کتاب یه جور ناجور

کتاب یه جور ناجور نوشتهٔ زهرا علیرضازاده است. کانون فرهنگی چوک این مجموعه داستان کوتاه، معاصر، ایرانی و اجتماعی را روانهٔ بازار کرده است.

درباره کتاب یه جور ناجور

کتاب یه جور ناجور ۹ داستان کوتاه به قلم زهرا علیرضازاده را در برگرفته است؛ داستان‌هایی اجتماعی و واقع‌گرایانه که گفته شده نویسنده در آن‌ها به‌سراغ موقعیت‌های داستانی منحصربه‌فردی رفته است. داستان‌های مجموعه‌ٔ حاضر از قواعد داستان‌نویسی واقع‌گرایانه پیروی می‌کنند. بحران‌های خانوادگی، روابط انسانی پیچیده، مواجههٔ بشر با پدیده‌هایی همچون مرگ و... که در چند داستان از این مجموعه به چشم می‌خورد، مسائلی هستند که وقایع و شخصیت‌پردازی‌‌های مجموعهٔ یه جور ناجور پیرامون آن‌ها می‌چرخد. «عجوزه سکوت کرده بود»، «یه جور ناجور»، «دست‌های خالی»، «شمعدانی»، «فال»، «گلاره»، «ناداستان بهشت»، «روایت مه‌آلود» و «درددل» عنوان داستان‌های کوتاهی هستند که در این مجموعه قرار دارد.

می‌دانیم که داستان کوتاه به داستان‌هایی گفته می‌شود که کوتاه‌تر از داستان‌های بلند باشند. داستان کوتاه دریچه‌ای است که به روی زندگی شخصیت یا شخصیت‌هایی و برای مدت کوتاهی باز می‌شود و به خواننده امکان می‌دهد که از این دریچه‌ها به اتفاقاتی که در حال وقوع هستند، نگاه کند. شخصیت در داستان کوتاه فقط خود را نشان می‌دهد و کمتر گسترش و تحول می‌یابد. گفته می‌شود که داستان کوتاه باید کوتاه باشد، اما این کوتاهی حد مشخص ندارد. نخستین داستان‌های کوتاه اوایل قرن نوزدهم میلادی خلق شدند، اما پیش از آن نیز ردّپایی از این گونهٔ داستانی در برخی نوشته‌ها وجود داشته است. در اوایل قرن نوزدهم «ادگار آلن پو» در آمریکا و «نیکلای گوگول» در روسیه گونه‌ای از روایت و داستان را بنیاد نهادند که اکنون داستان کوتاه نامیده می‌شود. از عناصر داستان کوتاه می‌توان به موضوع، درون‌مایه، زمینه، طرح، شخصیت، زمان، مکان و زاویه‌دید اشاره کرد. تعدادی از بزرگان داستان کوتاه در جهان «آنتوان چخوف»، «نیکلای گوگول»، «ارنست همینگوی»، «خورخه لوئیس بورخس» و «جروم دیوید سالینجر» و تعدادی از بزرگان داستان کوتاه در ایران نیز «غلامحسین ساعدی»، «هوشنگ گلشیری»، «صادق چوبک»، «بهرام صادقی»، «صادق هدایت» و «سیمین دانشور» هستند.

خواندن کتاب یه جور ناجور را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران ادبیات داستانی معاصر ایران و قالب داستان کوتاه پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب یه جور ناجور

«اصلاً برام مهم نیست. می‌بینی تو این اتاق قدیمی شب و روز تک‌وتنها نشسته‌ام؟ نه خبری از آفرین هست، نه امید. چه می‌شه کرد دیگه؟ عادت کرده‌ام تنهایی هر روز بشینم و برات بگم. تو به حرفام گوش بدی بدون این که سرزنش کنی. با تو می‌تونم درددل کنم. هیچ‌کس حوصله‌ی منو نداره. ببین عکسشو روی طاقچه. ببین چه سبیلی داشت. «آرزو بابا بذار یه بار سبیلامو بزنم ببینم چه‌شکلی می‌شم آخه.» نذاشتم. همین‌جوری دوست داشتم. یعنی از همون روزی که همراه آقاجون قالی تازه‌ای رو آورده بود که برای اتاق بالایی خریده بودن، سبیلش به این کلفتی نبود، نازک بود. اما تاب داشت و چشم‌های سیاه و درشت. پیرهن سفید پوشیده بود. دکمه‌ی یقه‌شو نبسته بود. خوشگل بود. صداشو از کنار در شنیدم که گفت: «آقا امری نیست؟ با اجازه.» صداش هم گیرا و مردونه بود. نمی‌دونم یهویی چی شد دلم لرزید. دلم می‌خواست نمی‌رفت، می‌موند. دلم می‌خواست دنبالش می‌رفتم. از این کلاه شاپویی‌ها سرش بود. اون‌وقت‌ها شاگرد مغازه‌ها بیشتر از این کلاه‌ها داشتند. یه‌جورایی نشونه‌ی مردونگی‌شون بود. هنوز تو این صندوقچه‌ست.»