کتاب ایستگاهی روی طول موج بلند

کتاب ایستگاهی روی طول موج بلند نوشتهٔ محمدامین کاملی است. نشر مهر و دل این مجموعه داستان معاصر ایرانی را روانهٔ بازار کرده است.

درباره کتاب ایستگاهی روی طول موج بلند

کتاب ایستگاهی روی طول موج بلند نخستین کتاب محمدامین کاملی، نویسندهٔ خوزستانی است. این کتاب ۶ داستان را با نام‌های «اپرای کارمینا بورانا»، «ایستگاهی روی طول موج بلند»، «جایی که اسکیموی پیر می‌میرد»، «حمام ارمنی‌ها»، «سه قاپ» و «نیامده در تابوت» در بر گرفته است. هر یک از این داستان‌ها رنگ‌وبوی ویژهٔ خود را دارند، اما گویی همه در یک جهان داستانی اتفاق می‌افتند. آدم‌ها همه به‌شکلی زخمی‌اند و یا حتی مرده‌اند؛ مرده‌هایی که مثل همهٔ زنده‌ها حرکت و زندگی می‌کنند، اما به‌دلیل مرده‌بودن نمی‌توانند از حقوق طبیعی زنده‌ها استفاده کنند.

می‌دانیم که داستان کوتاه به داستان‌هایی گفته می‌شود که کوتاه‌تر از داستان‌های بلند باشند. داستان کوتاه دریچه‌ای است که به روی زندگی شخصیت یا شخصیت‌هایی و برای مدت کوتاهی باز می‌شود و به خواننده امکان می‌دهد که از این دریچه‌ها به اتفاقاتی که در حال وقوع هستند، نگاه کند. شخصیت در داستان کوتاه فقط خود را نشان می‌دهد و کمتر گسترش و تحول می‌یابد. گفته می‌شود که داستان کوتاه باید کوتاه باشد، اما این کوتاهی حد مشخص ندارد. نخستین داستان‌های کوتاه اوایل قرن نوزدهم میلادی خلق شدند، اما پیش از آن نیز ردّپایی از این گونهٔ داستانی در برخی نوشته‌ها وجود داشته است. در اوایل قرن نوزدهم «ادگار آلن پو» در آمریکا و «نیکلای گوگول» در روسیه گونه‌ای از روایت و داستان را بنیاد نهادند که اکنون داستان کوتاه نامیده می‌شود. از عناصر داستان کوتاه می‌توان به موضوع، درون‌مایه، زمینه، طرح، شخصیت، زمان، مکان و زاویه‌دید اشاره کرد. تعدادی از بزرگان داستان کوتاه در جهان «آنتوان چخوف»، «نیکلای گوگول»، «ارنست همینگوی»، «خورخه لوئیس بورخس» و «جروم دیوید سالینجر» و تعدادی از بزرگان داستان کوتاه در ایران نیز «غلامحسین ساعدی»، «هوشنگ گلشیری»، «صادق چوبک»، «بهرام صادقی»، «صادق هدایت» و «سیمین دانشور» هستند.

خواندن کتاب ایستگاهی روی طول موج بلند را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران ادبیات داستانی معاصر ایران و قالب داستان کوتاه پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب ایستگاهی روی طول موج بلند

«برای قدم خیری اگر به دنیا می‌آمدم لااقل رنگ صورتم به حالت طبیعی بود نه این‌که یک برش زرد مانند یرقانی‌ها و بر دیگرش کبود انگار رنگ روی مرده‌ای به دار آویخته و همین‌ طور به پایین رفته و همه بدنم را فراگرفته. شرمسارم، از من وحشت نکن، رو نگردان.»