این خصلتِ فاجعه است که باورها، سازوکارها و نظریههای حاکم بر حیات را بیاعتبار میسازد و بازاندیشیشان را از ما طلب میکند. وانگهی، در کشاکش بهپاخاسته میان پارادایمهای گوناگون فکری در ساحت علوم انسانی، از اقتصاد گرفته تا جامعهشناسی، یک توافق ضمنی وجود دارد: باید بهگونهای اساسی بازاندیشی و سنجشگری را از سر گرفت.