کتاب روزنه آبی

همایون: موضوع اینه که آدم نمی‌تونه به عقب برگرده؛ مگر اینکه بخواد اداشو در بیاره

ما ضایع شدیم انوش. (دستبند را به دست او می‌بندد.) ما ریشه‌های پوسیده‌ای هستیم که نیروی جذب حقیقتو از دست داده‌یم.

رفتن! این سرنوشت آدمیزاده خانوم پیربازاری؛ حتی جوجه‌های لندوک هم یه روزی پر درمی‌آرن و از لانه می‌پرن.

«بیا رهتوشه برداریم / قدم در راه بی‌برگشت بگذاریم / ببینیم آسمان هر کجا آیا همین رنگ است؟»