کتاب توییتر؛ ارتباطات اجتماعی در عصر توییتر

کتاب توییتر؛ ارتباطات اجتماعی در عصر توییتر نوشته دیراج مورتی است که با ترجمه سیدعلی موسوی منتشر شده است. کتاب توییتر؛ ارتباطات اجتماعی در عصر توییتر را انتشارات نسل روشن‌ منتشر کرده است.

درباره کتاب توییتر؛ ارتباطات اجتماعی در عصر توییتر

توییتر یک فرصت بی‌همتا برای ارزیابی این موضوع است که چطور ارتباطات و فرهنگ می‌توانند در آن واحد جنبه‌های فردی و جمعی داشته باشند. همچنین شرح می‌دهد که این تغییرات در ارتباطات تنها منحصر به غرب نیستند، کمااینکه هر گوشی موبایل حتی از ساده‌ترین نوعش می‌تواند با توییتر انطباق داشته باشد. توییت‌ها می‌توانند به سرعت و سهولت ارسال شوند و همین امر باعث شده پایگاه این سایت به ۳۱۳ میلیون کاربر فعال ماهیانه برسد که ۷۹ درصد از این حساب‌ها خارج از ایالات متحده جای دارند. به‌جای اینکه با انتخاب برخی محتواهای خاص، توییتر را محکوم کنیم (مثلاً به‌عنوان تهدید برای دموکراسی) یا از سوی دیگر آن را ستایش نماییم (مثلاً عامل ایجاد دموکراسی)، این کتاب سوالات مهمی را مطرح می‌کند تا مسائل احتمالی و اشتباهات این رسانهٔ ارتباطی جدید را کشف کند. نویسنده رویهٔ رسانه‌های اجتماعی را از طریق رخدادهای توییتری بررسی می‌کند، اما تاکیدهای این کتاب جنبهٔ تئوریک و روشنگرانه دارند.

خواندن کتاب توییتر؛ ارتباطات اجتماعی در عصر توییتر را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به فضای مجازی و درک تواناهایی این فضا پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب توییتر؛ ارتباطات اجتماعی در عصر توییتر

بر اساس گفته‌های لوفکنس۴۳ (۲۰۱۶)، «۷۹۳ حساب توییتر به سران دولت و حکومت در ۱۷۳ کشور مختلف تعلق دارند که این‌ها شامل ۹۰ درصد از تمامی اعضای سازمان ملل می‌شوند». توییتر دارای ۳۱۳ میلیون کاربر فعال در ماه می‌باشد که ۷۹ درصد از آن‌ها خارج از آمریکا هستند (Twitter.com، ۲۰۱۶). اگرچه مشخص نیست که چه تعداد از توییت‌های این کاربران خوانده می‌شوند، اما صرف همین نکته که مردم توییت می‌فرستند و آن‌ها را هدفمند می‌دانند مهم است. جک دورسی و اوان ویلیامز از مؤسسان توییتر، اعتقاد دارند جذابیت این رسانه در «سهولت استفاده، دسترسی آنی و بحث‌های کوتاه در زمینهٔ مسائل به‌ظاهر غیرمهم است». (نیدزویکی، ۲۰۰۹:۱۲۹). همان‌طور که مؤسسان توییتر تاکید می‌کنند، یکی از عواملی که محبوبیت این رسانه را افزایش داده، سهولت استفاده از آن است. هر کسی با یک گوشی موبایل (۶۳ درصد از مردم دنیا حداقل یک گوشی دارند، درحالی‌که ۱۵۱ کشور هم از شبکهٔ ۴G بهره‌مند هستند) می‌تواند به‌سرعت یک توییت بفرستد. ازآنجایی‌که ارسال پیام متنی به‌عنوان یک اقدام بدیهی و پیش‌پاافتاده در پیرامون دنیا تبدیل شده (کوهوت۴۴ و همکاران، ۲۰۱۱)، منحنی یادگیری برای استفاده از توییتر برای افرادی که با «پیامک دادن» آشنا هستند، نسبتاً پایین است. همه‌گیر بودن این پلتفرم در این دسترس‌پذیری اثرگذار بوده است. ازآنجایی‌که حتی ساده‌ترین گوشی‌های موبایل هم می‌توانند استفاده شوند، این فناوری دارای دسترسی بالقوه حتی در کشورهای فقیر می‌باشد و توییتر در برخی کشورها ازجمله آفریقای سیاه اجازهٔ توییت از طریق پیامک را به کاربران داده است (Twitter.com، ۲۰۱۶). این یکی از تفاوت‌های مهم این رسانه با فیس‌بوک و سایر فناوری‌های اجتماعی است. فرد برای استفادهٔ منظم از توییتر احتیاجی به اینترنت پرسرعت یا حتی کامپیوتر ندارد (می‌خواهیم بگوییم که رشد توییتر از مرزهای اجتماعی و نابرابری‌های سنتی گذر می‌کند). همچنین زمان موردنیاز برای ارسال یک توییت نسبت به ارسال مطلب در بلاگ یا انتشار سایر محصولات اینترنتی کمتر است. همان‌طور که خالق و یکی از مؤسسان توییتر دورسی بیان می‌کند (ارجاع در نیدزویکی، ۲۰۰۹:۱۲۹)، جذابیت توییتر بر اساس پیش‌فرض «اتصال با انتظارات بسیار پایین» بنا شده است. البته همین «انتظارات پایین» می‌توانند یاری‌رسان باشند.