کتاب لی لی و باغ های جهنم

روزی می‌آد که می‌فهمی ذاتاً تنهایی، پس هیچ‌کس نمی‌تونه تو رو تنها بذاره.

«اتفاقی که قراره بیفته اینه، رفیق: هفته‌ها و ماه‌ها می‌گذرن، بعد یه روز صبح از خواب بیدار می‌شی، صورتت رو آب می‌زنی، دندون‌هات رو مسواک می‌کنی، صبحانه می‌خوری و کارهای روزانه‌ت رو از سر می‌گیری. بعد یک‌آن به خودت می‌آی و می‌بینی به‌ش فکر نکردی؛ فراموش کردی که باید عذاب بکشی.»

«شگفت‌انگیز است وقتی پوست آدم با قطراتی خیس می‌شود که از کیلومترها دورتر می‌آیند و همین ابرها از آب اقیانوس‌های قاره‌ای دیگر ساخته می‌شوند. تر شدن زیر باران درآمیختن با جهان است.»

«هر چیزی رو که ناراحتم می‌کنه روی کاغذ می‌نویسم و چالش می‌کنم.» «بعدش چی می‌شه؟!» «با زمین دوست می‌شم. رازهام رو نگه می‌داره و قضاوتم نمی‌کنه.»

با کمال احترام باید بگم آدمیزاد، اگه خودش پافشاری نکنه، هر چندبار بخواد می‌تونه عاشق بشه… عشق یگانه نیست، اون چیزی که یگانه‌ست و تکرار نمی‌شه شکست در عشقه. آدم فقط یه‌بار بزرگ‌ترین و رنج‌آورترین شکستش رو تجربه می‌کنه، یه‌بار محکم‌ترین سیلی رو می‌خوره.

افسانه‌ها حقیقت ندارند، اما کسی به آن‌ها نمی‌گوید دروغ.

«سرنوشت نابغه‌ها همینه، مجبورن تنها بمونن.»

«ترسیدن کسی رو کوچیک نمی‌کنه. یه واکنش طبیعیه، عیب نیست. اون چیزی که عیبه و آدم رو کوچیک می‌کنه میل به هم‌رنگ جماعت شدنه.»

مغز انسان گیرنده‌ای است خارق‌العاده که می‌تواند میلیون‌ها داده و نشانه را از محیط بگیرد.

مغزت با کاری که ازش لذت می‌بره قوی‌تر می‌شه.

زندگی ساده بود، بدون ابهام یا پیچیدگی. همهٔ موجودات همان چیزی بودند که بودند، بی‌نام، بدون گذشته و آینده، بدون نیاز به توضیح و تفسیر؛ ظاهر و باطنی در کار نبود. فهم جهان به کوشش نیاز نداشت، به اندیشه نیاز نداشت، به جست‌وجو نیاز نداشت. ماهیت هستی به‌قدری روشن و عیان بود که ناممکن به نظر می‌رسید.

آدمیزاد عجب روان شگفت‌انگیز و معماگونه‌ای دارد!

«شگفت‌انگیز است وقتی پوست آدم با قطراتی خیس می‌شود که از کیلومترها دورتر می‌آیند و همین ابرها از آب اقیانوس‌های قاره‌ای دیگر ساخته می‌شوند. تر شدن زیر باران درآمیختن با جهان است.»

زبان ممکن است دروغ بگوید، اما چهره هرگز.

نیروی زنانگی نه در کمال عقل و جسم که در رجعت به بی‌پناهیِ دوران کودکی بود؛ بازگشت به دوران بی‌قدرتی.

«یه وقت‌هایی آدم دنبال کسی می‌گرده که شبیه خودش نباشه. چون فکر می‌کنه نیمهٔ گم‌شده‌ش باید چیزی رو داشته باشه که خودش ازش محرومه.»

هنر یعنی آزادی. این رو یادت نره.

«هنر هدف نداره، دلیل نداره، تعهد نداره… فقط فرم داره. این خیلی مهمه.»

مگر اشتباه کردن و خیال بافتن چه ایرادی داشت؟

«کی دلش می‌خواد از بهشت بره؟» «سؤال خوبیه… شاید فقط کسی که ضرورت جهنم رو درک کرده باشه.»