کتاب می دانی، صنوبرها آواز که می خوانند می میرند

کتاب الکترونیکی «می دانی، صنوبرها آواز که می خوانند می میرند» نوشتهٔ معصومه سیاه پشت خاچکی در انتشارات متخصصان چاپ شده است. 

درباره کتاب می دانی، صنوبرها آواز که می خوانند می میرند

مجموعه شعر و تصاویر کتاب می دانی، صنوبرها آواز که می خوانند می میرند دربردارندهٔ مضامینی احساسی و عاشقانه است که برگرفته از نگاه و نگرش همه‌جانبهٔ نویسنده به جهان پیرامون و ناشی از دلبستگی او به تمامی عناصر حیاتی طبیعت است.

می‌دانیم که شعر فارسی عرصه‌های گوناگونی را درنوردیده است. در طول قرن‌ها هر کسی از ظن خود یار شعر شده است و بر گمان خود تعریفی از شعر به‌دست داده است. حضور شعر در همهٔ عرصه‌ها از رزم و بزم گرفته تا مدرسه و مسجد و خانقاه و دیر و مجلس وعظ، همه و همه گویای این مطلب است که شعر، بی‌محابا، زمان، مکان و جغرافیا را درنوردیده و در هفت‌اقلیم جان و جهان به دلبری پرداخته است. آمیختگی شعر با فرهنگ مردم و اندیشه‌های اجتماعی، این هنر را زبان گویای جوامع بشری ساخته است؛ بدان‌گونه که هیچ جامعه‌ای از این زبان بارز، برای انتقال اندیشه‌هایش بی‌نیاز نبوده است. گاهی شعری انقلابی به پا کرده است و گاه انقلابی، شعری پویا را سامان داده است.

شعر نو فارسی با وانهادن قالب‌های شعر کلاسیک در قرن ۱۴ هجری به‌وجود آمده است. این گونه از شعر فارسی آزادی بسیاری را در فرم و محتوا به شاعر می‌دهد. شعر نو به لحاظ محتوا و جریان‌های اصلی ادبی حاکم بر آن کاملاً با شعر کلاسیک فارسی متفاوت است و به‌لحاظ فرم و تکنیک ممکن است همانند شعر کلاسیک موزون باشد یا نباشد یا وزن آن عروضی کامل باشد یا ناقص. استفاده از قافیه نیز در شعر نو آزاد است. معمولاً شعر نو فارسی را به ۳ دستهٔ اصلی شعر نیمایی، شعر سپید و موج نو تقسیم می‌کنند و پدر شعر نوی ایران را نیما یوشیج (علی اسفندیاری) می‌دانند. احمد شاملو، فروغ فرخزاد، سهراب سپهری، هوشنگ ابتهاج (سایه)، نادر نادرپور، فریدون مشیری و محمدرضا شفیعی کدکنی بعضی از شاعران مشهور ایرانی هستند که در قالب شعر نو می‌سروده‌اند.

خواندن کتاب می دانی، صنوبرها آواز که می خوانند می میرند را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران شعر معاصر پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب می دانی، صنوبرها آواز که می خوانند می میرند

«پشت کوه‌های متولد نشده

در بیداری مدام ماهی‌ها

و گریه‌های بی‌امان دریا

که زخمی ثانیه‌ای، آغوش است

در سراسیمگی رودخانه‌ای پابرهنه

که سنگ‌هایش

دست به خودکشی زده‌اند

و تفالهٔ روحشان را به دریا می‌سپارند

بادها که آرزو می‌دزدند

و به باغ قاصدک‌های بی‌بال و پر می‌برند

قاصدک‌ها که زخمی خنده‌های گردباد پیر شدند

مردند و مردند...

در مزرعه‌ای سرخ که آغشته به انار است

شراب، در گلوی پیرمردی چرک کرده

 از چشمانش تاکستانی بیرون می‌ریزد

در دستانش صحرای آفتاب‌خورده‌ای ظهور می‌کند با دره‌های عمیق

سکوت ابرها

و عریانی آرزوهای عفونت کرده

خورشید را دور چادری زرد از جنون

در قربانگاه بیداری مدفون می‌کند

و دختری که

از سرزمین آیینه‌های شب می‌آید

قفس را به آب‌ها می‌سپارد

سنگ به دریا می‌اندازد

و پشت میله‌های تاول‌زده

غروب می‌کند...»