کتاب دو نما از چپ‌های جمهوری اسلامی (مجموعه‌ی آنچه گذشت جلد ششم)

من باز سفارش می‌کنم کشور ما در مرحله بازسازی و سازندگی به تفکر و به وحدت و برادری نیاز دارد. خداوند به همه کسانی که دلشان برای احیای اسلام ناب محمدی ـ صلی الله علیه و آله و سلم ـ و نابودی اسلام امریکایی می‌تپد، توفیق عنایت فرماید

حسین فدایی همچنین اداره بند ۲۰۹ زندان اوین و بازجویی از متهمین را از اقدامات سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی می‌داند و از محسن آرمین، مصطفی تاج‌زاده و محمدباقر ذوالقدر به عنوان بازجوهای بند ۲۰۹ نام می‌برد.

در اولین شورای مرکزی سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی افرادی مانند محمدباقر ذوالقدر، محسن رضایی و غلامرضا بصیرزاده از گروه منصورون، بهزاد نبوی، صادق نوروزی و پرویز قدیانی از امت واحده، مرتضی الویری، محمد رضوی و حبیب‌الله داداشی از فلاح، محمد بروجردی، اکبر براتی و حسین صادقی از صف، حسن فدایی و عبدالعلی علی عسگری از توحیدی بدر، محمود بخشنده از موحدون و مصطفی تاج‌زاده و حسن واعظی از فلق حضور داشتند.

در سازمان مجاهدین انقلاب کمیته‌های ایدئولوژی، سیاسی و اجرایی وجود داشتند که نقش مهمی را در اداره سازمان ایفا می‌کردند. حسین زیبایی‌نژاد درباره اعضای این کمیته‌ها می‌گوید: «در کمیته ایدئولوژی من، آقای ذوالقدر بود و محسن عالمی و هر کدام مسئول کاری بودیم. مسئول این گروه هم آقای ذوالقدر بود. در کمیته سیاسی آقایان بهزاد نبوی، حسن واعظی، علی عسگری و مصطفی تاج‌زاده و آقایان صادق نوروزی، باقر تحویل‌زاده و حسین فدایی در کمیته اجرایی بودند. امور شهرستان‌ها هم زیر نظر کمیته اجرایی اداره می‌شدند. یک بخش دانشجویی هم داشت که دکتر عبدالحسین روح‌الامینی و هاشم آغاجری در آن فعال بودند.

آیت‌الله مهدوی کنی می‌گوید: «دولت آقای موسوی، ...دولت‌سالاری را در مسائل اقتصادی عملاً ترجیح می‌داد و این سیاست تنها به خاطر جنگ نبود، بلکه اصلاً سبک فکر ایشان این طور بود. ...برداشت ما این بود که آقای موسوی می‌خواهد کلاً دولت در تمام امور اقتصادی حضور داشته باشد و ما این را قبول نداشتیم. ...در زمانی خود بنده با آقای میرحسین موسوی ـ نخست‌وزیر وقت ـ همین بحث‌ها را مطرح کردم. ایشان گفت آقای مهدوی! پدر من بازاری است، چای‌فروش است، آدم خوبی هم هست، ولی اصلاً خصلت بازاری‌ها خصلت زالوصفتی است (یکچنین تعبیری کرد) و من با آن‌ها مخالفم، این‌ها زالوصفت هستند، ما باید کاری کنیم که دست این زالوصفت‌ها، از اقتصاد کشور قطع شود.»

در حکومت اسلامی همیشه باید باب اجتهاد باز باشد و طبیعت انقلاب و نظام همواره اقتضا می‌کند که نظرات اجتهادی ـ فقهی در زمینه‌های مختلف ولو مخالف با یکدیگر آزادانه عرضه شود و کسی توان و حق جلوگیری از آن را ندارد ولی مهم شناخت درست حکومت و جامعه است که بر اساس آن نظام اسلامی بتواند به نفع مسلمانان برنامه‌ریزی کند که وحدت رویّه و عمل ضروری است و همین جا است که اجتهاد مصطلح در حوزه‌ها کافی نمی‌باشد بلکه یک فرد اگر اعلم در علوم معهود حوزه‌ها هم باشد ولی نتواند مصلحت جامعه را تشخیص دهد و یا نتواند افراد صالح و مفید را از افراد ناصالح تشخیص دهد و به طور کلی در زمینه اجتماعی و سیاسی فاقد بینش صحیح و قدرت تصمیم‌گیری باشد، این فرد در مسائل اجتماعی و حکومتی مجتهد نیست و نمی‌تواند زمام جامعه را به دست گیرد.

جبهه‌بندی نهایتاً معارضه پیش می‌آورد. هر جناح برای حذف و طرد طرف مقابل خود واژه و شعاری انتخاب می‌کند، یکی متهم به طرفداری از سرمایه‌داری و دیگری متهم به التقاطی می‌شود که من برای حفظ اعتدال جناح‌ها همیشه تذکرات تلخ و شیرینی داده‌ام، چرا که همه را فرزندان و عزیزان خود می‌دانم البته هیچ‌گاه نگران مباحثات تند طلبگی در فروع و اصول فقه نبوده‌ام ولی نگران تقابل و تعارض جناح‌های مؤمن به انقلابم که مبادا منتهی به تقویت جناح رفاه‌طلب بی‌درد و نق‌بزن گردد.»

حضرت امام بحث اختلاف سلیقه و انقاد سازنده را از اختلافات بنیادی و تخریب جدا کرده‌اند. اما نباید نادیده گرفت که راه را روشن کرده و صریحاً دستور داده‌اند که گرچه لازم است از اختلاف پرهیز کرد ولی اگر گروهٔ از مواضع خود عدول کرد و از صول، تخطی نمود باید آن را با «شمشیر عدالت اسلامی» راست کرد و در برابر آن «قاطعانه» ایستاد.