بریده‌هایی از کتاب شهربانو

خوشبختی یعنی در هر حالتی که هستی، هر چه هستی، بگردی دنبال خوش‌ترین حالتِ ممکنِ همان حالت.

خوشبختی یعنی در هر حالتی که هستی، هر چه هستی، بگردی دنبال خوش‌ترین حالتِ ممکنِ همان حالت.

«همهٔ آدم‌ها پیش از مردن حال‌شان یک‌دفعه خوب می‌شود. مادرم می‌گفت مثل آخرین شعلهٔ شمع که همیشه روشن‌ترین شعله است.»

بچه! مقدس‌ترین چیزی که آدم‌ها می‌شناسند و خیلی زود یادشان می‌رود، همین آدم‌بزرگ‌هایی که شب‌وروز آرزوی مرگ‌شان را می‌کنند، یک روزی همه‌شان نماد مقدس امتداد نسل بوده‌اند.

«همهٔ آدم‌ها پیش از مردن حال‌شان یک‌دفعه خوب می‌شود. مادرم می‌گفت مثل آخرین شعلهٔ شمع که همیشه روشن‌ترین شعله است.»

«روز الست، خدا همهٔ موجودات را جمع می‌کند و به تک‌تک آن‌ها می‌گوید آیا خلیفهٔ من روی زمین می‌شوید؟ کوه، دریا، خورشید، ماه، همه‌وهمه جواب می‌دهند نه، چون این وظیفهٔ سنگینی است و ما توانایی حملش را نداریم. تنها انسان است که می‌گوید بله و به قول حافظ به مقام عیش می‌رسد.»

خوشبختی یعنی در هر حالتی که هستی، هر چه هستی، بگردی دنبال خوش‌ترین حالتِ ممکنِ همان حالت.

رسیدن به بی‌بی‌شهربانو به‌خاطر همین سربالایی سخت است. همینش برایم جالب است. به‌نظرت شاید دیوانگی بیاید اما هیچ‌وقت از کارهای آسان خوشم نیامده. حافظ می‌گوید "مقام عیش میسر نمی‌شود بی‌رنج، بلی به حکم بلا بسته‌اند عهد الست".»

«همهٔ آدم‌ها پیش از مردن حال‌شان یک‌دفعه خوب می‌شود. مادرم می‌گفت مثل آخرین شعلهٔ شمع که همیشه روشن‌ترین شعله است.»

«خیلی وقت‌ها آدم‌ها مجبورند کارهایی بکنند که دوست ندارند.» «چرا خاله؟» «چون ما آدم هستیم، گفتم که.»

به قول شهید خرازی، درشت‌نویسی است تا درست‌نویسی.

چه کسی دربارهٔ شکوهمندی تنهایی قلم‌فرسایی کرده است؟ هر کس بوده نمی‌دانسته تنهایی چه کوفتی است، چه نفرین آسان‌گیری است و چه جنس معیوبی است که بی‌تعارف می‌گردد و می‌گردد و چرخ می‌زند و همیشه بیخ ریش صاحبش برمی‌گردد.

تعریفش از زنده بودن همین بود. همین که بتوانی مدام خودت را متعجب کنی، البته ناخواسته. یعنی همین‌طور دلی زندگی‌ات را بکنی و یک جاهایی ببینی، اِ، این کی بود دیگر؟ من بودم؟

خوشبختی یعنی در هر حالتی که هستی، هر چه هستی، بگردی دنبال خوش‌ترین حالتِ ممکنِ همان حالت

پدر و مادر نگاه معنادار بدی به مدیر مهد کردند.

به‌نظرت شاید دیوانگی بیاید اما هیچ‌وقت از کارهای آسان خوشم نیامده. حافظ می‌گوید "مقام عیش میسر نمی‌شود بی‌رنج، بلی به حکم بلا بسته‌اند عهد الست".»

«همهٔ آدم‌ها پیش از مردن حال‌شان یک‌دفعه خوب می‌شود. مادرم می‌گفت مثل آخرین شعلهٔ شمع که همیشه روشن‌ترین شعله است.»

چه کسی دربارهٔ شکوهمندی تنهایی قلم‌فرسایی کرده است؟ هر کس بوده نمی‌دانسته تنهایی چه کوفتی است، چه نفرین آسان‌گیری است و چه جنس معیوبی است که بی‌تعارف می‌گردد و می‌گردد و چرخ می‌زند و همیشه بیخ ریش صاحبش برمی‌گردد.

زن‌وشوهری یعنی همین. یعنی عادی شدن شیرینِ نگفته‌ها. یعنی بیشتر حجم زندگی را نگفتن‌ها پر کند و تنها وقتی حرف بزنی که چاره‌ای نباشد.

خوشبختی یعنی در هر حالتی که هستی، هر چه هستی، بگردی دنبال خوش‌ترین حالتِ ممکنِ همان حالت.

رسیدن به بی‌بی‌شهربانو به‌خاطر همین سربالایی سخت است. همینش برایم جالب است. به‌نظرت شاید دیوانگی بیاید اما هیچ‌وقت از کارهای آسان خوشم نیامده. حافظ می‌گوید "مقام عیش میسر نمی‌شود بی‌رنج، بلی به حکم بلا بسته‌اند عهد الست".»

«همهٔ ما موردی برای مطالعه‌ایم. فقط بستگی دارد چه‌طور به قضیه نگاه کنیم... بفرمایید بنشینید.»

شاید طرفِ پشت گوشی فقط به تازه‌به‌دوران‌رسیده‌ها سرویس می‌داد. توی این وانفسای خوشگلِ وطن، هیچ‌چیز بعید نبود. شاید این روزها برای به طمع انداختن سرویس‌دهنده‌ها باید ادای تازه‌به‌دوران‌رسیده‌ها را دربیاوری تا آن‌ها مطمئن شوند بیشترین پول را خرج احمقانه‌ترین چیز می‌کنی؛ احمقانه‌ترین سرویس. حتماً همین بود، چون نازی همیشه زرنگ بود و هیچ کاری را بی‌دلیل انجام نمی‌داد.