کتاب شاهدان عروس

“من دروغی هستم که حقیقت را می‌گوید.”

ای خدا، بیایید آداب‌ورسوم زمانه را سخت نگیریم و سرشت بشر را کمی آزاد بگذاریم.

«در کشور من سفید رنگِ عزاست.»

آخرِ شیک‌پوشی این است که خودت باشی.

زمانی خود را پیدا می‌کنیم که همه‌چیز را از دست داده باشیم.

کسی من را بازی نمی‌دهد. کسی من را لقمهٔ هوس خود نمی‌کند. کسی سعی نمی‌کند با موج احساسات خود قلبم را تسخیر کند. بارها سوخته‌ام، بارها زجر کشیده‌ام، بارها وقت و توانم را برای عشق‌های بی‌فرجام تباه کرده‌ام، برای امیدهای نابجا و ستایش‌های بیهوده.

تا وقتی که فقط یک عشق را در دنیا شناخته‌ایم، نمی‌دانیم خوشبختی چیست. به همان چیزی که می‌خوریم قانع‌ایم. وقتی که آن غذا را دیگر به ما ندهند ممکن است حتی پس بیفتیم. آه، چه پایان خوشی! چشم‌ها را دوباره باز کرده‌ام، همه‌جا روشن است و من به‌شدت گرسنه‌ام. گرسنهٔ عشق، عظمت، مهربانی، یکی شدن، شریک شدن.

این بدن بدنی زنانه نبود، متعلق به دخترکی بود زودرس. بالاتنهٔ بی‌وزن، پاهای قلمی، کپل بی‌اندازه گرد… همه‌چیز زیادی نو به نظر می‌رسید. هنوز بالقوه. انگار یک چیزی کم بود؛ یکی‌شدگی، سازش، زنگار.

با آگاهی از درجهٔ هم‌رنگی و تأثیرگذاری که ویژگیِ خودشیفته‌های منحرف است، تصویر افراد و دیدگاه‌های‌شان را به خودشان برمی‌گرداند و کاری می‌کند که این‌ها را اصلاح کنند.

به قول ژان کوکتو “من دروغی هستم که حقیقت را می‌گوید.”