کتاب من برتر

کتاب من برتر به‌قلم جواد محدثی را انتشارات زائر آستانه مقدسه منتشر کرده است. این کتاب می‌کوشد به معرفی و آموزش بایدها و نبایدهای اخلاقی در دو بعد فردی و اجتماعی بپردازد.

درباره کتاب من برتر

برای آموزش دیدن در مورد مباحث اخلاقی نیاز به یک متن آموزشی است تا کسانی که می‌خواهند خودشان در این وادی گام بردارند یا دیگران را آموزش اخلاقی دهند یا در مسیر فعالیت‌های فرهنگی تبلیغی و ارشادی تلاش کنند به یک سلسله از بایدها و نبایدها آشنا باشند و در دعوت افراد جامعه به نیکی‌ها و فضایل و بازداشتن برخی از افراد از بدی‌ها و رذایل از این نکات بهره گیرند. حتی آنان که می‌خواهند امربه‌معروف و نهی‌از‌منکر کنند و به «تذکر لسانی» بپردازند تا خودشان افراد مهذب و خود‌ساخته وتربیت‌شده نباشند نمی‌توانند دعوت‌گر دیگران باشند و به‌تعبیری آنان که می‌خواهند افراد را به ساحل تربیت برسانند، باید از جزرومد روح انسان‌ها با خبر باشند. براین‌اساس به نگارش و تدوین این اثر اقدام شد، تا دستمایهٔ این حرکت مقدس و سازنده باشد. ناگفته نماند که در این اثر بنابر اختصار است. از‌این‌رو به همهٔ مسائل و مباحث اخلاقی پرداخته نشده است. در موضوعات مطرح‌شده هم به حداقل اکتفا شده است تا هم کتاب پر حجم نشود، هم حالت آموزشی آن حفظ شود و صرفاً جهت مطالعه نباشد و زمینهٔ بحث و گفتگو و شرح و بسط هم داشته باشد. این کتاب به دو بخش اخلاق فردی و اخلاق اجتماعی تقسیم می‌شود. در بخش اخلاق فردی بیشتر موضوعاتی مد نظر است که در خودسازی فرد، با قطع نظر از روابط اجتماعی با دیگران مورد نیاز است. در بخش اخلاق اجتماعی هم توجه به مباحثی شده که انسان در تعامل با دیگران و همزیستی با افراد جامعه با آن‌ها درگیر و مواجه است و سعی شده که مباحث کاربردی‌تر انتخاب و بحث شود. در هر یک از دو بخش یاد شده، دو قسمت مجزا به صورت بایدها و نبایدها وجود دارد تا مرز مسائل اخلاقی از هم بازشناخته شود و جنبهٔ کاربردی آن بیشتر گردد. 

خواندن کتاب من برتر را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

علاقه‌مندان به مباحث اخلاق اسلامی و نیز دوستداران کتب مذهبی از خواندن این کتاب سود خواهند برد.

بخشی از کتاب من برتر

«توكل

توکل از صفات خوب بندگان خداست یعنی تکیهٔ انسان برخدا باشد و تاآنجاکه در توان اوست تلاش کند و بقیه را به خداوند واگذارد که او بهترین تکیه‌گاه و یاور است. معنای توکل دست روی دست نهادن و سلب مسئولیت از خویش نیست بلکه عمل به وظیفه در حد توان و امکانات است و نتیجه را باید به خدا سپرد. مثل آنکه کسی برای امرارمعاش به کسب‌وکار بپردازد، یا برای دفاع از کشور و دین جهاد کند یا برای بهبودی بیماری به مداوا و مراجعه به پزشک بپردازد ولی در رسیدن به «رزق» یا «پیروزی» یا «سلامتی» تکیه و توکلش به خدا باشد نه به تلاش خود. این‌ها را وسیله بداند نه عامل اصلی. توصیهٔ قرآن آن است که بندگان مؤمن تنها به خدا توکل کنند وَعَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ برای اصلاح جامعه و مبارزه با مفاسد نیز باید اقدام کرد و درنتیجه بخشی از تلاش‌ها به خدا توکل داشت و او را پشتوانه و پشتیبان خود دانست، آنگونه که حضرت شعیب قوم خود را به خدا دعوت می‌کرد و با همهٔ مخالفت‌ها و کارشکنی‌ها باز هم ثابت‌قدم و استوار بود.»