کتاب مبانی و مولفه های روانشناسی خلاقیت در نقاشی کودکان

کتاب مبانی و مولفه های روانشناسی خلاقیت در نقاشی کودکان نوشتهٔ فرزاد مومنی، جمیله مومنی، حسام خورشیدی، مرضیه سلیمی، راضیه همتی و آذر نعمت الهی در انتشارات نشر برگ و باد منتشر شده است.

درباره کتاب مبانی و مولفه های روانشناسی خلاقیت در نقاشی کودکان 

نقاشی‌کردن در واقع مجسم‌کردن و به‌تصویرکشیدن رؤیاها و تخیلات و احساسات و حالات درونی کودک است. این نقاشی‌ها در برگیرندهٔ فواید بسیاری است؛ هرچند اکثر والدین به نقاشی‌های کودکشان به چشم خط‌خطی‌کردن‌های ساده و یا آثاری برای تکمیل کلکسیون یادگاری‌های کودکی می‌نگرند. بسیاری از روان‌شناسان و مشاوران کودک معتقدند با تحلیل نقاشی‌های کودکان می‌توان به شناخت و افزایش مهارت‌های شناختی، احساسی و فیزیکی کودک پرداخت.

کودکان معمولاً از سن یک‌سالگی شروع به نقاشی‌کشیدن می‌کنند. اهمیت نقاشی ازاین‌جهت است که به حقیقت ذاتی اشیا از کلمات بسیار نزدیک‌تر است و درک آن برخلاف نوشتن به کوشش و دقت زیادی نیاز ندارد. نقاشی می‌تواند در برقراری ارتباط با دنیای بیرون، نقش مهمی ایفا کند. در این کار ۳ بخش یعنی دست، چشم و مغز فعالیت دارد و آگاهی فضایی آن‌ها را افزایش می‌دهد. نقاشی‌کشیدن پنجره‌ای به‌سوی خلاقیت کودکان و شکوفایی احساسات هنری کودکان است. همچنین روان‌شناسان قادرند تا سرنخ‌هایی از نشانه‌های شخصیتی، احساس و رشد ذهنی کودکان را در میان این نقاشی‌ها پیدا کنند.

باتوجه‌به اهمیتی که موضوع نقاشی در فعالیت، تفکر و یادگیری کودکان دارد، نیاز به خلاقیت بیشتر در این زمینه برای روان‌شناسان حوزهٔ کودک مطرح است. ازاین‌رو در کتاب مبانی و مولفه های روانشناسی خلاقیت در نقاشی کودکان به تبیین بحث مهم خلاقیت در نقاشی کودکان پرداخته شده است.

خواندن کتاب مبانی و مولفه های روانشناسی خلاقیت در نقاشی کودکان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به روان‌شناسی کودکان پیشنهاد می‌کنیم. 

بخشی از کتاب مبانی و مولفه های روانشناسی خلاقیت در نقاشی کودکان

«همهٔ ما بارها شاهد این صحنه بوده‌ایم که کودکی نقاشی خود را با شور و هیجانی خاص به اطرافیانش (پدر، مادر، معلم و...) نشان می‌دهد و می‌گوید: «ببین چه نقاشی قشنگی کشیدم. ببین چی کشیدم. نگاه کن. قشنگه؟» و دیگران هم با نگاهی اجمالی سری تکان می‌دهند و کودک را از سر خود وامی‌کنند. یا حتی نگاه هم نمی‌اندازند و چه‌بسا دادی هم سر او بزنند. درحالی‌که نمی‌دانند، چه صحنهٔ گویایی از درون، حالات و دریافت‌های کودکشان را نادیده گرفته‌اند. نقاشی کودکان همانند بازی‌هایشان، برای آن‌ها در حکم زندگی است و همان‌طور که زندگی اجتماعی و خانوادگی در دنیای بزرگ‌ترها اهمیت دارد، برایشان جدی است. درواقع آن‌ها با بازی، زندگی اجتماعی آیندهٔ خود را تمرین و قوانین و علاقه‌های شغلی خود را مرور می‌کنند. دربازی‌ها، غالباً دختران نقش مادر و پسران نقش پدر را ایفا و رفتارهای اطرافیان خود را تکرار می‌کنند. در نقاشی‌های خود نیز، آن‌ها آنچه را که نمی‌توانند بر زبان بیاورند، یا فرصتی برای آن نیافته‌اند و آنچه را که بر آن‌ها گذشته است و بسیار اهمیت دارد و نیز آنچه را که کشف می‌کنند (جواب سؤال‌هایشان)، به تصویر می‌کشند. کافی است قدری به نقاشی بچه‌ها بیش‌تر توجه کنید و به توضیحاتی که در مورد کارشان می‌دهند، گوش بدهید و از این طریق، به دنیای تفکرات و برداشت‌های آن‌ها از جهان پیرامونشان پا بگذارید. خواهید دید که چه قدر ساده و ابتدایی (چونان مردمان غارنشین)، ولی جالب و کافی، آنچه را که در اطراف خود می‌بینند، ساده و خلاصه می‌کنند، اهم مطلب را برداشت می‌کنند و به تصویر می‌کشند و از جزئیات غیرضروری می‌گذرند. آنان بی‌آن‌که از اصول و مبانی تصویری آگاه باشند، با استفادهٔ عالی از خطوط در ترکیب‌های مقامی و با جسارت، پنداشت‌ها و ذهنیتشان را بیان می‌کنند؛ آن‌هم قالب تصویر؛ و اینجاست که شما می‌توانید شناختی دقیق از کودک به دست آورید، به دریافت‌های ذهنی او راه پیدا کنید و وقایع و مکان‌ها و اطرافیانش را بشناسید»