همهٔ ما جوانیمان را به تاریخ میدهیم و در آن حل میشویم و بعد با نفسهای باقیمانده، اگر باشد، میدویم دنبال زندگی که تمام میشود.
Florence
۲
تهران در ما زندگی میکند، با یک صحنه از یک فیلم قدیمی یا نوایی که ناگهان به گوش میرسد و ناگهان خاموش میشود، با خواندن سطری از داستانِ خطیهای ایستاده سر پیچ شمیران.