کتاب والدین راه دور

کتاب والدین راه دور نوشتهٔ میریم گالپر کوهن با ترجمهٔ وحید ایمن در انتشارات همشهری چاپ شده است. مشاورین حرفه‌ای خانواده می‌دانند که یک رابطه فعال و ارزشمند با هر دو والد، حتی اگر یکی از آنها در مسافت دور زندگی می‌کند، برای رشد عاطفی صحیح یک کودک بسیار حیاتی است. این کتاب راهنما، پر از راه‌حل‌های عملی برای مسائل مبتلابه والدین از راه دور و مجموعه پرارزشی از داستان‌های موفقیت‌آمیز و الهامبخش است.

درباره کتاب والدین راه دور

مباحثی که در این کتاب مطرح می‌شوند عبارتند از:

* چگونگی تبدیل شدن به یک والد راه دور موفق؛

* ده‌ها طریقه مختلف برای حفظ تماس روزانه با بچه راه دور؛

* حقوق قانونی شما به عنوان والد راه دور؛

* چگونگی ایجاد تعادل لازم بین نیازهای خودتان، فرزندتان و خانواده ناتنی؛

* روش‌های ایجاد تماس مجدد پس از آنکه مدت‌ها دور از دسترس بوده‌اید؛

* و صدها پیشنهاد مفید برای آنکه بچه‌ای که دوستش دارید به شما نزدیک بماند.

کتاب والدین راه دور را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب به علاقه‌مندان به روان‌شناسی پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب والدین راه دور

حتی اگر والد برای سال‌های طولانی غایب باشد و تماس مستقیمی بین او و فرزندش وجود نداشته باشد، همان دیدار کوتاه یا صحبت مختصر نیز در طولانی‌مدت، اغلب یک شوق ویژه و حس کنجکاوی، هم در کودکان و هم در والدین، به وجود می‌آورد که با هم باشند و یکدیگر را بشناسند. این بدان معنا نیست که کودک نسبت به والد خود عصبانی نمی‌شود و از این‌که برای سال‌های زیادی از زندگی او غایب بوده، نمی‌رنجد. بااین‌همه، در وجود بچه‌ها این نیاز وجود دارد که بدانند والدینشانـ خوب یا بد - چه کسانی هستند. والدین نیز نیاز دارند که با فرزندانشان رابطه داشته باشند؛ چه نتیجه بهتر بشود و چه بدتر. بدون این ارتباط، هم والدین و هم کودکان، از رشد و تعالی قسمتی از وجود خود محروم می‌مانند. نوع تجربه‌ای که یک فرد بالغ از بودن با فرزندش به دست می‌آورد، برای رشد و تکامل خود او بسیار مهم است و به او احساس بی‌نظیر و منحصربه‌فرد از جنبۀ بالغ بودن و والد بودن ارزانی می‌کند. پیوند والد با کودک بسیار عمیق است. این پیوند نه تنها عدم تماس فیزیکی و حتی فقدان ارتباط کالمی را به هیچ می‌انگارد، بلکه راه را برای یک ارتباط حیاتی و سازنده بین والدین و فرزندان باز نگه می‌دارد. نائومی، هشت سال دارد. او پدرش را حداکثر یک بار در سال می‌بیند. مادر او، دیانا، متحیر است که چرا نائومی آنقدر پدرش را تحسین می‌کند. او می‌گوید: «پدرش با بی‌اعتنایی به خواست‌های او، بارها وی را از خود مأیوس و بسیاری از زمان‌های با هم بودن را با خوردن مشروبات الکلی تباه کرده است. با همۀ اینها می‌دانم که او پدرش را دوست دارد و احساس صمیمیت خاصی با وی می‌کند؛ احساسی که نسبت به هیچ‌کس دیگر ندارد.» نائومی اینک تماس‌های تلفنی منظمی با پدرش دارد. آنها بعضی اوقات یک ساعت با هم حرف می‌زنند. او می‌گوید که پدرش بامزه است.