بریده‌هایی از کتاب آن‌ها

از فلسفه تا سفسطه یک عمر دویدیم آخر نه به اقرار رسیدیم نه به انکار

سهم ما از خاک وقتی مستطیلی بیش نیست جای ما اینجاست یا آنجا چه فرقی می‌کند؟

ما گشته‌ایم، نیست، تو هم جستجو مکن آن روزها گذشت، دگر آرزو مکن

فرصت امروز هم با وعدهٔ فردا گذشت

ما هرچه دویدیم، به جایی نرسیدیم ای باد سرانجام تو هم گوشه‌نشینی‌ست

ساحل جواب سرزنش موج را نداد گاهی فقط سکوت، سزای سبکسری‌ست

ای عشق! چه در شرح تو جز «عشق» بگوییم در ساده‌ترین شکلی و پیچیده‌ترینی

چشمت به چشم ما و دلت پیش دیگری‌ست جای گلایه نیست! که این رسم دلبری‌ست

«تنهایی و رسوایی»، «بی‌مهری و آزار» ای عشق، ببین من چه کشیدم تو چه کردی

گفتی به من نصیحت دیوانگان مکن! باشد، ولی نصیحت دیوانه می‌کنی

از سخن‌چینان شنیدم آشنایت نیستم خاطراتت را بیاور تا بگویم کیستم

بی‌سبب نیست که پنهان شده‌ای پشت غبار تو هم ای آیینه از دیدن من بیزاری!؟

چشمت به چشم ما و دلت پیش دیگری‌ست جای گلایه نیست! که این رسم دلبری‌ست

جای ما اینجاست یا آنجا چه فرقی می‌کند؟

اینکه «مردم» نشناسند تو را غربت نیست غربت آن است که «یاران» ببرندت از یاد

ناگزیر از سفرم، بی‌سرو سامان چون «باد» به «گرفتار رهایی» نتوان گفت آزاد کوچ تا چند؟! مگر می‌شود از خویش گریخت «بال» تنها غم غربت به پرستوها داد اینکه «مردم» نشناسند تو را غربت نیست غربت آن است که «یاران» ببرندت از یاد عاشقی چیست؟ به جز شادی و مهر و غم و قهر؟! نه من از قهر تو غمگین، نه تو از مهرم شاد چشم بیهوده به آیینه شدن دوخته‌ای اشک آن روز که آیینه شد از چشم افتاد

کمترین فایدهٔ عشق، پشیمانی ماست

بی‌سبب خود را شکستم تا ببینم کیستم

بامت بلند باد که دلتنگی‌ات مرا از هر چه هست غیر تو بیزار کرده است

وضع ما، در گردش دنیا چه فرقی می‌کند زندگی یا مرگ، بعد از ما چه فرقی می‌کند ماهیان روی خاک و ماهیان روی آب وقت مردن، ساحل و دریا چه فرقی می‌کند سهم ما از خاک وقتی مستطیلی بیش نیست جای ما اینجاست یا آنجا چه فرقی می‌کند؟ یاد شیرین تو بر من زندگی را تلخ کرد تلخ و شیرین جهان اما چه فرقی می‌کند هیچ کس هم‌صحبت تنهایی یک مرد نیست خانهٔ من با خیابان‌ها چه فرقی می‌کند مثل سنگی زیر آب از خویش می‌پرسم مدام ماه پایین است یا بالا چه فرقی می‌کند؟ فرصت امروز هم با وعدهٔ فردا گذشت بی‌وفا! امروز با فردا چه فرقی می‌کند

ساحل جواب سرزنش موج را نداد گاهی فقط سکوت، سزای سبکسری‌ست

ای بغض فرو خفته مرا مرد نگهدار تا دست خداحافظی‌اش را بفشارم

بیهوده به سرمه چشم داری زیباتر از این شدن چگونه؟

به هم رسیدن ما نقطهٔ جدایی ماست

چه کنم با چه کنم‌های دل بی‌هدفم؟

چیزی از عمر نمانده‌ست، ولی می‌خواهم خانه‌ای را که فرو ریخته برپا دارم

بدخلقم و بدعهد، زبانبازم و مغرور پشت سر من حرف زیاد است! مگر نه؟

زمانه غیر زبان قفس نمی‌داند بمان که «پر نزدن» حیلهٔ رهایی ماست

راه تردید مسیر گذر عاشق نیست چه کنم با چه کنم‌های دل بی‌هدفم؟

اینکه «مردم» نشناسند تو را غربت نیست غربت آن است که «یاران» ببرندت از یاد عاشقی چیست؟ به جز شادی و مهر و غم و قهر؟! نه من از قهر تو غمگین، نه تو از مهرم شاد چشم بیهوده به آیینه شدن دوخته‌ای اشک آن روز که آیینه شد از چشم افتاد