کتاب سرزمینی در پشت آینه ها

کتاب سرزمینی در پشت آینه ها نوشتهٔ علی پاینده جهرمی است. انتشارات شاولد این رمان معاصر ایرانی با مایه‌های اساطیری و افسانه‌ای را روانهٔ بازار کرده است.

درباره کتاب سرزمینی در پشت آینه ها

کتاب سرزمینی در پشت آینه ها در ۲۰ فصل نوشته شده است. به‌گفتهٔ نویسنده، این رمان  تلاشی است در پیروی از ادبیات روز جهان، با نگاه به سنت‌های کهنِ ایرانی و دیگر ملل شرقی. علی پاینده جهرمی برای نوشتن این داستانْ کتاب‌های بسیاری را راجع‌به اسطوره‌ها و افسانه‌های قدیمِ ایران و البته دیگر کشورها و بیشتر ملل شرقی مطالعه کرده است. قصه از جایی آغاز می‌شود که راوی از هزاران سال پیش که آدمیان بر این جهان حکومت نمی‌کردند، می‌گوید؛ زمانی که اینجا جایگاه زندگیِ دیوها بود و جادوگران، پریان و موجوداتی که حالا جزء افسانه‌ها شده‌اند. انسان‌ها برده بودند؛ تا اینکه مردی از میان فرزندان آدم ظهور کرد؛ پادشاهی قَدَر؛ کسی که همهٔ انسان‌ها را متحد کرد. نام او «طهمورث» بود.

خواندن کتاب سرزمینی در پشت آینه ها را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران ادبیات داستانی معاصر ایران و قالب رمان پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب سرزمینی در پشت آینه ها

«سیاوش طهمورثی کاغذ نامه را در دستش تا کرد. نمی‌دانست چرا هر چه به شیراز نزدیک‌تر می‌شود نامه بیشتر به نظرش واقعی می‌آید. در ابتدا به نظرش فقط یک شوخی بود. با خودش فکر می‌کرد که چرا با وجود این همه امکانات ارتباطیِ جدید عمویش برایش نامه فرستاده! و از سوی دیگر با خودش فکر می‌کرد که چطور عمویش اصلاً آدرسش را پیدا کرده؟! در پنج سال اخیر او هر زمان در یک کشور بود. یک پایش آلمان بود و پای دیگرش فرانسه و بعضی وقت‌ها هم ایتالیا. به قول دوستی کوله پشتی‌اش را روی کولش انداخته بود و از این سو به آن سو می‌رفت. سال‌ها پیش در دوران نوجوانی خانواده را ترک کرده بود و حالا در حالیکه به سی سالگی نزدیک می‌شد دوباره داشت به شیراز برمی گشت. در این مدت سعی کرده بود خودش را از قیل و قال فامیل‌های عجیب غریبش دور نگه دارد. فامیل‌هایی که خیلی هاشان به تازگی در گذشته بودند. البته تعداد زیادی هم از این فامیل قدیمی که همیشه به اصل و نسب والای خود می‌نازیدند باقی نمانده بود؛ و سیاوش حالا وارث اموال فراوان خاندان طهمورث بود. دوستانش بهش پیشنهاد کرده بودند که وکیلی بگیرد و همه ملک‌ها را غیابی بفروشد و به خارج منتقل کند. پیشنهاد خوبی بود. حالا سیاوش می‌توانست به همه آرزوهای دست نیافتنی‌اش برسد؛ و تنها نامه تایپ شده عمویش بود که نظرش را برای بازگشت به شیراز عوض کرد. خصوصاً وقتی که متوجه شد که عمویش هم به رحمت خدا رفته. پشتِ نامه تایپ شده به حالت دست نویس نوشته شده بود: سیاوش، برگرد. آینده تمام جهان به تو بستگی دارد.»