کتاب کاهش گازهای گلخانه ای در کارخانه های بهره برداری

کتاب کاهش گازهای گلخانه ای در کارخانه های بهره برداری نوشته سیدعلی عادل‌مند و طیبه عبدی‌پور است. کتاب کاهش گازهای گلخانه ای در کارخانه های بهره برداری به یکی از مهم‌ترین دغدغه‌های محیطی زیستی امروز جهان می‌پردازد.

درباره کتاب کاهش گازهای گلخانه ای در کارخانه های بهره برداری

با انقلاب صنعتی، بافت جوامع صنعتی و كشاورزی انسان‌ها دگرگون شده، شهرها گسترش یافته و صنایع روز به روز توسعه بیشتری پیدا كرد. درسال‌های اخیر با رشد صنایع، میزان ورود آلاینده‌های انسان منشاء به محیط زیست رشد چشمگیری یافته است. در این میان یكی از صنایعی كه با توجه به ماهیت فرآیندهای به‌كار رفته، آلودگی‌های گازی زیادی را وارد اتمسفر می‌كند صنایع تولید و فرآوری نفت و گاز است. هرچند پروژه‌های نفت و گاز در جهت رشد صنعتی و اقتصادی كشورها بسیار موثر بوده و از درجه اهمیت زیادی برخوردارند، اما از سوی دیگر بهره‌برداری و استفاده از نفت و گاز موجود در اعماق زمین موجب بروز مشكلات و آلودگی‌های زیست محیطی نیز می‌شود. 

فرآیندهای احتراق و بخصوص مشعل‌ها كه جهت حذف اجباری نفت خام و گازهای اضافی در میادین تولید نفت و گاز استفاده می‌شود سبب می‌شود، آلاینده‌های گازی زیادی كه عمدتاً تركیبات هیدروكربوری، CO2، SO2، NO2 و CO هستند، وارد اتمسفر شوند. علاوه بر اثرات سوء آلاینده‌ها بر انسان، گیاهان، حیوانات و اشیاء افزایش بیش از حد این گازها در هوا اثرات مخرب زیست محیطی از جمله گرمایش جهانی و تولید باران‌های اسیدی را نیز به‌دنبال خواهد داشت. 

انتشار گازهای گلخانه ای كه باعث افزایش دمای كره زمین در سالهای آینده می‌شود، كشورهای جهان را زیر نظر سازمان ملل متحد متعهد به پیمانی به نام پیمان كیوتو نمود تا در جهت كاهش میزان نشر این گازها تلاش نمایند. روند رو به رشد گازهای گلخانه ای در جهان كه در اثر مصرف بی‌رویه انواع مختلف حامل‌های انرژی ایجاد شده است، موجب بروز پیامدهای زیست محیطی نظیر گرمایش كره زمین گردیده كه اثرات مخربی بر زندگی بشر، سلامت محیط زیست و حیات وحش داشته‌اند.

این کتاب سعی دارد اطلاعات جامعی درباره گازهای گلخانه ای در کارخانه های بهره برداری در اختیار فعالان حوزه محیط زیست و کسب‌وکارهای وابسته به سوخت فسیلی قرار دهد. 

خواندن کتاب کاهش گازهای گلخانه ای در کارخانه های بهره برداری را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام فعالان حوزه محیط زیست پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب گازهای گلخانه ای در کارخانه های بهره برداری

نفت در ایران از هزاران سال پیش به واسطه نشت طبیعی آن در مناطق جنوبی شناخته شده بود. در دایره المعارف بزرگ لاروس آمده است " نخستین چاه نفت به فرمان داریوش شاهنشاه هخامنشی در استان شوش حفاری شده است. کاوش‌های باستان شناسی نشان داده است که مردمان کشور ایران حدودا پنج هزار سال قبل از قیر برای تهیه ملاط و اندود کردن کشتی‌ها و همچنین از نفت برای ایجاد روشنایی و درمان بعضی از امراض استفاده می‌کرده‌اند.

به گزارش آژانس رویدادهای مهم نفت و انرژی ، هردوت تاریخ نویس یونانی دنیای باستان در کتاب خود، چگونگی کندن چاه و استخراج نفت را در ایران شرح داده است. به گفته وی در محلی به نام "اردریکا" در نزدیکی شوش چاهی بوده است که نفت و آب نمک را از آن به کمک چرخ و دلو استخراج کرده و در حوضچه‌های سرباز نزدیک آن می ریختند تا مواد سبک نفت تبخیر شوند و از قیر و نمک سفت شده استفاده می کردند.

در دنیای مدرن اولین چاه نفت توسط شخصی به نام دریک (DRAKE ) که پایه گذار موسسه ای به نام PENNSYLVANIA ROCK OIL COMPANY بود، به تاریخ ۲۷ اوت ۱۸۵۹ میلادی در ایالت پنسیلوانیای آمریکا حفر شد، از این حلقه چاه که بعد از حدود ۵ سال تلاش در عمق ۲۳ متری به نفت رسید، در اولین روز، حدود چهار هزار لیتر نفت به دست آمد و این مقدمه پیدایش صنعت بزرگی به نام صنعت نفت در جهان بود که تمام معادلات سیاسی و اقتصادی دنیا را تحت شعاع قرار داد.

لوفتوس (W. K. LOFTUS) اولین فرد خارجی بود که به طور تخصصی از مناطق نفت خیز ایران بازدید به عمل آورد. وی در گزارشی که به سال ۱۸۵۵ منتشرنمود اظهار داشته است که تنها چمشه قیر بررسی شده توسط ایشان در کنار کوه‌های بختیاری و مسجد دور افتاده ای در نزدیکی کوه آسماری مسجد سلیمان قرار داشته است.

در سال ۱۸۹۰ میلادی(۱۲۶۹ شمسی) امتیاز اکتشاف و استخراج کلیه معادن ایران از جمله نفت توسط ناصرالدین شاه به یک انگلیسی به نام "بارون جولیوس رویتر" داده شد که به علت عدم موفقیت در اکتشاف نفت و مخالفت‌های داخلی و خارجی این قرارداد با شکست مواجه شده و طرف ایرانی مجبور به پرداخت غرامت سنگینی شد. ولی در سال ۱۹۰۱ میلادی(۱۲۸۰ شمسی) طبق امتیاز نامه دیگری اجازه اکتشاف، استخراج، تصفیه، حمل و نقل و فروش نفت و همچنین احداث خط لوله در تمام خاک ایران به جز پنج ایالت شمالی به یکی دیگر از اتباع انگلستان به نام "ویلیام ناکس دارسی" (W. K. DARCY) به مدت ۶۰ سال داده شد.