کتاب اگر شرور بودیم

کتاب اگر شرور بودیم (If We Were Villains) نوشته ام. ال. ریو، رمانی معمایی و دلهره‌آور است و داستان گروهی از دانشجویان تئاتر را روایت می‌کند که در مؤسسه‌ای هنری با محوریت نمایش‌نامه‌های شکسپیر تحصیل می‌کنند. محوریت داستان بر روابط پیچیده، رقابت‌ها و رازهایی است که میان این گروه شکل می‌گیرد و در نهایت به حادثه‌ای تراژیک منتهی می‌شود. روایت کتاب با بازگشت به گذشته و مرور اتفاقات سال آخر تحصیل الیور مارکس پیش می‌رود و لایه‌های مختلفی از دوستی، دشمنی و حقیقت را آشکار می‌کند. این کتاب را الهه فائزی برای نشر راوشید ترجمه کرده است. نسخه الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب اگر شرور بودیم

کتاب اگر شرور بودیم با قلم ام. ال. ریو، داستانی معمایی و پرکشش را در فضای یک مؤسسه‌ی هنری روایت می‌کند. این کتاب با الهام از نمایش‌نامه‌های شکسپیر، زندگی هفت دانشجوی تئاتر را در سال آخر تحصیل‌شان به تصویر می‌کشد. 

فضای داستان آمیخته با رقابت، دوستی و جاه‌طلبی است و شخصیت‌ها نه‌تنها روی صحنه بلکه در زندگی واقعی نیز نقش‌هایی را ایفا می‌کنند که گاه مرز میان واقعیت و نمایش را محو می‌کند. روایت کتاب از زبان الیور مارکس، پس از آزادی از زندان آغاز می‌شود و با بازگشت به گذشته، وقایع منتهی به یک حادثه‌ی خشونت‌آمیز را بازگو می‌کند. 

ساختار کتاب اگر شرور بودیم به گونه‌ای است که با رفت‌وبرگشت‌های زمانی، لایه‌های پنهان روابط میان شخصیت‌ها و تأثیر نمایش‌نامه‌های شکسپیر بر زندگی آن‌ها را آشکار می‌سازد. ام. ال. ریو در این اثر، با نگاهی موشکافانه به روان‌شناسی گروهی و تأثیر هنر بر هویت فردی و جمعی، داستانی پرتعلیق و چندلایه خلق کرده است.

خلاصه داستان اگر شرور بودیم

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند! 

داستان اگر شرور بودیم با آزادی الیور مارکس از زندان آغاز می‌شود؛ مردی که ده سال پیش به دلیل حادثه‌ای مرموز در مؤسسه‌ی هنرهای کلاسیک دلچر محکوم شده بود. کارآگاه کولبورن، کسی که او را به زندان انداخت، حالا پس از سال‌ها بازگشته تا حقیقت را از زبان الیور بشنود. روایت اصلی به گذشته بازمی‌گردد: 

الیور یکی از هفت دانشجوی سال آخر تئاتر است که زندگی‌شان در دل نمایش‌نامه‌های شکسپیر می‌گذرد. آن‌ها نقش‌هایی چون قهرمان، شرور، اغواگر و پاکدامن را نه‌تنها روی صحنه بلکه در روابط روزمره‌شان نیز زندگی می‌کنند. در سال آخر، رقابت‌ها و دوستی‌های میان آن‌ها به اوج می‌رسد و در شب افتتاحیه‌ی یکی از نمایش‌ها، حادثه‌ای خشونت‌آمیز رخ می‌دهد که همه‌چیز را تغییر می‌دهد. صبح روز بعد، گروه با واقعیت تلخ تراژدی و چالش اثبات بی‌گناهی خود روبه‌رو می‌شود. 

داستان با رفت‌وبرگشت میان گذشته و حال، به‌تدریج رازهای پنهان، انگیزه‌ها و نقش هر یک از شخصیت‌ها را در حادثه‌ی اصلی آشکار می‌کند و مرز میان نمایش و واقعیت را به چالش می‌کشد.

چرا باید کتاب اگر شرور بودیم را بخوانیم؟

این کتاب با الهام از آثار شکسپیر، به بررسی مرز باریک میان دوستی و دشمنی، حقیقت و نمایش و تأثیر نقش‌هایی که افراد در زندگی می‌پذیرند می‌پردازد. روایت چندلایه و شخصیت‌پردازی دقیق، خواننده را به دل روابط پیچیده و روان‌شناسی گروهی می‌برد. همچنین، فضای دانشگاهی و رقابت‌های هنری، بستری جذاب برای طرح سؤالاتی درباره‌ی هویت، وفاداری و مسئولیت فراهم می‌کند.

خواندن کتاب اگر شرور بودیم را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب اگر شرور بودیم به علاقه‌مندان به رمان‌های معمایی و دلهره‌آور، دوستداران ادبیات نمایشی و شکسپیر و کسانی که به داستان‌هایی با محوریت روابط پیچیده‌ی گروهی علاقه دارند، پیشنهاد می‌شود.

جوایز و افتخارات کتاب اگر شرور بودیم

• کتاب منتخب سردبیران آمازون در بخش بهترین داستان‌های تعلیقی، تریلر و معمایی

بخشی از کتاب اگر شرور بودیم

«با دستانی دستبندخورده به میز نشسته و با خود می‌اندیشم؛ از بیان اسرار زندانی که خانه‌ام بود عاجزم وگرنه برایت داستانی می‌سراییدم که حتی ساده‌ترین واژگانش روحت را سخت برمی‌آشفت. نگهبان کنار در ایستاده و مرا تماشا می‌کند، انگار که منتظر وقوع اتفاقی قریب است.

جوزف کولبورن وارد می‌شود. او حالا مردی پنجاه ساله، با موهای خاکستری است. مایۀ حیرت است که هر چند هفته یک بار چقدر پیر می‌شود و در این ده سال، هر هفته کمی دیگر پیر شده بود. او مقابل من می‌نشیند، انگشتانش را به هم گره می‌کند و می‌گوید: "الیور."

"جو."

"شنیدم که جلسۀ بررسی آزادی مشروط به نفعت پیش رفت. تبریک می‌گم."

"اگه می‌دونستم این رو از ته دلت می‌گی ازت تشکر می‌کردم."

"میدونی که من معتقدم جای تو اینجا نیست."

"ولی معنیش این نیست که باور داشته باشی من بی‌گناهم."

"نه." آهی کشید و ساعتش را نگاه کرد، همان ساعتی که در اولین ملاقاتمان به دست داشت، انگار که من حوصله‌اش را سر برده باشم.

پرسیدم: "پس چرا اینجایی؟ همون قرار نیم‌ماه یک‌بار؟" ابروهایش به شکل یک خط صاف درآمدند: "فقط تویی که از کلمۀ لعنتی 'نیم‌ماه' استفاده می‌کنی!"»