کتاب لاشه لطیف

آن کس که با هیولا می‌ستیزد باید مراقب باشد خود در این راه به هیولا تبدیل نشود. اگر دیرزمانی به پرتگاهی خیره شوی، آن پرتگاه نیز به تو چشم می‌دوزد. فریدریش نیچه

«بشر منبع شر در این جهان است. ما ویروس خودمان هستیم.»

آن کس که با هیولا می‌ستیزد باید مراقب باشد خود در این راه به هیولا تبدیل نشود. اگر دیرزمانی به پرتگاهی خیره شوی، آن پرتگاه نیز به تو چشم می‌دوزد. فریدریش نیچه

گاهی آدم باید وزن دنیا را تحمل کند

«آدم می‌تواند تقریباً به هر چیزی عادت کند، جز مرگ فرزند.»

اگه بتونی فقط چند لحظه پرنده باشی، سقوط کردن دیگه مهم نیست.»

«دولت می‌خواد فریبت بده، دلیل موجودیتش هم همینه.»

پدرش مرد شرافتمندی است، به همین دلیل دیوانه شد.

فقط سالمندانی‌اند که سال‌های زیادی زنده بوده‌اند و شاید این تنها موفقیت‌شان باشد.

آن کس که با هیولا می‌ستیزد باید مراقب باشد خود در این راه به هیولا تبدیل نشود. اگر دیرزمانی به پرتگاهی خیره شوی، آن پرتگاه نیز به تو چشم می‌دوزد. فریدریش نیچه

«امروز قصابم، فردا شاید گوشت بشم.»

کتاب‌ها جاسوس‌هایی از یک جهانِ موازی‌اند

پدرش به مرد بال‌دار نقاشی‌شده روی شیشهٔ رنگی و پرندگانِ دوروبرش اشاره کرد و لبخند زد. پدرش گفت «همه می‌گن سقوط کرد چون خیلی به خورشید نزدیک شده بود، اما اون پرواز کرد. منظورم رو می‌فهمی پسر؟ اون تونست پرواز کنه. اگه بتونی فقط چند لحظه پرنده باشی، سقوط کردن دیگه مهم نیست.»

«بشر منبع شر در این جهان است. ما ویروس خودمان هستیم.»

آن‌چه می‌بینیم در آن‌چه می‌گوییم نهفته نیست.

گاهی آدم باید وزن دنیا را تحمل کند.

ذره‌ذره می‌جوند مغزم را می‌نوشند عصارهٔ قلبم را و برایم قصهٔ شب می‌گویند…

به ما می‌گوید گوشت درجه‌یک چگونه بدون داروهای تسریع‌کننده و اصلاح ژنتیک پرورش داده می‌شود؛ چه‌طور تارهای صوتی را برمی‌دارند چون «گوشت که حرف نمی‌زند»؛

آدم‌ها به پول نیاز دارند، اما پول کافی نیست.

«مرگ دوروبرم رو گرفته، تمام روز، تمام ساعات روز با منه.»

مردم هنوز فکر می‌کنند زن‌ها باید برنامهٔ بیولوژیکی خاصی را عملی کنند

مارکوس، که بدن یاسمین را روی زمین می‌کشد تا به طویله ببرد و سلاخی‌اش کند، با صدایی پُر از شور و آن‌قدر خالصانه که دل را ریش می‌کند می‌گوید «حالت انسانیِ یه حیوون اهلی رو پیدا کرده بود.»

یاد دادنِ قتل از ارتکاب قتل سخت‌تر است.

درد تنها چیزی است که نفس کشیدن را برایش میسر می‌کند. جز اندوه چیز دیگری برایش باقی نمانده است.

پدرش گفت «همه می‌گن سقوط کرد چون خیلی به خورشید نزدیک شده بود، اما اون پرواز کرد. منظورم رو می‌فهمی پسر؟ اون تونست پرواز کنه. اگه بتونی فقط چند لحظه پرنده باشی، سقوط کردن دیگه مهم نیست.»

اگه بتونی فقط چند لحظه پرنده باشی، سقوط کردن دیگه مهم نیست.

«بشر منبع شر در این جهان است. ما ویروس خودمان هستیم.»

«تا حالا یه موجود زنده خورده‌ای؟» «نه.» «یه موجود زنده، حس‌وحال و حرارتی ظریف و خوشایند داره که واقعاً خوشمزه‌ش می‌کنه. با هر لقمه که می‌خوری زندگی رو بیرون می‌کشی. لذتش تو اینه که می‌دونی به خاطر کار تو، تصمیم تو، زندگی اون موجود نابود می‌شه. این حس که یه موجود پیچیده و ارزشمند ذره‌ذره از بین می‌ره و قسمتی از وجود تو می‌شه. تا ابد. به نظرم این معجزه خیلی فریبنده‌ست. احتمال یه پیوستگی پایدار.»

آرزو می‌کند کاش می‌توانست به خودش داروی بی‌حسی بزند و بدون حس کردن چیزی زندگی کند. خودکار عمل کند، مشاهده کند، نفس بکشد و چیز دیگری در کار نباشد. همه‌چیز را ببیند، بفهمد و حرف نزند. اما خاطرات سرجای‌شان هستند و با او می‌مانند.

«سکوتی حکم‌فرما شده که کسی نمی‌شنود، اما وجود دارد.