کتاب حیات پس از مرگ طبق شواهد علمی

کتاب حیات پس از مرگ طبق شواهد علمی نوشتهٔ السون ج. اسمیت با ترجمهٔ هادی قربانی در نشر میعاد اندیشه چاپ شده است. اعتقاد به زندگی پس از مرگ، یک باور عمومی در میان همۀ ادیان است. اما با پیشرفت نگرش علمی در میان جوامع غربی، صرف «اعتقاد» به این موضوع، قانع‌کننده نبود. لذا پژوهشگران، شروع به ابداع روش‌های علمی برای اثبات «جاودانگی» و «زندگی پس از مرگ» در محیط آزمایشگاهی نمودند.

«السون ج. اسمیت» یکی از پژوهشگران عرصه روان پژوهی است. در این کتاب، مؤلف سعی می‌کند با استفاده از روش‌های علمی، موضوعاتی همچون وجود روح، زندگی پس از مرگ، جاودانگی و وجود نیروهای روحی را به شیوه‌ای قانع‌کننده اثبات کند.

از جمله مباحث بسیار جذاب در این کتاب، موضوع «چند شخصیتی» است که نویسنده در قالب یک فصل جداگانه تحت عنوان «مورد عجیب سالی بوچم» به بررسی آن می‌پردازد و این‌گونه نتیجه می‌گیرد که شخصیت انسان، همان روح انسان است که همیشه باقی و جاودانه خواهد بود.

درباره کتاب حیات پس از مرگ طبق شواهد علمی

از آغاز زمان تاکنون، بقای بخشی از روح انسان یا شخصیت، پس از عالم قبر، برای انسان حقیقتی شهودی بوده است. ازلحاظ فلسفی، بقای روح امری منطقی است. الهیات آن را اصل ایمان دینی ساخته است. در ورای شهود، منطق و ایمان، تجربه‌های کتبی و شفاهی قرار داشت که شاید زنده شدن عیسی از مرگ بارزترین مثال آن باشد. تاریخ، فرهنگ‌عامه، ادبیات، موسیقی، هنر و دین نژاد بشری منبعی سرشار از ادعای غلبه بر مانعی است که انسان‌ها مرگ می‌نامیدند.

امروزه دو دانش مرتبط باهم وجود دارد که ذهن را کاوش می‌کند. یکی روانشناسی که از جنبه روانی به ذهن می‌پردازد و دیگری فراروان‌شناسی یا روان پژوهی که از جنبه غیرمادی به ذهن می‌پردازد. در اعماق ژرف ذهن، منطقه تاریک بی‌طرفی وجود داد که مرز مشترک روانشناسی ژرفا و روان پژوهی است. در امتداد این مرز بی‌کران گنجی مدفون شده است. رگه‌ای از طلای ناب که هرازگاهی کلنگ جویندگان علمی به آن می‌خورد و تکه‌هایی گران‌بها را هویدا می‌سازد

این کتاب در ۱۳ فصل، وجود روح و جاودانگی آن را از طریق روش‌های علمی اثبات می‌کند. در این کتاب، نویسنده از روش‌های آماری و آزمایشگاهی برای اثبات روح بهره می‌برد و در کنار آن، از روش‌های متعارف همچون واسطه‌گری، خلسه، هیپنوتیزم، مکاتبه متقاطع، ناهشیارنویسی، ناهشیارگویی و روشن‌بینی نیز استفاده می‌کند. حتی وجود قدرت‌های روحی و روانی در خوانندگان کتاب را نیز مطرح نموده و از طریق چند آزمایش ساده به بررسی «حساسیت روحی» مخاطب می‌پردازد.

بهره‌گیری از روش‌های ابتکاری همچون احضار ارواح و طرح معماهای پیچیده به‌خوبی نشان می‌دهد که روح درواقع نسخه غیرمادی همان شخصیت‌هایی است که در قالب افراد و شخصیت‌های ملموس، در این دنیا زندگی کرده‌اند و اطلاعات و محفوظات علمی گذشته را در حافظه غیرمادی خود نگه‌داشته‌اند. چنانکه اگر از روح یک نویسنده، شاعر یا مهندس، سؤالات فنی یا تخصصی در حوزه خود پرسیده شود، با همان دقتی که در زمان حیات داشته، قادر به پاسخگویی است و حتی جزئیات را بهتر از قبل توضیح می‌دهد. همچنین دریافت پیام های خصوصی از ارواح در پرونده هایی همچون «وصیت نامه چافین» (فصل اول) اثبات می‌کند که روح، شخصیتی زنده در ورای حجاب مرگ است.

اثبات روح، به‌نوعی، تقویت‌کننده ارزش‌های دینی همچون اعتقاد به جهان آخرت نیز هست. در این کتاب نویسنده سعی می‌کند ارتباط متقابلی بین دین و شناخت پدیده‌های روانی ایجاد کند و بین علم و دین آشتی برقرار سازد.

کتاب حیات پس از مرگ طبق شواهد علمی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب به علاقه‌مندان به موضوعات حیات پس از مرگ و فراروان‌شناسی پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب حیات پس از مرگ طبق شواهد علمی

دانشگاه کمبریج در انگلستان مدت‌ها کانون توجه شدید به موضوعات روانی بوده است. در اوایل ۱۸۵۲ انجمن ارواح کمبریج توسط ادوارد وایت بنسون که بعدها اسقف اعظم کانتربوری شد بنیاد نهاده شد. اسقف لایتفوت و پرفسور هورت ، دو تن از روحانیان برجسته آن زمان به همراه اشخاص دیگری در رشته‌های فلسفه و علوم عضو این گروه بودند.

در سال ۱۸۸۲ پرفسور (و بعدها سر) ویلیام بارت (عضو انجمن سلطنتی)، فیزیکدانی با شهرت علمی خدشه‌ناپذیر از کالج سلطنتی علوم در دوبلین برای ملاقات بعضی از اعضای گروه به کمبریج آمد. ازجمله افراد مرتبط با وی که همانند او به مسائل روانی علاقه نشان می‌دادند فردریک دبلیو. اچ. مایرز (کلاسیک شناس برجسته کمبریج)، هنری سیج ویک (فیلسوف) و دکتر ادموند گارنی ، دانشمند جوان کلاسیک شناس بود. گارنی علاوه بر داشتن مدرک پزشکی، مرجعی عمده در زمینه فن هیپنوتیزم، که در آن زمان هنوز علم تازه‌ای تلقی می‌شد بود. آن‌ها تصمیم گرفتند گروهی تشکیل دهند که شدیداً پایبند به روش علمی باشد، پدیده‌های روانی را بررسی کند، تحقیق و آزمایش انجام دهد و به هر شکل سعی کند روان پژوهی از دیدگاه علمی ارزش و جایگاهی پیدا کند. آن‌ها سازمان جدید را «انجمن روان پژوهی» نامیدند و مرکزی را در لندن تأسیس کردند.