین نویسنده‌ی دوران خودش بوده، چندان تحصیل‌کرده نبوده، نمایشنامه‌هایش باید حتماً با لباس‌های الیزابتی اجرا شوند یا اینکه علاقه‌ای به چاپ آثارش نداشته است. نویسندگان در هر فصل ابتدا صورت افسانه را طرح می‌کنند؛ سپس با رجوع به اسناد تاریخی، نسخه‌های چاپی، گزارش‌های معاصر، آمار چاپ و اجرا و نیز زمینه‌ی فرهنگی و آموزشی زمانه‌ی شکسپیر، آن را می‌سنجند.

کتاب نشان می‌دهد که بسیاری از این افسانه‌ها نه‌تنها کاملاً نادرست نیستند، بلکه بر هسته‌هایی از واقعیت تکیه دارند که در طول زمان ساده‌سازی یا اغراق شده‌اند. لائوری مگوایر و اما اسمیت در عین نقد افسانه‌ها به نقش آن‌ها در ساختن تصویر شاعر ملی و بین‌المللی توجه کرده و نشان داده‌اند که چگونه کمبود اطلاعات قطعی، میل به قهرمان‌سازی و جذابیت زندگی‌نامه‌ای، افسانه‌های شکسپیری را تغذیه کرده است.

چرا باید کتاب سی افسانه درباره شکسپیر را بخوانیم؟

کتاب سی افسانه درباره شکسپیر امکان مواجهه‌ای نقادانه با تصویر تثبیت‌شده‌ی شکسپیر را فراهم می‌کند و نشان می‌دهد که پشت گزاره‌های آشنا چه اسناد، خلأها و تفسیرهایی قرار دارد. خواننده‌ی این کتاب با تاریخ تئاتر الیزابتی، نظام آموزشی انسان‌گرایانه، وضعیت چاپ و اجرا و نیز منطق شکل‌گیری افسانه‌های فرهنگی آشنا می‌شود و ابزارهایی برای افسانه‌زدایی در حوزه‌های دیگر نیز به دست می‌آورد.

خواندن کتاب سی افسانه درباره شکسپیر را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

این کتاب به دانشجویان ادبیات انگلیسی، تئاتر و مطالعات ترجمه، پژوهشگران آثار شکسپیر، علاقه‌مندان جدی هنر تئاتر و کسانی پیشنهاد می‌شود که به سازوکار شکل‌گیری افسانه‌های فرهنگی و نسبت میان زندگی‌نامه، متن و اجرا علاقه‌مند هستند.

درباره لائوری مگوایر

لائوری مگوایر (Laurie E Maguire) زاده‌ی سال ۱۹۵۹ میلادی، پژوهشگر، استاد زبان و ادبیات انگلیسی در دانشگاه آکسفورد و عضو بازنشسته‌ی کالج مگدالن (Magdalen College) است که پیشینه‌ی علمی و دانشگاهی بسیار درخشان و پرباری دارد. او تحصیلات آکادمیک خود را با دریافت مدرک کارشناسی و دکتری از دانشگاه لندن آغاز کرد و در ادامه مدرک کارشناسی‌ارشد خود را از مؤسسه‌ی شکسپیر در دانشگاه بیرمنگام اخذ کرد.

این نویسنده فعالیت حرفه‌ای خود در حوزه‌ی تدریس را ابتدا از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۹ در دانشگاه اتاوا در کانادا پی گرفت و پس از آن از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۲۱ به‌عنوان همکار آموزشی و مربی در کالج مگدالن دانشگاه آکسفورد مشغول به تدریس شد؛ تااین‌که در سال ۲۰۲۱ به‌عنوان همکار امریتوسِ این کالج برگزیده شد. او با تدریس دوره‌ای سالانه در حوزه‌ی علوم انسانیِ پزشکی (Medical Humanities) برای دانشکده‌ی پزشکی به فعالیت‌های آموزشی خود ادامه داده است.

لائوری مگوایر موفق به دریافت بورس‌های تحصیلی و پژوهشی بسیار بزرگی از سوی نهادهای معتبری همچون صندوق لورهولم (Leverhulme Trust)، شورای پژوهش‌های هنر و علوم انسانی و همچنین کتابخانه‌ی شکسپیر فولجر شده است و از سپتامبر سال ۲۰۲۵ میلادی، یک بورس تحصیلی دوساله از صندوق لورهولم را برای نگارش کتاب زندگی‌نامه‌ی جودیت شکسپیر در اختیار دارد.

