کتاب راسته‌ی کنسروسازان

وقتی گرفتاری‌ای در کار نیست خوش است گفتن اینکه «زمان هردردی را دوا خواهد کرد. این نیز بگذرد، مردم فراموش خواهند کرد» و حرف‌هایی از این قبیل، اما وقتی گرفتاری هست زمان از حرکت می‌ماند، مردم فراموش نمی‌کنند و آدم وسط ماجرایی است که تمامی ندارد.

«چیزهایی که ما تو آدما ستایش می‌کنیم همیشه به نظر من عجیب اومده، مهربانی و بخشش و آزادگی و شرافت و فهم و احساس تو دستگاه فکری ما با شکست همراهه. اون صفاتی که ازش نفرت داریم، تندی و آز و مال‌اندوزی و گدامنشی و منم‌منم‌گویی و خودخواهی نشانه‌های پیروزی‌اند و آدم‌ها درهمون زمان که کیفیت دستهٔ اول رو ستایش می‌کنند نتایج دستهٔ دوم رو می‌پرستن.»

بیشتر آدم‌ها در جست‌وجوی شادی خویشتن را به نابودی می‌کشانند و بیزار از هدف‌هایشان دور می‌مانند،

چه سود که انسان همهٔ دنیا را به چنگ آورد و اندوخته‌اش همراه زخم معده‌ای باشد و ورم پروستاتی و چشمی دوبین؟

لازم است کسی یک مقالهٔ تحقیقی دربارهٔ تاثیر اخلاقی، جسمانی و زیبایی‌شناسی فورد مدل‌تی در زندگی مردم آمریکا بنویسد. دو نسل از مردم آمریکا از پیچ و مهره‌های فورد بیشتر سر درمی‌آورد تا از اندام نرینهٔ آلت زن، از منظومهٔ دنده‌ها بیشتر چیز می‌دانند تا از منظومه شمسی.

ریچارد فراست گفت: «فکر می‌کنم اونا هم مثل آدمای دیگه‌ن فقط پول ندارن.» داک گفت: «می‌تونن داشته باشن. می‌تونن زندگیشونو تباه کنن و پول داشته باشن. مک کلی نبوغ داره. اگه چیزی بخوان همه‌شون زرنگن فقط اونا طبیعت اشیاء رو بهتر از اون می‌شناسن که خودشونو گرفتار آرزوشون کنن.»

وقتی گرفتاری‌ای در کار نیست خوش است گفتن اینکه «زمان هردردی را دوا خواهد کرد. این نیز بگذرد، مردم فراموش خواهند کرد» و حرف‌هایی از این قبیل، اما وقتی گرفتاری هست زمان از حرکت می‌ماند، مردم فراموش نمی‌کنند و آدم وسط ماجرایی است که تمامی ندارد.

این جوایز به خاطر غنی ساختن و ادامهٔ دانش انسانی و دنیای او، اهداء می‌شوند. به خاطر ادراک و ارتباط که از وظایف ادبیات است و نیز این جوایز، بالاتر از هر چیز دیگر، به خاطر نمایش استعداد آدمی در راه صلح اهدا می‌شوند.

سرانجام خطر، افتخار و انتخاب با انسان است. آزمایش کمال او در دسترس است. ما که نیرویی ایزدگونه به‌دست آورده‌ایم. باید در جست‌وجوی مسئولیت و خردی در خور باشیم که روزگاری نیایش می‌کردیم که پروردگاری دارای آن است. انسان، خود بزرگ‌ترین خطر و تنها امید ماست. این است که امروز سخنان آن حواری، یوحنای مقدس را یحتمل نیک بتوان چنین تاویل کرده «در پایان "کلام" است، و "کلام" انسان است _ و کلام با انسان‌هاست.»

چه سود که انسان همهٔ دنیا را به چنگ آورد و اندوخته‌اش همراه زخم معده‌ای باشد و ورم پروستاتی و چشمی دوبین؟

داک گفت: «چیزهایی که ما تو آدما ستایش می‌کنیم همیشه به نظر من عجیب اومده، مهربانی و بخشش و آزادگی و شرافت و فهم و احساس تو دستگاه فکری ما با شکست همراهه. اون صفاتی که ازش نفرت داریم، تندی و آز و مال‌اندوزی و گدامنشی و منم‌منم‌گویی و خودخواهی نشانه‌های پیروزی‌اند و آدم‌ها درهمون زمان که کیفیت دستهٔ اول رو ستایش می‌کنند نتایج دستهٔ دوم رو می‌پرستن.»

بیشتر آدم‌ها در جست‌وجوی شادی خویشتن را به نابودی می‌کشانند و بیزار از هدف‌هایشان دور می‌مانند،