کتاب گورکن

کتاب گورکن سرودهٔ مجید آزارش است. نشر نزدیک تر این مجموعه شعر معاصر را در قالب غزل منتشر کرده است.

درباره کتاب گورکن

کتاب گورکن یک مجموعه شعر معاصر را در قالب غزل در بر گرفته است. این کتاب شامل ۴۷ شعر در قالب غزل است، اولین کتاب شعر منتشرشده از مجید آزارش، شاعر جوان سمنانی پیش روی شماست. گفته شده است که شعرهای او در این کتاب، نویدبخش ظهور شاعر جوان مستعدی است که روی در قوالب کلاسیک شعر فارسی و نیم‌نگاهی به سنت‌های ادبی در تاریخ زبان فارسی دارد. شعر مجید آزارش، در عین پایبندی به قوانین و چارچوب‌های ادبی، نوآوری‌هایی نیز دارد که همین امر سبب بدیع‌بودن اشعار او شده است. غزل در ادبیات فارسی به قالبی از شعر سنتی فارسی گفته می‌شود. غزل‌ها معمولاً بین ۴ تا ۱۲ بیت دارند. مصراع اول بیت نخست با مصراع‌های زوج هم‌قافیه است. موضوع اصلی غزل بیان عواطف و احساسات، ذکر زیبایی و کمال معشوق و شکوه از روزگار است. بیت‌های غزل فارسی از لحاظ مضمون دارای استقلال هستند. در آخرین بیت غزل، شاعر نام شعری یا تخلص خود را می‌آورد و بهترین بیت آن را شاه‌بیت یا بیت‌الغزل می‌گویند.

می‌دانیم که شعر فارسی عرصه‌های گوناگونی را درنوردیده است. در طول قرن‌ها هر کسی از ظن خود یار شعر شده است و بر گمان خود تعریفی از شعر به‌دست داده است. حضور شعر در همهٔ عرصه‌ها از رزم و بزم گرفته تا مدرسه و مسجد و خانقاه و دیر و مجلس وعظ، همه و همه گویای این مطلب است که شعر، بی‌محابا، زمان، مکان و جغرافیا را درنوردیده و در هفت‌اقلیم جان و جهان به دلبری پرداخته است. آمیختگی شعر با فرهنگ مردم و اندیشه‌های اجتماعی، این هنر را زبان گویای جوامع بشری ساخته است؛ بدان‌گونه که هیچ جامعه‌ای از این زبان بارز، برای انتقال اندیشه‌هایش بی‌نیاز نبوده است. گاهی شعری انقلابی به پا کرده است و گاه انقلابی، شعری پویا را سامان داده است.

خواندن کتاب گورکن را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران شعر معاصر ایران و قالب غزل پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب گورکن

«عمری‌ست آسمان تو باران نداشته‌

تقویم تو بهار و زمستان نداشته

رود تو عاشقانه به دریا نریخته

راهی به سمت کوه و بیابان نداشته

سوی کسی که لایق آیینه بودن است

چشمان تو نگاه درخشان نداشته

گیسو به دست باد نداده‌ست لحظه‌ای

نظم تو حال و روز پریشان نداشته

حالا نگاه می‌کند از بندرش به تو

آن قایقی که فرصت طوفان نداشته

خوشبخت من، که خانه‌ی مهمان‌نواز تو

از دور واضح است که مهمان نداشته…

در ابتدای نامه نوشتم هوالحبیب

عشقت هرآنچه داشته، پایان نداشته»