کتاب هزارپای سیاه و قصه های صحرا

کتاب هزارپای سیاه و قصه‌ های صحرا، نوشته نادر ابراهیمی، مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه است که با نگاهی عمیق به زندگی، خاطرات و دغدغه‌های جوانان و دانشجویان دهه‌های گذشته می‌پردازد. این اثر با زبان خاص و نثر منحصربه‌فرد ابراهیمی، فضای خوابگاه‌های دانشجویی، کوچه‌پس‌کوچه‌های شهر و خاطرات کودکی را به تصویر می‌کشد و در کنار روایت‌هایی از زندگی روزمره، به مسائل اجتماعی، سیاسی و فلسفی نیز سرک می‌کشد. انتشارات امیرکبیر این کتاب را منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب هزارپای سیاه و قصه های صحرا اثر نادر ابراهیمی

کتاب هزارپای سیاه و قصه‌ های صحرا اثری از نادر ابراهیمی است که در قالب داستان‌های کوتاه، تجربه‌های زیسته و ذهنی نویسنده را بازتاب می‌دهد. این کتاب با روایت زندگی دانشجویی، روابط میان جوانان، دغدغه‌های اجتماعی و سیاسی و همچنین خاطرات کودکی، فضایی چندلایه و پر از جزئیات را خلق کرده است. ابراهیمی در این مجموعه، با بهره‌گیری از زبان صمیمی و توصیف‌های دقیق، فضای خوابگاه‌ها، کوچه‌های شهر و حتی ذهنیات شخصیت‌ها را به‌گونه‌ای ملموس و زنده به تصویر کشیده است. داستان‌ها گاه به‌شکل یادداشت‌های روزانه، گاه در قالب روایت‌های شخصی و گاه با نگاهی فلسفی و انتقادی به مسائل روزمره و اجتماعی پرداخته‌اند.

کتاب هزارپای سیاه و قصه‌ های صحرا هم بازتاب دغدغه‌های فردی و جمعی یک نسل است و هم تلاشی برای فهمیدن و به تصویرکشیدن پیچیدگی‌های روابط انسانی، هویت، آزادی و انتخاب در بستر جامعه‌ای درحال‌تغییر به‌ شمار می‌آید. نادر ابراهیمی در این کتاب، تصویری از زندگی و ذهنیت جوانان و دانشجویانی ارائه داده که درگیر پرسش‌های بنیادین درباره‌ی معنا، هدف و جایگاه خود در جهان هستند.

خلاصه داستان هزارپای سیاه و قصه های صحرا

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

در کتاب هزارپای سیاه و قصه‌ های صحرا، نادر ابراهیمی با روایت‌هایی کوتاه و گاه پیوسته، زندگی دانشجویی و خاطرات کودکی را در هم می‌آمیزد. داستان‌ها از خوابگاه‌های دانشجویی آغاز می‌شوند؛ جایی که شخصیت اصلی با هم‌اتاقی‌ها و دوستانش درباره‌ی مسائل روز، سیاست، آزادی، نان و دغدغه‌های اجتماعی بحث می‌کند. فضای دانشگاه، تظاهرات، نگرانی‌های خانواده‌ها و نامه‌نگاری‌های صمیمانه بخشی از داستان را شکل می‌دهند. در کنار این‌ها، خاطرات کودکی و قصه‌ی هزارپای سیاه با توصیف‌هایی از حوض، باغچه و بازی‌های کودکانه، لایه‌ای از نوستالژی و ترس‌های کودکانه را به متن می‌افزاید.

نادر ابراهیمی در این مجموعه، تضاد میان خواسته‌های فردی و جمعی، ترس‌ها، عقده‌ها و امیدها را به تصویر می‌کشد و با طرح پرسش‌هایی درباره‌ی آزادی، عدالت و هویت، مخاطب را به تأمل وامی‌دارد. داستان‌ها با نگاهی انتقادی و گاه طنزآمیز، به روابط انسانی، نقش هنر و ادبیات و تأثیر جامعه بر فرد می‌پردازند و در نهایت، تصویری از زندگی پرفرازونشیب جوانان و کودکان در بستر جامعه‌ای متغیر ارائه می‌دهند.

چرا باید کتاب هزارپای سیاه و قصه های صحرا را بخوانیم؟

کتاب هزارپای سیاه و قصه‌ های صحرا با روایت‌هایی چندوجهی، تجربه‌های زیسته‌ی نسل جوان را در بستر جامعه‌ای پرتلاطم به تصویر کشیده است. این کتاب با زبان خاص و توصیف‌های دقیق، فضای خوابگاه‌های دانشجویی، دغدغه‌های اجتماعی و خاطرات کودکی را به‌گونه‌ای ملموس و زنده روایت کرده است. خواندن این اثر فرصتی برای آشنایی با ذهنیت و دغدغه‌های جوانان، تجربه‌ی فضای دانشگاهی و روابط انسانی و همچنین بازاندیشی درباره‌ی مفاهیمی چون آزادی، عدالت و هویت فراهم می‌کند. نادر ابراهیمی با نگاهی انتقادی و گاه طنزآمیز، پیچیدگی‌های روابط فردی و جمعی را واکاوی کرده و مخاطب را به تأمل درباره‌ی انتخاب‌ها و ارزش‌های زندگی دعوت کرده است.

