کتاب کرم زنده در سیب جهان

چه کسی بودم، پیش از آن‌که من باشم؟

من، کِرم زنده در سیبِ جهانم.

چه زهری بنوشم، با چه سازی برقصم تا از جنون، کناره گیرم...

دریچه را اگر نگشایی کبوتر به سوی اتاقت نخواهد پرید.

کسانی که خبری از آنان نمی‌شنویم کسانی که هیچ‌کس یادی از ایشان نمی‌کند: کدامین باد ردّشان را چنان برده با خود که گویی هرگز نبوده‌اند

سیگار می‌کشید، به دیوار خیره می‌شد ‫و می‌دانست از خانه که بیرون رود، دیوارهایی دیگر در انتظار اویند و ‫با درندگان روز، روبه‌رو خواهد شد و دندان‌های تیزشان.

آیا از آن دروغ‌ها به حال تهوع درآمدند؟

‫می‌گویم: همه‌جا، سنگ هست. ‫می‌گوید و می‌گوید و می‌گوید ‫چرا که رسیده است اما طعم رسیدن را نچشیده ‫و آتش را حس نمی‌کند، ‫وقتی سیگار، انگشتانش را می‌گزد.

می‌توانی نگاهت را بدزدی. می‌توانی ‫«بی‌راههٔ کتمان» نامش نهی.

و این سکوت که از کشتاری به کشتار دیگر می‌خزد ‫پُر از شیون است اما ‫دهان، مومیایی.

از هر بساط ته‌ماندهٔ رازی برمی‌دارم و ‫پا می‌نهم بر ویرانهٔ قصه‌ای.

بنده‌ام من. ناتوانی که عصا زیر بغل، لنگ‌لنگان به سوی نهایت می‌رود و مرگ با پاهای بُزی سیاه در پی‌اش می‌آید.