کتاب ماه ایزدیار

کتاب ماه ایزدیار نوشتۀ مونا ربانی‌پور در انتشارات آذرفر به چاپ رسیده است.

دربارهک کتاب ماه ایزدیار

کتاب ماه ایزدیار رمانی ایرانی است. این رمان به‌صورت اول شخص و توسط دختری روایت می‌شود که در خانواده‌ای سنتی زندگی می‌کند. خانوادۀ میرکریمی مانند بسیاری خانواده‌های ایرانی، درگیر رسوم و عقایدی هستند که هرکسی می‌تواند همۀ آن یا دست‌کم بخشی از آن را در تجربۀ زیستۀ خود بیابد. رمان ماه ایزدیار شرح ماجرای دخترها و پسر این خانواده است که در چنین فضایی هرکدام بنا به ویژگی‌های شخصیتی و تربیتی خود تصمیم‌هایی می‌گیرند و با پس‌لرزه‌های آن دست‌به‌گریبان هستند. راوی از فرهنگ عامه‌ای می‌گوید که بسیاری با آن در زندگی مواجه بوده‌اند. از ناامیدی پدرش وقتی به دنیا آمد چون پسر نشده بود. توصیه‌های خاله‌خانباجی‌ها برای اینکه مادرش چگونه دوباره پسردار شود. از خانواده‌ای که مذهبی نبود اما در پوشش و آرایش سختگیر بودند. از دخترانی که سعی می‌کردند دور از چشم پدر و مادر وقتی بیرون می‌روند آرایش کنند. از نوع تربیتی که می‌خواست فرزند متین، موقر و مطیع باشد و مطابق خواست و انتظار دیگران رفتار کند و اولویت‌های شخصی می‌بایست مورد تأیید دیگران باشند. از اجبار به انتخاب رشتۀ تجربی تا در برابر مردم سرافکنده نشوند. نگاه انتقادی به اینکه چرا اختلاف سلیقه نابهنجاری محسوب می‌شد. این کتاب در دل حوادث این خانوداه انتقادات زیادی به سبک زندگی عامه و افکار پوچ دارد؛ زیرا تصمیم‌ها، اشتباهات و ناکامی‌های شخصیت‌های داستان ارتباط مستقیمی با رشد یافتن در این سبک زندگی داشت.

خواندن کتاب ماه ایزدیار را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

به دوستداران رمان‌های ایرانی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از رمان ماه ایزدیار

«همین رفتار پدرم با ما بود که منجر شد داداش بابک هیچ‌وقت ارزشی برای ما قائل نشود و همان افکار پوسیدۀ پدرم را که نشئت‌گرفته از زن‌ستیزی بود سرلوحۀ رفتارش با ما قرار دهد. آن شب من و آبجی بهناز نتوانسیم شام بخوریم، چون بغضی که در گلو داشتیم دائم به دیوارۀ گلویمان فشاری وارد می‌کرد و دیگر توانایی شام خوردن نداشتیم. ازطرفی، من که می‌دیدم داداش بابک فقط بساط کتاب‌هایش را برای تظاهر به درس خواندن پهن کرده است تا مبادا به او بگویند که چرا درس نمی‌خوانی، نتوانستم جلوی خودم را بگیرم و گفتم: خوب است آقا هر سال با تک‌ماده قبول می‌شود، وگرنه دربرابر ما ادعای پرفسوری می کرد. در آن بین، نگاه غضبناک پدرم مرا به سکوت و پایان مجادله با داداش واداشت.»