کتاب طراحی راه آهن

کتاب طراحی راه آهن نوشتۀ مهدی عطائی و ویراستۀ الهام کسائی پور و پریا سلیمانخانی است و در انتشارات هورین به چاپ رسیده است. این کتاب دربارۀ تاریخچۀ راه‌آهن و انواع ریل‌های قطار و طرز ساختار آن توضیح می‌دهد. 

درباره کتاب طراحی راه آهن

استفاده از مسیر ثابت که لوکوموتیو بر روی آن راه می‌افتد کار بسیار قدیمی می‌باشد. یونانیان و رومیان ریل‌هایی ساخته بودند که گردونه‌ها در روی آن راهپیمایی می‌کردند و در خرابه‌های معبد سرس و از بقایای راه آپیان آثاری به دست آمده که نشان می‌دهد استفاده از ریل‌ها و مسیر ثابت در میان رومیان و یونانی‌ها سابقه داشته است. ریل‌های ثابت که بر روی قطعات چوب مستقر می‌شوند در سال ۱۵۵۶ میلادی در آلمان مورد استفاده قرار گرفتند. در ابتدا ریل‌ها را از چوب و بعد از چدن و پس از آن از آهن چکش نخورده و در نهایت از فولاد ساختند.

راه‌آهن درواقع ابنیه مهندسی شده‌ای است که از دو ریل فلزی موازی تشکیل شده و بر روی آن مجموعۀ واگن‌ها توسط یک کشنده یا به صورت خود کشش به حرکت درمی‌آیند. جان آرمسترانگ در کتاب خود راه‌آهن را به این صورت تعریف می‌کند: «راه‌آهن از دو ریل فولادی با فاصله عرضی ثابت تشکیل شده است که بر روی بستر مسیر احداث می‌گردد. آلات ناقله توسط بانداژ چرخ‌های فولادی خود بر روی ریل‌ها حرکت نموده و هدایت می‌شوند. مجموعه چرخ‌ها با اتصال به قطار و نوعی کشنده، شیوه‌ای از حمل و نقل زمینی را ایجاد می‌نمایند که به آن راه‌آهن اطلاق می‌شود.»

کتاب طراحی راه آهن در فصل اول دربارۀ تاریخچۀ راه‌آهن و پیدایش نخستین لوکوموتیوها توضیح می‌دهد، در فصل دوم به توصیف انواع ریل‌های قطار می‌پردازد و در فصل سوم حرکت قطار بر روی ریل را بررسی می‌کند. 

خواندن کتاب طراحی راه آهن را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم 

خواندن این کتاب را به تمامی کسانی که علاقه‌مند به دانستن اطلاعات بیشتری دربارۀ راه‌آهن هستند پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب طراحی راه آهن

«پس از چندی لوکوموتیوهای متعددی به کار افتادند از جمله لوکوموتیو هدلی و چایمن. تا این که عاقبت مردم لوکوموتیو را برای حمل‌ونقل مورداستفاده قرار دادند. ژرژ استفنسن که پدرش آتشکار معدن بود، پس از مدتی چوپانی کردن به معدن آمد تا با پدرش کار کند. این نوجوان سخت شیفتۀ کار بود و مشغول ساختن ماشین بخار شد و به تحصیل نیز پرداخت. در سال ۱۸۱۳ ژرژ استفنسن که در معادن کی‌اینکزرت کار می‌کرد یک نوع لوکوموتیو شبیه ماشین بخار هدلی ساخت که آن را آقای لرد نامید. در سال ۱۸۱۶ و هم‌چنین در سال ۱۸۱۷ لوکوموتیوی ساخت که در ساعت ۸ تا ۱۰ کیلومتر سرعت داشت و ۷ تن زغال را به دنبال خود می‌کشید. در هفتم سپتامبر ۱۸۲۵ استفنسن یک لوکوموتیو میان استکتون و دارلینگتون به کار انداخت تا قادر به حمل گروه بسیاری مسافر و مقدار زیادی بار بود و در یک ساعت و پنج دقیقه بیست کیلومتر راه می‌پیمود و در بازگشت هم گروه بسیاری سوار آن می‌شدند.»