کتاب تهدید

عمارت سال‌ها پیش سوزانده شد. بازیگر در گذشت. قاطرهایش به صابون تبدیل شدند. معشوقه‌هایش مبدل به لانه‌های چین‌دار پرندگان شدند.

سحرْ هنگام در دریاچه، درحالی‌که در آن قسمت عقب کرجی نشسته بود و پدرش پارو می‌زد کاملاً احساس اطمینان می‌کرد که هرگز نمی‌میرد.

به مدرسه رفت، کتاب‌ها از موقعیت‌ها گفتند، در اسرع وقت، صاحب خانه‌ای می‌شوید که بامش از خانهٔ همسایه بالاتر بدرخشد، دختران نجواگر زمزمه‌های رادیویی، طیف دختران نقره‌گونی که بر روی پردهٔ نمایش اغواگرند، جایزه‌های میلیونی که روی تابلوهای اداره‌ها با گچ نوشته شده است، چک‌های قابل پرداخت برای دست‌هایی که مشتاق کار کردن هستند، میز تحریر براق شدهٔ کارگزاری که سه تلفن روی آن است.

دایی واش به «دیو پرات» گفت «کبوترها حالا چاق شده‌اند». دیو گفت «کبوترها برای خوردن محشرند». و آنگاه من به یادم آمد آن زمان که در بهار و تابستان تماشایشان می‌کردم، هرگز به کشتن و خوردنشان نیندیشیده بودم. آن‌ها را همچون پرندگانی می‌دانستم که بر نوک درختان کاج زیسته و خوراکشان را از روی زمین شکار می‌کردند. سوگ نغمه‌هایشان را به یاد آوردم که گاهِ کار در گندم‌زار نزدیک انبارمان اغلب احساس تنهایی را در من می‌رویاندند. آنان را چون پرندگانی درنظر می‌آوردم که جفت جفت بر فراز دره‌های ژرف در تابش نور خورشید همچنان که به‌سوی آشیانه‌هایشان در کاج‌ها می‌پریدند سر در پی یکدیگر می‌نهادند.

دایی واش از پوشیدن لباس‌های کثیف یا پاک کردن صورتش با شال گردن کثیف ابایی نداشت، او حرفی نداشت که در خانهٔ کثیفی زندگی کند ـ اما هرگز، هرگز نمی‌گذاشت که لکهٔ زنگ یا آشغال روی تفنگش بماند.

همه چیز آشفته بود. او از آن‌جا می‌رفت: پیش از این در طول بعدازظهر صد بار گفته بود «من از این جا می‌روم، من می‌روم. دیگر بیش از این تحمل نمی‌توانم بکنم». اما هیچ کوششی برای رفتن نکرده بود. به همین وضعیت، ساعت‌ها بر او گذشته بود و همهٔ آن‌چه که به ذهنش می‌آمد این بود: «امروز از این‌جا می‌روم. این‌جا خسته‌ام. هیچ‌گاه کاری نمی‌کنم. این جا مرده است، پوسیده است».

اگر کشور وجود دارد، اگر کشور ضرورتی حیاتی است، مثل نان، چیزی که هرکدام از ما برای این‌که از گرسنگی تلف نشویم باید بخوریم، لازم است کسی برای دفاع از آن برود. و پسرهای ما می‌روند. وقتی که بیست ساله هستند، و آن‌ها نمی‌خواهند که برایشان بگرییم، به خاطر این‌که اگر بمیرند سرافراز و شاد می‌میرند.