کتاب پژوهشی پیرامون نظام تربیتی اسلام

پژوهشی پیرامون نظام تربیتی اسلام کتابی نوشته سعید حسنی است که در انتشارات جهاد دانشگاهی استان مرکزی به چاپ رسیده است

سازمان انتشارات جهاد دانشگاهی با نام اختصاری isba با توجه به تجربیات گسترده و سابقه طولانی جهاد دانشگاهی در زمینه چاپ و انتشار کتب علمی، دانشگاهی و در راستای ایجاد تشکیلات مناسب به منظور تألیف، ترجمه و انتشار کتب، نشریات، نتایج تحقیقات علمی، فرهنگی و تولید مواد کمک آموزشی و ... تأسیس شد.

چاپ و انتشار کتب و نشریات علمی، برگزاری نمایشگاه‌های کتاب و اطلاع رسانی، ایجاد شبکه پخش و توزیع کتاب به صورت متمرکز و ... بخش کوچکی از فعالیت‌های سازمان انتشارات جهاد دانشگاهی در سراسر کشور است.

انتشارات جهاد دانشگاهی استان مرکزی بر این باور است که: از مهمترین حرکت‌ها در راه بهبود ساختارهای علمی، فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی کشور؛ دستیابی به تازه‌های دانش، و نشرِ یافته‌های مفید پژوهشگران است. بدین منظور سعی وافر دارد تا در این زمینه فعالیت‌های مؤثّرتری را در تولید محتوا، ترویج فرهنگ کتابخوانی، خدمات نشر و توزیع کتاب دنبال نماید.

درباره کتاب پژوهشی پیرامون نظام تربیتی اسلام

اثر حاضر به کوشش حجت الإسلام و المسلمین دکتر سعید حسنی، و با هدف ارائه متن آموزشی دروس «آموزه‌های تربیتی آیات قرآن» و «نظام تربیتی اسلام» تألیف گردیده؛ و امید است، این دستاورد علمی و فرهنگی، مورد استفاده و رضایت عموم استادان و دانش‌پژوهان قرار گیرد.

خواندن کتاب پژوهشی پیرامون نظام تربیتی اسلام را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

 دانشجویان و متخصصان علوم تربیتی و اخلاق اسلامی

 بخشی از کتاب پژوهشی پیرامون نظام تربیتی اسلام

در مورد معنای اصطلاحی تربیت در علوم تربیتی اختلاف نظر وجود دارد و بر اساس مبانی تربیت اسلامی گفته شده: تربیت عبارت است از: «برانگیختن و فراهم آوردن موجبات رشد و پرورش و شکوفایی تمامی استعدادها، توانایی‌ها و قابلیّت‌های انسان، به منظور رسیدن به کمال و سعادت مطلوب».

در قرآن کریم، فارغ از مجازی یا حقیقی بودن استعمال، واژه «ربّ» غالبا در مورد خداوند و به ندرت در مورد انسان به کار رفته است؛ و واژه «تربیت» در مورد اقدامات پرورشی والدین و یا سرپرستان نسبت به کودک به کار رفته است.

به نظر می‌رسد بر اساس تحلیل انتزاعی و فلسفی ماهیت تربیت کردن، و توحید افعالی، حقیقت رشد و پرورش دادن که از سنخ هستی‌بخشی است، به خداوند منسوب می‌شود و لذا می‌توان گفت تعریف لغوی تربیت به انشاء و ایجاد کردن کمال، ناظر به تربیت الهی است و اگر در علوم تربیتی هم در مورد تربیت الهی سخن گفته شود، همان معنای لغوی اراده شده است. بنابر این استعمال تربیت در مورد فاعلی غیر از خداوند با تسامح و مجازگویی همراه شده است. و نحوه تعریف اصطلاحی به میزان و نحوه تأثیرگذاری مربّی بشری بر متربّی بستگی دارد و لذا در مورد متربّی دارای اختیار، این تأثیرگذاری نباید به اصل تصمیم‌گیر بودن او خللی وارد کند؛ پس بر صرف «برانگیختن و انگیزش» و «زمینه سازی و فراهم کردن امکان شکوفایی استعدادها» تأکید شده است. و در استعمال واژه تربیت در مورد موجودات غیر مختار مانند گیاهان، تنها به زمینه سازی برای رشدیافتن اکتفا می‌شود.

بنابرین به سبب تفاوت مراد از تربیت کردن در اقسام یاد شده، ضروری است در استعمال واژه تربیت در مقام گفتگوی اصطلاحی در علوم تربیتی اسلامی، تربیت الهی و تربیت بشری متمایز گردند و میان متربّی مختار و غیر مختار نیز تمایز قائل شده و تعریف اصطلاحی واحدی ناظر به تمام این چهار قسم ارائه نشود.

برخی متفکّرین در تبیین ماهیت تربیت کردن، باتوجه به قرابت و شباهت معنایی استعمالات واژه تربیت در مورد پرورش گیاهان، حیوانات و انسان‌ها، از تشبیه کمک گرفته اند. شهید آیت الله مطهری(قده) تربیت کردن را مختصّ به جانداران و الزاماً به منظور شکوفایی استعداد فطری او می¬داند که با ساختن مصنوعات صنعتی تفاوت دارد و تربیت کردن باید به دور از اجبار باشد. و علامه جعفری(قده) معتقد است: تربیت همانند چسباندن برگ به ساقه نیست؛ بلکه آبیاری بذرهای کاشته شده در نهاد فرد مورد تربیت است.