کتاب راهی که من رفتم

کتاب راهی که من رفتم با عنوان فرعی سخنان کی‌کی کی‌رین هنرپیشه ژاپنی نوشتهٔ کی‌کی کی‌رین و ترجمهٔ معصومه سادات‌حسینی، حوریه اکبری است و انتشارات مهراندیش آن را منتشر کرده است. این کتاب پرخواننده‌ترین کتاب سال ۲۰۱۹ از طرف دنیای کتاب ژاپن معرفی شد.

دربارهٔ کتاب راهی که من رفتم

کی کی کی‌رین در ۱۵ ژانویه ۱۹۴۳ در توکیو به‌دنیا آمد. از ۲۰سالگی فعالیت در تلویزیون را با معرفی کارگردان موری شیگه شروع کرد. بزرگان دنیای سینما و تلویزیون ژاپن معتقدند فاصله‌ٔ او با بازیگران دیگر بیش‌ازحد است و گرچه بسیاری از افراد سعی کردند از او تقلید کنند ولی هیچ‌ کس نهایتاً نتوانست از نظر بازیگری به‌ پای او برسد. او در فیلم‌ها و سریال‌های بسیاری بازی کرد. از جمله فیلم‌های وی دزدان فروشگاه، برج توکیو، فقط راه برو، خاطرات مادر من، خواهر کوچک ما، مادر و من گاهی پدر را می‌توان نام برد. وی در سال ۲۰۰۵ مورد عمل جراحی به‌خاطر سرطان سینه قرار گرفت. سرطان دیدگاه او را به کل زندگی تغییر داد و بالأخره در سال ۲۰۱۸ به‌دلیل ابتلا به همین بیماری فوت کرد.

راهی که من رفتم مجموعهٔ مصاحبه‌هایی است که طی سالیان متمادی با هنرپیشهٔ پیشکسوت و چهرهٔ ماندگار دنیای هنر و سینمای ژاپن خانم کی‌کی کی‌رین شده است. این کتاب در سال ۲۰۱۹ از طرف کافه کتاب ژاپن به‌عنوان پرفروش‌ترین کتاب سال ژاپن معرفی شد. خانم کی‌رین را در ایران با نام مادر هانیکو در سریال داستان زندگی بیشتر می‌شناسند. او چهرهٔ ماندگار در سینما، تلویزیون و رسانه‌های ژاپن است. سبک زندگی منحصربه‌فرد او و نوع تفکر و زندگی‌اش او را از دیگر هنرپیشگان زمانه‌اش متمایز ساخته است. سادگی، بی‌پیرایگی و فرهنگ قناعت و عدم دل‌بستگی به تعلقات مادی، علی‌رغم برخورداربودن از ثروت و مکنت و شهرت، او را چهره‌ای متفاوت در دنیای ژاپن کرد. شما در این کتاب در قالب مصاحبه‌هایی که با او شده است با دیدگاه‌ها و نظریات او در مورد زندگی سلامتی خانواده و شغل و کار آشنا خواهید شد نظریاتی که برای هر مخاطبی در هر جای دنیا که زندگی می‌کند خواندنی، شنیدنی و پندآموز است.

خواندن کتاب راهی که من رفتم را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به علاقه‌مندان به زندگی‌نامه هنرمندان ژاپنی می‌کنیم.

بخشی از کتاب راهی که من رفتم

«از وقتی پا به سن گذاشته‌ام به این فکر می‌کنم که شاید جوان‌ترها با دیدن من و امثال من که این‌همه کار می‌کنند با خودشان فکر کنند چرا این آدم در این سن این‌قدر زحمت می‌کشد؟ چرا به خودش این‌قدر سخت می‌گیرد؟ چرا از دیگران کمک نمی‌خواهد؟ و آیا واقعاً وقتش نرسیده کمی به خودش استراحت بدهد؟

واقعیتش را بخواهم برایتان بگویم عمیقاً باورم این است که انسان می‌باید از ابتدا تا آخر زندگی‌اش را خودش به‌تنهایی زندگی و اداره کند. دوست دارم تا حد ممکن این خودم باشم که کارهای روزمره‌ام را انجام می‌دهم. برای همین هنوز هم تا محل کار غالباً خودم رانندگی می‌کنم و راننده خصوصی نگرفته‌ام. گاهی هم از مترو و تاکسی استفاده می‌کنم. متوجه این شده‌ام که از وقتی پا به سن گذاشته و خصوصاً از وقتی‌که مریضیم مشخص‌شده همه نگران سلامتی من‌اند ولی واقعاً هنوز فکر می‌کنم خیلی برای انسان راحت‌تر است خودش کارهایش را انجام دهد و وقتی واقعاً نتوانست و از پس‌کارهایش دیگر برنیامد آن موقع اشکالی ندارد که بگوید: ببخشید من کمک می‌خواهم.»