بریده‌هایی از کتاب کالیگولا

این دنیا هیچ اهمیتی ندارد و کسی که این حقیقت را بپذیرد آزادی‌اش را به‌دست آورده است.

ستم‌گر کسی است که ملت‌ها را فدای نظریه‌ها یا جاه‌طلبی‌هایش می‌کند.

آدم‌بودن چه دشوار و چه تلخ است.

دقیقآ به همین خاطر که آزاد نیستید از شما متنفرم

ستم‌گر کسی است که ملت‌ها را فدای نظریه‌ها یا جاه‌طلبی‌هایش می‌کند.

چه نفرت‌انگیز است که آدم پس از تحقیرکردن دیگران، همان فرومایگی روحی را در خودش هم احساس کند.

دربارهٔ کسانی داوری می‌کنید که یک عمر رنج برده‌اند و هر روز از هزاران زخم جدید درد می‌کشند؟

نومیدکردن روحی جوان جنایتی است خیلی بزرگ‌تر از آن‌چه تاکنون مرتکب شده.

این دنیا هیچ اهمیتی ندارد و کسی که این حقیقت را بپذیرد آزادی‌اش را به‌دست آورده است.

طبیعت خیلی کارها می‌کند، خیلی زخم‌ها را جوش می‌دهد.

چه‌گونه ملتی با تمدنی بالا و داشتن کسانی مانند گوته، شیلر، بتهوون، افسارش را به‌دست سرجوخهٔ حقیر، پرعقده و خون‌خواری مانند هیتلر سپرد تا دنیا را به خاک و خون بکشد، جان میلیون‌ها آدم بی‌گناه را بگیرد

کافی است زبانم را توی دهانم بچرخانم تا همه‌چیز در نظرم تیره‌وتار شود و از همهٔ مردم متنفر شوم. آدم‌بودن چه دشوار و چه تلخ است.

ساعت‌هایی فرامی‌رسند که آدم باید انتخاب کند.

«آن‌چه را بیش‌تر از هر چیزی تحسین می‌کنم، بی‌تفاوتی‌ام است.»

طبیعت خیلی کارها می‌کند، خیلی زخم‌ها را جوش می‌دهد.

«آهسته‌آهسته او را بکش تا احساس کند دارد می‌میرد.»

وقتی ملتی اختیار جان و مال و کشورش را به‌دست یک نفر می‌سپارد، که البته آن فرد هم به زور و با ایجاد رعب و وحشت و خفقان قدرت را به دست می‌گیرد، چه نتایجی به‌بار می‌آورد.

کالیگولا: چه کسی ستم‌گر است؟ سیپیون: کسی که روح نابینایی داشته باشد. کالیگولا: این موضوع قطعی نیست، سیپیون. ولی ستم‌گر کسی است که ملت‌ها را فدای نظریه‌ها یا جاه‌طلبی‌هایش می‌کند.

دوست‌داشتن کسی یعنی پذیرفتنِ با او پیرشدن.

دروغ‌گو هیچ‌وقت بی‌گناه نیست و دروغ‌های شما به افراد و اشیا اهمیت می‌بخشد. این چیزی است که من نمی‌توانم ببخشم.

یادتان باشد که بدبختی مانند ازدواج است. آدم گمان می‌کند انتخاب کرده، حال آن‌که درمی‌یابد انتخاب شده است

این دنیا هیچ اهمیتی ندارد و کسی که این حقیقت را بپذیرد آزادی‌اش را به‌دست آورده است. (از جا برمی‌خیزد.) دقیقآ به همین خاطر که آزاد نیستید از شما متنفرم.

ولی من ترجیح می‌دهم مرا با کتاب‌هایم به حال خودم بگذارند

دوست‌داشتن کسی یعنی پذیرفتنِ با او پیرشدن.

کزونیا، می‌دانستم که آدم می‌تواند نومید باشد، اما نمی‌دانستم این واژه چه مفهومی دارد. مانند همهٔ مردم گمان می‌کردم گونه‌ای بیماری روحی است. اما نه، جسم است که رنج می‌برد. پوستم اذیتم می‌کند، سینه‌ام و همهٔ اعضای بدنم درد می‌کنند. احساس می‌کنم در سرم خلأ ایجاد شده و حالم دارد به‌هم می‌خورد. از همه بدتر این طعم ناخوشایندی است که در دهان دارم. نه از خون خبری هست، نه از مرگ و نه از تب، ولی درعین حال هر سه در دهانم هستند. کافی است زبانم را توی دهانم بچرخانم تا همه‌چیز در نظرم تیره‌وتار شود و از همهٔ مردم متنفر شوم. آدم‌بودن چه دشوار و چه تلخ است.

دنیا به این صورتی‌که می‌بینیم تحمل‌پذیر نیست. به همین دلیل احتیاج به ماه دارم، یا خوشبختی، یا جاودانگی، چیزی که شاید عاقلانه نباشد. اما به این دنیا هم تعلق نداشته باشد.

این بیماری‌ایست که نه خردمند می‌شناسد و نه احمق.

حکومت‌کردن یعنی دزدیدن، این را همه می‌دانند. فقط روشش فرق می‌کند.

تنهایی! تو می‌فهمی تنهایی یعنی چی؟ تو فقط با تنهایی شاعرها و ناتوان‌ها آشنایی داری. تنهایی؟ ولی کدام‌یک؟ آه، تو این را نمی‌دانی که آدم هیچ‌وقت تنها نیست و سنگینی آینده و گذشته همه‌جا همراهش است. کسانی را که کشته‌ایم با ما هستند. و برای آن‌ها این کار آسان‌تر است. ولی کسانی را که آدم دوست نداشته و آن‌ها آدم را دوست داشته‌اند، تأسف‌ها، آرزوها، تلخکامی و عشق، روسپیان و خدایان اراذل، همه‌جا حضور دارند.

پس از این‌که زمین را به خون آغشته کردی، آسمان را هم به گند کشیدی.