کتاب مدیریت استعداد در آموزش

کتاب مدیریت استعداد در آموزش نوشته برنت و باربارا دیویس است یکی از کتاب‌های تخصصی انتشارات دانشگاه خوارزمی در زمینه علوم آموزشی و تربیتی است.

 درباره کتاب مدیریت استعداد در آموزش

امروزه مدیریت استعداد بطور روزافزون به عنوان یک اولویت راهبردی برای سازمان‌ها و به عنوان عاملی مهم در توسعۀ سازمان‌های موفق مطرح می‌شود؛ از جمله سازمان‌هایی که مدیریت استعداد در آنها به عنوان یک عامل مهم و حیاتی تلقی می‌شود، می‌توان به مدارس اشاره کرد. در حقیقت در سازمان‌های مردم محوری مانند مدارس منبع اصلی استعداد افرادی هستند که در آنجا فعالیت می‌کنند. در حوزه آموزش و پرورش استعداد می‌تواند به عنوان عاملی مهم برای موفقیت مدارس در نظر گرفته شود. کتاب حاضر به این موضوع مهم یعنی مدیریت استعداد در مدارس  و روش‌های پرورش، رشد و شکوفایی استعدادها در  آموزشگاه‌ها پرداخته است.

 خواندن کتاب مدیریت استعداد در آموزش را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

 دست اندرکاران و مدیران حوزه اموزش و پرورش مخاطبان این کتاب‌اند.

بخشی از کتاب مدیریت استعداد در آموزش

این موضوع که آیا رهبران متولد می‌شوند یا تربیت می‌شوند (آیا توانایی رهبری فطری و ذاتی است یا اکتسابی) موضوعی است جالب و چالش برانگیز و در این کتاب بدان پرداخته خواهد شد. آدیر (۲۰۰۶: ۴۱) بر این باور است که این ایده و تفکر که رهبران متولد می‌شوند نه اینکه تربیت شوند تنها نیمی از حقیقت است. ما نیز با این ایده موافق بوده و بر این باوریم که نیمی از توانایی رهبری ذاتی است و به ویژگی‌ها و قابلیت‌های فردی اشاره دارد مانند بینش، تفکرات و توانایی‌های ذاتی و طبیعی؛ اما نیم دیگر توانایی و مهارت رهبری از طریق تجربه، یادگیری و عمل حاصل می‌شود. رهبر شدن به معنای واقعی به گذر زمان نیاز دارد (آدیر، ۲۰۰۶: ۴۱). تمام رهبران صرف نظر از توانایی و ویژگی‌های ذاتی خود می‌توانند فراتر رفته و عملکرد خود را بهبود بخشند. رهبری مؤثر در عمل نمایان است، از این رو ما باید آنچه را که به عملکرد بهتر افراد کمک می‌کند، فراهم کنیم و قبل از هر چیز باید استعداد بالقوه و نهان افراد را ارزیابی و شناسایی کنیم و شرایطی را فراهم کنیم تا استعداد بالقوه و نهان افراد به فعلیت برسد. همانطور که اشاره شد توانایی رهبری شامل دو نیمه است: نیمه اول توانایی‌های فطری و ذاتی، نیمه دوم مهارت‌های اکتسابی؛ فردی که دارای توانایی بالقوه رهبری است براساس تنها یک بعد از مدل پیشنهادی ما یعنی توانایی‌های ذاتی فردی، یک رهبر طبیعی است یعنی دارای استعداد فطری و ذاتی است و این همان نیمه اول رهبری است. بسط و توسعه این ویژگی‌ها به سایر عناصر مدل موردنظر ما کاری است غیرمعمول. رهبر بالقوه می‌تواند به این حوزه‌ها تسلط داشته باشد، اما در صورت فراهم بودن فرصت و تجربه یادگیری می‌تواند تخصص خود را نیز توسعه دهد.