کتاب در این اتاق ها

دردی موذی و مُرده هر شب می‌پراندم از خواب دندان‌های تیز و رگ‌های شعله‌وری دارد شبی را به صبح آوردن بی‌این‌وآن تنها پناهگاه و تسلایم بود. موذی مُرده اما نیمی از مرا گواریده چنگ می‌اندازد به سرم، خیالم، فردایم. شب درد من شده سراسر آن‌چه روزگاری درمانم می‌بود.

جهان تو را کم دارد وقتی که می‌نگرد بر خود.

در آن‌چه می‌آید از روبه‌رو خیال خام مبند! مرگ می‌تواند خود را به شکل فردا درآورد.

چه اشک‌ها که مرا از رفتنت هیچ تسلا نداد.