خواندن کتاب هزارپای سیاه و قصه های صحرا را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن این کتاب به کسانی پیشنهاد می‌شود که به داستان‌های کوتاه با مضامین اجتماعی، فلسفی و روان‌شناختی علاقه‌مندند. همچنین برای دانشجویان، علاقه‌مندان به ادبیات معاصر فارسی و افرادی که دغدغه‌ی هویت، آزادی و روابط انسانی را دارند، مناسب است.

درباره نادر ابراهیمی

نادر ابراهیمی (۱۳ فروردین ۱۳۱۵ ـ ۱۵ خرداد ۱۳۸۷) یکی از چهره‌های برجسته و چندوجهی فرهنگ معاصر ایران به‌ شمار می‌آید؛ هنرمندی که فعالیتش به نوشتن محدود نماند و در حوزه‌هایی چون سینما، عکاسی، ترانه‌سرایی، فیلم‌نامه‌نویسی و کارگردانی نیز حضوری جدی و اثرگذار داشت. بااین‌همه، نام او بیش از هر چیز با رمان و داستان‌نویسی پیوند خورده است.

ابراهیمی در طول سال‌ها نویسندگی، آثار متعددی خلق کرد که بسیاری از آن‌ها به‌عنوان نوشته‌هایی ماندگار شناخته می‌شوند. کتاب‌هایی چون بار دیگر شهری که دوست می‌داشتم، چهل نامه‌ی کوتاه به همسرم، آتش بدون دود، مردی در تبعید ابدی و ابن مشغله از مهم‌ترین آثار او هستند. مجموع کتاب‌هایش از مرز ۱۰۰ عنوان گذشت و شامل رمان، داستان کوتاه، نمایش‌نامه و پژوهش‌ ادبی بود. افزون‌بر این، صدها مقاله‌ی فرهنگی و ادبی از او منتشر شد و شماری از آثارش به زبان‌های مختلف ترجمه شدند.

او در تهران متولد شد و پس از پایان تحصیلات متوسطه وارد دانشگاه شد و زبان و ادبیات انگلیسی خواند. ابراهیمی از سال‌های نوجوانی نوشتن را آغاز کرد و این علاقه را تا پایان عمر با پشتکار و نظم دنبال کرد. فعالیت‌های سیاسی در دوران جوانی تجربه‌ی زندان را برای او رقم زد؛ تجربه‌ای که بعدها به‌صورت مستقیم و غیرمستقیم در بسیاری از آثارش بازتاب یافت.

او در کنار ادبیات، به فعالیت‌های بدنی و ورزشی، به‌ویژه کوه‌نوردی، علاقه‌ای جدی داشت و از بنیان‌گذاران یکی از نخستین گروه‌های کوه‌نوردی ایران بود. همچنین در زمینه‌ی آموزش، نقش فعالی ایفا کرد و با تدریس فیلم‌نامه‌نویسی و نمایش‌نامه‌نویسی، شاگردان بسیاری را پرورش داد. حضور او در حوزه‌ی ادبیات کودک و نوجوان نیز چشمگیر بود؛ حوزه‌ای که با همکاری همسرش دستاوردهای داخلی و بین‌المللی مهمی برایش به همراه داشت.

زندگی حرفه‌ای نادر ابراهیمی با تنوعی کم‌نظیر همراه بود. او در مقاطع مختلف به مشاغلی چون کار در چاپخانه، بانک، تدریس، ترجمه، ویراستاری، کتاب‌فروشی و فیلم‌سازی پرداخت. در کنار این فعالیت‌ها، ساخت مجموعه‌های تلویزیونی و فیلم‌های مستند را نیز در کارنامه داشت و پیش از انقلاب ۱۳۵۷، مجموعه‌ی سفرهای دورودراز هامی و کامی در وطن را برای تلویزیون ایران کارگردانی کرد. با وجود این گستره‌ی فعالیت، جایگاه اصلی او در ادبیات تثبیت شد.

نادر ابراهیمی در طول زندگی خود جوایز و افتخارات متعددی دریافت کرد؛ از جمله جایزه‌ی براتیسلاوا در ادبیات کودک، جایزه‌ی آموزشی یونسکو و جایزه‌ی کتاب سال ایران. پس از درگذشت او، کتابخانه و موزه‌ای به نامش در تهران شکل گرفت که بخشی از آثار، دست‌نوشته‌ها و وسایل شخصی‌اش را در خود جای داده است.

او در سال ۱۳۸۷ درگذشت، اما نوشته‌ها و اندیشه‌هایش همچنان زنده‌اند. نگاه انسانی، عاشقانه و مسئولانه‌ی نادر ابراهیمی به زندگی و هنر، جایگاهی پایدار برای او در ادبیات و فرهنگ ایران به‌ وجود آورده است.