کتاب کاربرد هیدریدهای فلزی نانوساختاری در ذخیره سازی هیدروژن

کتاب کاربرد هیدریدهای فلزی نانوساختاری در ذخیره سازی هیدروژن را ابوالقاسم سلطانیان و محمدحسین شادی زواره گردآوری و ترجمه کرده‌اند و انتشارات آذرفر عهده‌دار چاپ و نشر آن بوده است. این کتاب به تحلیل و بررسی تطبیقی ۵۳۳ مقاله و کتاب مرتبط با فناوری نانوشیمی پرداخته است.

درباره کتاب کاربرد هیدریدهای فلزی نانوساختاری در ذخیره سازی هیدروژن

اگر قدرت تأثیرگذاری علم را از آزمایشگاه‌ها و مقالات و مجامع علمی فراتر ببینیم، درخواهیم یافت که دایرهٔ اثربخشی تحقیقات و پژوهش‌های علمی به‌قدری گسترده است که علاوه‌بر زندگی روزمره، توان تغییر در نحوهٔ حکمرانی و افزایش قدرت تصمیم‌گیری در سطح جهانی و عوض‌کردن معادلات سیاسی را خواهد داشت. یکی از مباحث مهم در سال‌های اخیر، ضرورت تولید انرژی پاک و مدیریت مصرف و حتی کاهش مصرف سوخت‌های فسیلی و یافتن جایگزین برای آن‌ها است؛ جایگزین‌هایی که سرعت اتمام منابع تجدیدناپذیر را کند کرده و استخراج و استحصال آن‌ها آسیب کم‌تری به محیط‌زیست بزند و از نظر اقتصادی نیز توجیه‌پذیر باشد. یکی از این راه‌ها که میانهٔ دههٔ ۱۹۷۰ میلادی موردتوجه قرار گرفت، اقتصاد هیدروژنی و بهره‌گرفتن از قابلیت‌های هیدروژن در ابعاد نانو برای دستیابی به انرژی پاک بود. کتاب کاربرد هیدریدهای فلزی نانوساختاری در ذخیره سازی هیدروژن که به‌کوشش ابوالقاسم سلطانیان و محمدحسین شادی زواره گردآوری شده، مطالعه‌ای است بر مقالات و پژوهش‌های این حوزه. این اثر کوشیده است تا در ۷ فصل به تشریح نحوهٔ عملکرد هیدریدهای فلزی نانوساختاری در ذخیره‌سازی هیدروژن و چگونگی بهبود و ارتقای بهره‌وری آن‌ها بپردازد. 

خواندن کتاب کاربرد هیدریدهای فلزی نانوساختاری در ذخیره سازی هیدروژن را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

دانشجویان و محققان رشته‌های متالوژی، نانوشیمی در مقاطع کارشناسی‌ارشد و دکترا از مطالعهٔ این کتاب سود خواهند برد.

بخشی از کتاب کاربرد هیدریدهای فلزی نانوساختاری در ذخیره سازی هیدروژن

«عدم عملکرد مطلوب هیدریدها علل پیچیده‌ای دارد ولی به‌طور کلی می‌توان این علل را به فاکتورهای ترمودینامیکی و سینتیکی تقسیم کرد. از حیث ترمودینامیک، انرژی پیوند با هیدورژنِ موارد مورداستفاده برای ذخیره‌سازی هیدروژن (شامل جاذب‌ها و هیدریدهای فلزی سبک) در دو سوی بازهٔ ایده‌ئال (ولی عملاً تهی) این مقدار قرار گرفته و پیوند جاذب‌ها با هیدروژن از طریق جذب سطحی فیزیکی صورت گرفته و بیش از اندازه ضعیف است درحالی‌که هیدریدها از طریق پیوندهای شیمیایی، پیوندی بیش‌ازحدقوی با هیدروژن برقرار می‌کنند. علاوه‌بر‌ این‌ها، هیدریدهای فلزی از کندی سینتیک جذب و آزادسازی هیدروژن و محدودیت در برگشت‌پذیری این پدیده‌ها رنج می‌برند. در برخی از هیدریدهای پیچیده، این معایب ناشی از مسیرهای واکنش پیچیده و تعداد زیاد واسط‌هایی است که در این واکنش‌ها دخیل هستند. استراتژی‌های زیادی با هدف بهبود این خواص مورد بررسی قرار گرفته‌اند که به درجات متفاوتی از موفقیت دست یافته‌اند. برخی از این استراتژی‌ها عبارتند از اثرات انتروپی، تغییر مورفولوژی ذرات هیدرید، کرنش مکانیکی و استفاده از دوپانت‌ها یا سایر افزودنی‌های شیمیایی. اگرچه نمی‌توان ادعا کرد که پتانسیل هریک از این استراتژی‌ها به‌طورکامل مورد ارزیابی قرار گرفته است ولی بهبودهایی در این زمینه به دست آمده است.»