کتاب روح داروثی دینگلی

تثنیه، باب ۲۸، آیهٔ ۶۷: “بامدادان خواهی گفت کاش شام بود، و شامگاهان خواهی گفت کاش صبح بود؛ به سبب وحشتی که در دل داری، می‌ترسی، و به سبب چیزی که در برابر چشم داری و می‌بینی، می‌هراسی.”»

کسی که داستانی از این قماش روایت کند باید منتظر برخوردی شبیه دزدان لهستانی با مسافران باشد، که می‌گویند ابتدا می‌کُشند و سپس می‌کاوند ــ اول آدم را می‌کوبند که دروغ می‌گوید و خرافاتی است، و بعد، وقتی کار از کار گذشت، به بررسی دلایل و مدارک‌اش می‌پردازند.