کتاب رومیان باستان

این روم بود که به هرجا گسترش می‌یافت این فکر بزرگ را به همراه می‌برد که تا گناه کسی اثبات نشده باید بی‌گناه به حساب آورده شود؛ و اعلام می‌کرد که این نهایت بی‌عدالتی است که قانونی ... بدون توجه به نتایج عملی خوب یا بد آن به اجرا گذاشته شود.

در واقع، یکی از ویژگی‌های خاص رومیان استعدادشان در تقلید از دیگران، توانایی وامگیری بهترین ویژگی‌های فرهنگ‌های بیگانه و سازگاری آن‌ها با نیازهای خاص خودشان بود.

گرچه این پنداشت از گذشته روم بیش‌تر آرمانی بود تا واقعی، به بخشی پذیرفته شده از خودآگاهی ملی تبدیل شد. در بستر زمان، رومیان رفته‌رفته خود را مردمی بی‌نظیر، حتی برتر، تلقی کردند که تقدیر آسمانیشان این بوده است که بر دیگران فرمانروایی کنند و به آن‌ها سامان بخشند.

حکومت روم، گرچه هر از چندی ظاهرش تغییر می‌کرد (مثلاً، از جمهوری به امپراتوری)، تقریبا همیشه پشتیبان برخی اصول اساسی و آداب و رسوم، عقاید و نهادهای سنتی دیرپا بود. این‌ها شامل مناسک و اعیاد مذهبی، وجهه و اقتدار اخلاقی سنا (حتی هنگامی که دیگر از قدرت واقعی برخوردار نبود)، و اجرای منظم قانون و عدالت بود.