کتاب تمدن مایا

کتاب تمدن مایا نوشتهٔ پاتریشیا د. نتسلی و ترجمهٔ فرید جواهر کلام است و گروه انتشاراتی ققنوس آن را منتشر کرده است. این کتاب از مجموعه تاریخ جهان نشر ققنوس است.

درباره کتاب تمدن مایا

حالا دیگر باستان‌شناسان می‌دانند مردمانی که خرابه‌ها را در وسط جنگل‌هایی در مکزیک بنا کردند مایاهای باستان بوده‌اند، یعنی نیاکان مایاها یا مایاها و سرخپوستان دورگه‌ای که هم اکنون حدود هفت و نیم میلیون نفر از ساکنان آمریکای مرکزی را تشکیل می‌دهند. مایاهای کهن جامعه‌ای پیچیده داشته‌اند که دانشمندان امروزی آن‌ها را جزء تمدن‌ها طبقه‌بندی می‌کنند. چنین طبقه‌بندی‌ای معنایش آن است که مایاها در بسیاری از هنرها مهارت فراوان داشته‌اند.

برای چنین تمدن‌هایی معماری یادمانی، نظام خط و نوشتار، و دست‌کم یک نظام علمی ابتدایی ضروری بوده است. مایاها تمام این‌ها را در اختیار داشتند. آن‌ها با سنگ و بر سنگ یادمان‌هایی برپا داشتند که از نظر صرف انرژی، هزینه، طرّاحی و هنرهای ظریف به کار رفته در آن‌ها با یادمان‌های مصر باستان رقابت می‌کند. بعضی از سفال‌های آنان چنان ظریف ساخته و پرداخته شده‌اند که تصور این نکته که آنان از چرخ گردنده مخصوص سفال استفاده نکرده‌اند، شخص را به حیرت می‌اندازد و نیز رنگ‌آمیزی‌هایی که بر روی این سفال‌ها انجام داده‌اند با رنگ‌آمیزی‌های میکل‌آنژ قابل قیاس است. دانش نجوم، هندسه و تقویم آنان برابر بوده است با تمدن‌های عالی دنیای قدیم. شاید مهم‌ترین نکته این باشد که مایاها خط و نوشتاری داشته‌اند که تاریخ خود را با آن ثبت و ضبط کرده‌اند و جالب آنکه نظم و ترتیب آن به شیوه تمام تاریخ‌نگاری‌هاست. در این مورد می‌توان مایاها را جزو ملل با فرهنگ قرار داد.

کتاب تمدن مایا در مورد تمدن و فرهنگ این قوم منحصربه‌فرد است.

خواندن کتاب تمدن مایا را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران تاریخ جهان پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب تمدن مایا

«همین که قلمرو مایا به بخشی از شبکه بازرگانی آمریکای مرکزی تبدیل شد، هر روستایی به نوعی اقتدار مرکزی نیاز داشت تا بر فعالیت بازرگانان نظارت کند. نظام رئیس‌سالاری پاسخگوی این نیاز بود. در جوامع ابتدایی چنین نظامی را یک رئیس یا سرپرست اداره می‌کند که نیرویش را از منابع ماوراءالطبیعه و اقتصادی می‌گیرد. در اکثر موارد یک مرد ثروتمند رئیس نامیده می‌شود، زیرا مردم معتقدند ثروت او به علت دسترسی‌اش به خدایان حاصل شده است. وقتی که او رئیس شد، ثروتش بازهم فزونی می‌یابد، زیرا مردم نیز به او پول می‌پردازند تا از خدایان بخواهد آنان را خوشبخت کنند.

از آن‌جا که شغل رئیس پرسود و پولساز است، معمولاً رؤسا منصب و مقام خود را به فرزندانشان منتقل می‌کردند، و اظهار می‌داشتند تداوم دودمان قدرت فوق‌العاده‌ای برای ارتباط با خدایان ایجاد می‌کند. ولی چنانچه مصیبتی یا واقعه ناگوار دیگری در روستا رخ دهد، رئیس قدرت و نیروی خود را از دست می‌دهد و پس از آن دیگر مردم روستا چنین می‌اندیشند که وی فاقد ارتباط با خدایان است. در چنین نظامی سازمان دولتی یا اجتماعی یا مذهبی‌ای وجود ندارد که از رئیس پشتیبانی کند، به همین ترتیب قدرت نظامی هم نخواهد بود که او را بر سر مقامش نگه دارد.»