کتاب شکوفه خواهد خندید

کتاب «شکوفه خواهد خندید» سرودۀ نسرین پورنقی باهوش است و انتشارات یانا آن را منتشر کرده است. شکوفه خواهد خندید، مجموعه شعر در قالب رباعی را در برمی‌گیرد.

درباره کتاب شکوفه خواهد خندید

می‌دانیم که شعر فارسی عرصه‌های گوناگونی را درنوردیده است. در طول قرن‌ها هر کسی از ظن خود یار شعر شده است و بر گمان خود تعریفی از شعر به‌دست داده است. حضور شعر در همهٔ عرصه‌ها از رزم و بزم گرفته تا مدرسه و مسجد و خانقاه و دیر و مجلس وعظ، همه و همه گویای این مطلب است که شعر، بی‌محابا، زمان، مکان و جغرافیا را درنوردیده و در هفت‌اقلیم جان و جهان به دلبری پرداخته است. آمیختگی شعر با فرهنگ مردم و اندیشه‌های اجتماعی، این هنر را زبان گویای جوامع بشری ساخته است؛ بدان‌گونه که هیچ جامعه‌ای از این زبان بارز، برای انتقال اندیشه‌هایش بی‌نیاز نبوده است. گاهی شعری انقلابی به پا کرده است و گاه انقلابی، شعری پویا را سامان داده است.

رباعی یا چهارگانه از قالب‌های شعر فارسی است که در فارسی به آن ترانه و چارانه نیز می‌گویند. رباعی در حقیقت تنها قالب کاملاً فارسی است و نوعی شعر است که در ۴ مصراع جز مصراع سوم دیگر مصراع‌ها هم‌قافیه و یا مترادف هستند. این قالب، یک قالب شعر فارسی است، که در زبان‌های دیگری (از جمله زبان‌های عربی و اردو) نیز مورد استفاده قرار گرفته است. بیشترین تعداد ابیات رباعی توسط «عطار نیشابوری» در کتاب مختارنامه سروده شده است؛ حدود ۴۷۰۰ بیت.

کتاب شکوفه خواهد خندید مجموعه نسرین پورنقی باهوش، شاعر ایرانی را دربرگرفته است. اشعاری که در کتاب شکوفه خواهد خندید آمده در قالب رباعی سروده شده است و شاعر در آن به موضوعاتی مانند غم و شادی در زندگی، پدر، خانواده، عشق، امید و اخلاقیات پرداخته است. زبان روان، ظرافت و لطافت مضامین، نکته‌بینی، استفاده از تشبیهات، استعاره‌ها و کنایه‌های زیبا و جالب از ویژگی‌های آثار نسرین پورنقی باهوش در کتاب شکوفه خواهد خندید است

خواندن کتاب شکوفه خواهد خندید را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران شعر فارسی به‌ویزژه علاقه‌مندان به رباعی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب شکوفه خواهد خندید

«بگذار که برف غصه‌ها آب شود

دلدار برای عشق، بی‌تاب شود

لبخند بزن، امید آزادی باز

یکبار دگر درون دل قاب شود.

آمد که سکوت را در آغوش کند

هنگام غروب، چای غم نوش کند

او خسته ز جنگ عقل و دل بود، ولی

می‌خواست که عشق را فراموش کند.

گل‌واژهٔ زیبای امیدی ای عشق

در کالبدم روح دمیدی ای عشق

من قطرۀ بارانم و دریایی تو

موجی شده‌ای، به من رسیدی ای عشق.»