کتاب زندگی بدون فیلمنامه

کتاب الکترونیکی «زندگی بدون فیلمنامه» نوشتهٔ ایان اندرسون مک‌دوگال با ترجمه داود کشوری و هادی خان آبادی و فرشته دره باغی در انتشارات آذرفر به چاپ رسیده است. این کتاب درباره سندروم آسپرگر است. سندرم آسپرگر نوعی اختلال طیف اوتیسم است که از طریق نقص در برقراری روابط اجتماعی و الگوهای مکرر و محدود رفتار، علایق و فعالیت‌­ها شناخته می­‌شود.

درباره کتاب زندگی بدون فیلمنامه

ابتدا نیاز به توضیحاتی در مورد سندرم آسپرگر است:

 ۱. برای روشن شدن، این یک تغییر در شرایط کلاسیک اوتیسم است. به‌عنوان یک تنوع، این بدان معناست که اوتیسمم شرایطی است که از نظر درجه و نحوه علائمی که می‌تواند با آن نشان داده شود متغی راست، بنابراین از اصطلاح طیف اوتیسم «استفاده می‌شود .

۲. به طور دقیق‌تر، سندرم آسپرگر نوعی از اوتیسم است که به‌عنوان» اوتیسم با عملکرد بالا نیز تعریف می‌شود. این بدان معناست که علی‌رغم اینکه شخص موردنظر با علائم مشابهی که اوتیسم کلاسیک نشان می‌دهد زندگی می‌کند، هنوز می‌تواند تا حدی خودمختاری و تصمیم‌گیری را در زندگی روزمره خود نشان دهد.

کتاب زندگی بدون فیلمنامه را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب به افرادی که خود یا اطرافیانشان مبتلا به سندروم آسپرگر هستند، پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب زندگی بدون فیلمنامه

زندگی ابتدایی

در این مرحله از زندگی، من از هیچ‌گونه مهارت اجتماعی یا حتی توانایی بیان شفاهی در هنگام نشان‌دادن ناامیدی از چیزی یا اعتراض در مخالفت با چیزی که به نظرم ترسناک می‌آمد یا به‌سادگی آن را درک نمی‌کردم، محروم بودم. بااین‌حال، این نباید تعجب‌آور باشد. در این سن، همه کودکان با این محدودیت‌ها روبه‌رو هستند. جهان برای آن‌ها چیزی غریبه، غیرقابل‌تشخیص است و عملاً همه چیز خارج از توانایی آن‌ها برای درک است. زندگی اولیه یک فرایند تدریجی آشنایی با نحوه کار جهان است. در این مرحله از زندگی، هیچ کودکی مهارت اجتماعی ندارد. برخی از مهارت‌های ذاتی وجود دارد که بدون آموزش به دست می‌آیند، شاید در نتیجه نحوه عملکرد قوی مغز باشد. بااین‌حال، برای من این هرگز اتفاق نیفتاد. هیچ منحنی یادگیری وجود نداشت، نه اینکه بدانم چقدر اجتماعی شده‌ام یا هرچند وقت یکبار در محیط اجتماعی قرار گرفتم. برای کودکان عادی، درک تدریجی و ناخودآگاه قوانین اجتماعی با بالارفتن سن، حتی از سنین بسیار کم، از نشانه‌های غیر کالمی ناشی از ارتباطات بدنی گرفته تا قوانین ناگفته و سپس گفتگو با شخص به دست می آی د. اما برای من این مهم هرگز اتفاق نیفتاد، مهم نیست که چقدر فرصت برای آموزش اجتماعی به من داده شد.