کتاب روابط ایران و آمریکا از پیروزی انقلاب اسلامی تا تسخیر لانه‌ی جاسوسی

«روابط ایران و آمریکا از پیروزی انقلاب اسلامی تا تسخیر لانه‌ی جاسوسی» به گردآوری و پژوهش حسن خداوردی( -۱۳۵۳) است. در بخشی از مقدمه کتاب می‌خوانیم: «با پایان جنگ جهانی دوم و دکترین مونروئه، به دلیل موقعیت ممتاز ژئوپلتیکی ایران و همسایگی با ابرقدرت کمونیست، این کشور از جایگاه مهمی در سیاست خارجی آمریکا برخوردار گردید. در این دوره رژیم سلطنتی پهلوی به یکی از دوستان و متحدان نزدیک آمریکا در منطقه تبدیل شد. ایران که تا اواسط دهه‌ی ۱۹۶۰ م نقش درجه دومی در سیاست خاورمیانه داشت، یکی از مهره‌های اصلی سیاست شد و در اوایل دهه‌ی ۱۹۷۰ یکی از کشورهای نگاه‌دارنده‌ی منافع خود در این منطقه‌ی مهم و حساس شد. ایالات متحده برای دفاع از منافع خود در منطقه‌ی خلیج‌فارس توسط نیروهای ایرانی، بیشترین میزان و پیشرفته‌ترین نوع تجهیزات را در اختیار شاه گذارد. بدون تردید در چنین شرایطی وقوع انقلاب اسلامی با شعار نه شرقی و نه غربی به هیچ عنوان مورد پسند آمریکا نبود؛ لذا ایالات متحده تمامی تلاش خود را به کار گرفت تا از فروپاشی و سقوط رژیم شاه جلوگیری نماید. آنگاه که از نگه داشتن رژیم شاه ناامید شد، استراتژی نفوذ در بین نخبگان سیاسی و انحراف انقلاب از مسیر اصلی خود را برگزید. از آنجا که میانه‌روهای دولت موقت با خصلت‌ها و خصیصه‌های محافظه‌کارانه، در عین عدم وابستگی به گذشته، با حرکت‌های انقلابی موافق نبودند این خصیصه، آمریکایی‌ها را امیدوار می‌کرد تا آب رفته را تا حدودی به جوی بازگردانند، ولی عدم تسلط دولت موقت به تحولات بعد از انقلاب، آمریکایی‌ها را ناامید کرد و این ناامیدی با اشغال سفارت این کشور در تهران به اوج خود رسید. در این شرایط آمریکا که کار خود را در ایران تمام شده می‌دید، خصومت و دشمنی‌اش را علیه ملت ایران افزایش داد.»