حوزه‌های پژوهشی و علایق علمی لائوری مگوایر عمدتاً بر دوره‌ی رنسانس انگلستان و به‌طور ویژه بر ادبیات نمایشی این عصر متمرکز است؛ بااین‌حال او دایره‌ی وسیعی از موضوعات ازجمله مطالعات متنی، تاریخ تئاتر، تأثیرات ادبیات کلاسیک بر نویسندگان عصر رنسانس، فرایند ترجمه و یادگیری زبان، اجراهای معاصر از نمایشنامه‌های ویلیام شکسپیر، رابطه‌ی میان ادبیات و پزشکی و بررسی آثار کریستوفر مارلو و توماس نش را در تحقیقات خود پوشش داده است.

این محقق برجسته نگارش یا ویراستاری چندین کتاب تخصصی و مقالاتی بی‌شمار را در زمینه‌ی درام دوران الیزابت، مطالعات زنان و تئاتر در کارنامه‌ی خود ثبت کرده است. او به‌عنوان منتقد رسمی و منظم تئاتر با نشریه‌ی معتبر ادبی TLS (ضمیمه‌ی ادبی تایمز) همکاری می‌کند. لائوری مگوایر که سخنرانی‌های گسترده و متعددی را در سراسر بریتانیا و ایالات متحده‌ی آمریکا انجام داده، بر روی چندین پروژه‌ی کتاب‌محورِ مهم نیز کار کرده است. این پروژه‌ها شامل نگارش کتاب زندگی‌نامه‌ی جودیت شکسپیر (یکی از دختران ویلیام شکسپیر)، تألیف کتاب سی افسانه درباره شکسپیر (30great myths about Shakespeare) با همکاری اما اسمیت و نیز نگارش کتابی اختصاصی در حوزه‌ی علوم انسانیِ پزشکی است.

جوایز و افتخارات نویسنده

لائوری مگوایر برنده‌ی جایزه‌ی کلوین و رز جی هافمن برای انتشار اثر برجسته‌ای درباره‌ی کریستوفر مارلو شده است. این جایزه به‌صورت سالانه به بهترین اثر پژوهشی پیرامون رابطه‌ی میان مارلو و شکسپیر اعطا می‌شود. نویسنده این جایزه را به‌طور مشترک با همکار خود در دانشگاه آکسفورد، اما اسمیت، به‌خاطر انتشار این مقاله تحت‌عنوان «منبع چیست؟ یا شکسپیر چگونه مارلویِ خود را می‌خواند» از آن خود کرد.

نظر افراد یا مجله‌های مشهور کتاب سی افسانه درباره شکسپیر

جیمز شاپیرو (دانشگاه کلمبیا): کتاب سی افسانه درباره شکسپیر فوق‌العاده است. نویسنده‌ها اثری تیزبینانه، هوشمندانه (بذله‌گویانه) و روشنفکرانه را به رشته‌ی تحریر درآورده‌اند؛ کتابی که از باورهای عامیانه و افسانه‌های رایج به‌عنوان دریچه‌ای برای ورود به پرسش‌های عمیق و چالش‌برانگیز استفاده می‌کند. پژوهشگران، بازیگران و مخاطبان عام، همگی خود را وامدار نویسندگان این اثر خواهند یافت.

بخشی از کتاب سی افسانه درباره شکسپیر

«۲۶. نمایشنامه‌های شکسپیر برای ساخت فیلم مناسب نیستند

با وجود تشابهات بین تئاتر اوایل دوران مدرنیسم و سینمای هالیوود (به افسانهٔ شمارهٔ ۱۹ رجوع کنید)، اغلب ادعا می‌شود که نمایشنامه‌ها را نمی‌توان به فیلم تبدیل کرد. این مسئله تا حدی به قضاوت‌های خود صنعت فیلم‌سازی برمی‌گردد: تنها فیلم شکسپیری‌ای که برندهٔ جایزهٔ اسکار بهترین فیلم شد، هملت لارنس لارنس اُلیویر بود (۱۹۴۸) و یک داستان شاید ساختگی دربارهٔ غول سینمایی حامی آن، یعنی جِی. آرتور رَنک که به او اطمینان داده می‌شد محصول نهایی "فوق‌العاده است، طوری که باورت نمی‌شود نویسندهٔ آن شکسپیر بوده باشد" گواهی بر هویت دو وجهی رابطهٔ بین شکسپیر و سینماست.

شکسپیر تنها یک‌بار در گروه بهترین فیلمنامهٔ اقتباسی کاندید جایزهٔ اسکار شده (برای هملت نوشتهٔ کِنِت برانا در سال ۱۹۹۶، که جایزه را به بیلی باب تورنتون بابت فیلم داس باخت). طبق استانداردهای اسکار، تنها فیلم شکسپیر که واقعاً می‌توانست برندهٔ جایزه باشد، اصلاً بر اساس نمایشنامه ساخته نشده بود و یک زندگینامهٔ طنز به نام شکسپیر عاشق (جان مَدِن، ۱۹۹۸) بود: این فیلم برندهٔ ۷ اسکار شد که یکی از آن‌ها به فیلمنامهٔ آن تعلق گرفت.»